Na mapach: 39°36′12″N 105°04′29″W / 39.60333, -105.07472

Zdjęcie satelitarne szkoły Columbine

Masakra w Columbine High School miała miejsce we wtorek, 20 kwietnia 1999 roku, w Columbine High School, liceum znajdującym w pobliżu miast Littleton i Denver w stanie Kolorado w USA. Eric Harris i Dylan Klebold, dwaj nastoletni uczniowie owej szkoły, weszli na jej teren i za pomocą broni palnej zamordowali dwunastu rówieśników i jednego nauczyciela, 24 osoby zostały ranne. Sprawcy popełnili samobójstwo, zanim do budynku wkroczyła policja. Wydarzenie to jest jednym z największych masowych zabójstw na terenie placówek oświatowych w historii USA.

Strzelanina w Columbine odbiła się szerokim echem na całym świecie, wywołując moralną panikę związaną z młodzieżą nieprzystosowaną społecznie, środkami antydepresyjnymi, brutalnymi filmami, muzyką i grami komputerowymi, Internetem oraz powszechnym dostępem do broni.

Droga do zbrodni

Harris i Klebold byli bardzo dobrymi uczniami. Harris osiągał doskonałe wyniki w nauce, a Klebold w szkole podstawowej został nawet objęty programem dla wyjątkowo uzdolnionych dzieci (ang. Challenging High Intellectual Potential Students). Uczestnictwo w tym programie wiązało się jednak z odseparowaniem od lokalnej społeczności szkolnej. Powrót do normalnego systemu kształcenia był dla Klebolda stresujący. Według relacji rodziców był on „nieśmiały i cichy”, nigdy nie wykazywał agresywnych skłonności i nie fascynował się bronią. Interesował się głównie komputerami i chciał studiować informatykę na Uniwersytecie Arizony, gdzie miał już nawet wykupione miejsce w akademiku.

Klebold prowadził pamiętnik. Zapiski od 1997 dowodzą, że przeszedł głęboką depresję oraz miał myśli samobójcze. W listopadzie 1997 pojawiła się pierwsza wzmianka o zamiarze zakupu broni i strzelaniu do ludzi, a wpis na przełomie 97/98 brzmiał: „Samotny człowiek uderza z bezwzględną furią”.

W notatkach Klebolda można również znaleźć kilka napisanych przez niego listów miłosnych, część z nich też zawiera odniesienia do samobójstwa.

30 stycznia 1998 Harris i Klebold zostali aresztowani za włamanie do zaparkowanego vana i kradzież z niego sprzętu elektronicznego. Sędzia skierował ich do udziału w programie poprawczym dla młodocianych przestępców. Uczestnicy tego typu programów muszą oprócz zapłacenia grzywny i odpracowania społecznie pewnej liczby godzin, odbyć również szereg indywidualnie dobranych zajęć. W przypadku Klebolda było to m.in. zajęcia z etyki, Harris natomiast musiał przejść psychoterapię oraz uczęszczać na zajęcia z radzenia sobie z gniewem. Jednym z warunków ukończenia programu było też napisanie do ofiary listu z przeprosinami. List Harrisa był bardzo empatyczny, wyrażał dużo zrozumienia dla uczuć okradzionego. Dzięki udawanej skrusze i szybkiemu wypełnieniu nałożonych na nich zadań obaj uzyskali wcześniejsze zwolnienie z programu. Harris napisał jednak w swoim dzienniku:

Podczas programu zdiagnozowano u Harrisa zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. W ramach terapii przepisano mu lek antydepresyjny podobny w działaniu do Prozacu o nazwie handlowej Luvox, którego głównym składnikiem jest fluwoksamina. Badania wykazały, że lek ten u znacznego odsetku zażywających go dzieci i młodzieży powoduje wystąpienie manii. U Harrisa występowały też urojenia wielkości:

Harris prowadził kilka stron internetowych. Obok tekstów piosenek, dowcipów napisanych razem z przyjaciółmi czy zaprojektowanych przez siebie poziomów do gry komputerowej Doom publikował na nich swoje przepełnione nienawiścią, przemyślenia. Wywołało to zainteresowanie policji już w marcu 1998. Harris na swojej stronie zagroził śmiercią Brooksowi Brownowi - jednemu ze swoich szkolnych kolegów oraz chwalił się posiadaniem materiałów wybuchowych. Zaniepokojeni rodzice Browna złożyli oficjalną skargę.

