Mary Robinson (irl. Máire Mhic Róibín, ur. 21 maja 1944 w Ballinie) – irlandzka polityk, pierwsza kobieta, która objęła urząd prezydenta Irlandii.

Pełniła urząd prezydenta w okresie od 3 grudnia 1990 do 12 września 1997. W latach 1997–2002 była Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka.

30 maja 1994 Uniwersytet im. Adama Mickiewicza przyznał jej tytuł doktora honoris causa.

Wczesne lata życia

Przyszła pani prezydent Irlandii urodziła się jako Mary Therese Winifred Bourke w Ballinie w hrabstwie Mayo. Oboje rodzice byli lekarzami. Rodzina Bourke'ów miała normandzkie korzenie i mieszkała w Irlandii od XIII w. Jeden z przodków przyszłej prezydent był działaczem Narodowej Irlandzkiej Ligi Ziemi hrabstwa Mayo oraz Irlandzkiego Bractwa Republikańskiego. Jej stryj, sir Paget John Bourke, otrzymał tytuł szlachecki od królowej Elżbiety II za służbę jako sędzia w administracji kolonialnej.

Mary Bourke odebrała wykształcenie w Trinity College w Dublinie. Ponieważ była katoliczką musiała uzyskać na ten cel dyspensę od arcybiskupa Dublina, Johna Charlesa McQuaida, ponieważ katolikom zabraniano studiować na uczelni ufundowanej przez Elżbietę I i uważaną za bastion protestantyzmu i unionizmu. Wkrótce po ukończeniu 20 lat Mary Bourke rozpoczęła pracę jako wykładowca prawa na swojej uczelni.

W 1970 r. poślubiła Nicholasa Robinsona. Małżeństwo z protestanckim studentem wywołało sprzeciw jej rodziców, którzy nie przybyli na ślub. Mary i Nicholas Robinsonowie mają razem dwóch synów i córkę.

Kariera w Seanad Éireann

Początek kariery politycznej Robinson to elekcja do rady hrabstwa Dublin w 1979 r. Robinson zasiadała tam do 1983 r. Od 1969 r. zasiadała również w Seanad Éireann, izbie wyższej irlandzkiego parlamentu, początkowo jako kandydatka niezależna, później jako przedstawicielka absolwentów Trinity College, którzy mieli zagwarantowane trzy miejsca w senacie. Jako senator Mary Robinson prowadziła aktywną kampanię na rzecz m.in. prawa kobiet do zasiadania w sądach oraz upowszechniania antykoncepcji. Te działania nie zyskiwały jej sympatii konserwatywnych senatorów. Kiedy Robinson zgłosiła projekt ustawy liberalizującej prawo do antykoncepcji, spotkała się ona z jednomyślnym sprzeciwem reszty senatorów. Robinson działała również jako doradca prawny Kampanii Praw Homoseksualistów.

Podczas swojej senackiej kariery pani Robinson zasiadała w następujących komisjach – w latach 1973–1989 zasiadała w Joint Committee on EC Secondary Legislation. Od 1977 r. była przewodniczącą dwóch podkomisji – najpierw do spraw socjalnych, a od 1987 r. do spraw prawnych. W latach 1983–1985 zasiadała również w Joint Committee on Marital Breakdown.

Robinson zasiadała w senacie jako niezależny deputowany, ale w połowie lat 70. wstąpiła do Partii Pracy. Wkrótce potem spróbowała swych sił w wyborach do Dáil Éireann, niższej izby irlandzkiego parlamentu, ale poniosła w nich porażkę. Później pani senator zaangażowała się w kampanię przeciwko Dublin Corpoaration, która postanowiła wybudować swoje nowe centrum administracyjne na jednym z najlepiej zachowanych na świecie stanowisku wikingów. Robinson działa w tym ruchu jako doradca prawny, ale cała kampania nie przyniosła efektów i budynek powstał.

W 1982 r. laburzyści weszli w koalicję rządową z partią Fine Gael. Kiedy Peter Sutherland został mianowany irlandzkim Komisarzem Europejskim, Partia Pracy uzyskała prawo nominowania swojego kandydata na prokuratora generalnego. Wielu oczekiwało, że nowym prokuratorem zostanie Mary Robinson, ale ostatecznie wybór partyjnych liderów padł na Johna Rogersa. Wkrótce potem Robinson wystąpiła z Partii Pracy w proteście przeciw podpisaniu przez rząd Garreta FitzGeralda układu z Wielką Brytanią w sprawie Irlandii Północnej.

Robinson pozostała w Seanad Éireann jeszcze przez cztery lata, aczkolwiek nie była już tak aktywna jak podczas pierwszych lat swojego urzędowania. W 1989 r. nie wystartowała w wyborach do Senatu. W 1990 r. przyjęła jednak ofertę swojej dawnej partii i stała się jej kandydatką w wyborach prezydenckich 1990 r.