Prowadzący śledztwo w tej sprawie, Michael Guerra napisał wniosek o nakaz rewizji w domu Harrisów ale nigdy nie trafił on do sędziego. Policja ukrywała wszelkie informacje na ten temat aż do kwietnia 2001 roku. Akta śledztwa prowadzonego przez Guerrę, zawierające ten wniosek zaginęły w niewyjaśnionych okolicznościach tuż po strzelaninie.

Harris był zapalonym graczem Dooma. Jego zeszyty są wypełnione projektami nowych poziomów tej gry oraz rysunkami przedstawiającymi postacie i brutalne sceny z gry. O Doomie napisał jedno ze swoich szkolnych wypracowań, w którym określa grę jako "ujście dla moich myśli i snów", a opisując planowany atak na Columbine Harris stwierdził w swoim dzienniku: "Moim celem jest zniszczenie wszystkiego, co się da, więc nie mogę kierować się uczuciem litości, sympatii ani niczym takim, więc zmuszę się do uwierzenia, że każdy jest po prostu kolejnym potworem z Dooma, jak FH lub FS lub demony, więc albo ja, albo oni. Muszę wyłączyć swoje uczucia".

Przygotowania

Karabinek Hi-Point 995

Z notatek i nagrań video pozostawionych przez obu morderców wynika, że atak na Columbine był przygotowywany przez około rok. Przez ten czas Harris w swoim dzienniku prowadził szczegółowy zapis eksperymentów jakie obaj przeprowadzali z materiałami wybuchowymi i rysował plany szkoły, próbując określić jaki atak spowoduje możliwie największą liczbę ofiar. Sprawcy nagrali też kilka filmów określanych czasem "Taśmami piwnicznymi" (ang. Basement Tapes). Prezentują w nich zgromadzoną broń oraz sposób jej ukrycia w pokoju Harrisa, a także szeroko dyskutują na temat swoich planów, wyrażając nadzieję, że uda im się zabić 250 osób. Snują również przypuszczenia o tym, co stanie się po ataku np. czy powstaną filmy opisujące ich historię. Zwracają się też nawet z podziękowaniami do tych, którzy nieświadomie pomogli im w przygotowaniach. Pierwsze nagrania pochodzą z marca 1999. Ostatnie zostało dokonane na pół godziny przed masakrą i jest swego rodzaju pożegnaniem z rodzicami i przyjaciółmi. Nagrania te nie zostały jak dotąd upublicznione, dostępny jest jedynie opis ich zawartości i cytaty, a także ich dogłębna analiza przeprowadzona przez tygodnik Time.

Pistolet szturmowy KG-99 podobny do używanego przez Dylana Klebolda

Sprawcy zbudowali około 100 różnych ładunków wybuchowych w większości tzw. bomb rurowych (fragmentów metalowych rur wypełnionych materiałem wybuchowym) oraz prymitywnych granatów powstałych z połączenia naboju z dwutlenkiem węgla i zapalnika. Robyn Anderson, koleżanka Klebolda pomogła zdobyć im broń palną. W grudniu 1998 Anderson, która ukończyła już wtedy 18 lat, a więc w świetle prawa amerykańskiego mogła legalnie posiadać broń, kupiła dla nich dwie strzelby oraz karabinek Hi-Point 995. W lutym 1999 Harris i Klebold zdobyli kolejną broń za pośrednictwem Philipa Durana pracującego razem z nimi w pizzerii. Duran skontaktował obu sprawców z Markiem Manesem, który za 500 dolarów sprzedał im pistolet szturmowy TEC-DC9. Manes został później aresztowany i skazany na 6 lat więzienia za sprzedaż broni nieletniemu. Na wolność wyszedł w 2002 roku. Duran sam oddał się w ręce policji po aresztowaniu Manesa i został skazany na 4 i pół roku więzienia. Przyznano mu warunkowe zwolnienie po 3 i pół roku.