Massimo Ranieri - Polski Serwis Naukowy

Massimo Ranieri, właściwie Giovanni Calone (ur. 3 maja 1951 w Neapolu) – włoski piosenkarz, aktor i prezenter telewizyjny.

Biografia

Massimo Ranieri urodził się w neapolitańskiej dzielnicy Santa Lucia jako piąte z ośmiorga dzieci. W wieku 10 lat zaczął śpiewać w restauracjach i na przyjęciach weselnych. W 1964 został odkryty przez producenta muzycznego Gianniego Aterrano, który zabrał go do Nowego Jorku, gdzie umozliwil mu nagranie minialbumu pod pseudonimem Gianni Rock. Minialbum zawierał 4 piosenki: Tanti auguri signora, Se mi aspetti stasera, Non chiudere la porta i La Prima Volta. Żadne z tych nagrań nie zdobyło popularności, także dlatego, że młody wykonawca przechodził mutację głosu.

Był to 16. z kolei Konkurs Piosenki Eurowizji. Odbył się on w sobotę, 3 kwietnia 1971 roku, w Dublinie (Irlandia). W konkursie brało udział osiemnaście państw. Zwycięstwo odniosła Monako, którą reprezentował ich Severine. Zdobył on 128 punkty. Hiszpańska piosenka "En un mundo nuevo" zajęła drugą pozycję. Na trzecim miejscu uplasowały się niemiecka piosenka, która otrzymała w sumie 100 pkt.
Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

W 1966 Giovanni Calone przybrał pseudonim artystyczny Massimo Ranieri: imię Massimo (wł. maksymalny) miało określać poziom jego ambicji artystycznych zaś nazwisko było hołdem dla księcia Monako Rainiera III Grimaldi (wł. Ranieri di Grimaldi), którego podziwial.

W jego karierze artystycznej nastąpił przełom; pianista i kompozytor Enrico Polito wysłuchawszy kilku jego piosenek zaproponował mu kontrakt fonograficzny z wytwórnią CGD. W tym samym roku młody wykonawca udanie zadebiutował w popularnym programie-konkursie telewizyjnym Canzonissima piosenką L'amore è una cosa meravigliosa.

Luigi Pirandello (28 czerwca 1867 – 10 grudnia 1936, Rzym) – dramaturg, powieściopisarz i nowelista włoski. W swej twórczości zajmuje się człowiekiem i społeczeństwem – hipokryzją i stereotypami funkcjonującymi w stosunkach międzyludzkich.
Anna Magnani (ur. 7 marca 1908 roku w Rzymie, zm. 26 września 1973 roku w Rzymie) − włoska aktorka i scenarzystka, laureatka Oscara za rolę w filmie Tatuowana róża.

W 1967 wygral po raz pierwszy festiwal Cantagiro piosenką Pietà per chi ti ama.

W 1968 nagrał kolejne piosenki: Da Bambino (którą zaprezentował na Festiwalu Piosenki Włoskiej w Sanremo), Ma L'amore cos'e i Preghiera.

Pierwszy sukcesy estradowe przyszły w 1969. Na Festiwalu w Sanremo 18-letni piosenkarz zaprezentował piosenkę Quando l'amore diventa poesia, śpiewaną w parze z Oriettą Berti. Wygrał ponownie festiwal Cantagiro piosenką Rose rosse, która przez 13 tygodni okupowała 1. miejsce włoskiej listy przebojów i zajęła 5. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli roku 1969. W programie Canzonissima przedstawił 3 piosenki: Rose Rosse, O Sole Mio, którą wywołał entuzjazm młodej publiczności oraz Se bruciasse la città, która przyniosła mu 3. miejsce. Od tej chwili jego popularność zaczęła szybko rosnąć, a każdy występ wywoływał żywiołowe reakcje nastoletniej publiczności. Jeszcze w tym samym roku zaprezentował swoje kolejne przeboje: Rita, Il mio amore resta sempre i Zingara. Ukazał się pierwszy album piosenkarza zatytułowany Massimo Ranieri.

Festiwal Piosenki Włoskiej (wł. Festival della canzone italiana) jest jednym z najstarszych w Europie krajowym festiwalem piosenki odbywającym się corocznie od 1951 w mieście Sanremo.
Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (ang. Food and Agriculture Organization of the United Nations, skrót: FAO) – utworzona z inicjatywy 44 państw koalicji antyhitlerowskiej uczestniczących w konferencji poświęconej problemom rolnictwa i wyżywienia, która odbyła się w maju 1943 roku w Hot Springs. Konferencja powołała do życia komisję, której celem było opracowanie projektu umowy założycielskiej FAO. 16 października 1945 roku rozpoczęła się pierwsza sesja konferencji FAO w mieście Québec, na której tego samego dnia podpisano umowę założycielską, noszącą nazwę konstytucji. Weszła ona w życie w dniu jej podpisania. Siedzibą FAO jest Rzym.

W 1970 zaprezentował w programie Canzonissima piosenki: Sogno d'amore, Aranjuez Mon Amour i Vent'anni, która zdobyła 1. miejsce i stała się zarazem tytułem jego kolejnego albumu. W tym samym roku Massimo Ranieri zdecydował się wystąpić w filmie. Zadebiutował w obrazie Mauro Bologniniego Metello grając tytułową rolę – postać młodego robotnika i aktywisty, mającego burzliwe życie osobiste. Za tą rolę młody debiutant otrzymał nagrodę. W tym samym roku wystąpił też w filmie La Sciantosa razem z Anną Magnani.

Monako, Księstwo Monako (fr. Monaco, Principauté de Monaco, monegaski (nie jest językiem urzędowym) Munegu, Principatu de Munegu) – niewielkie miasto-państwo położone w Europie Południowej nad Morzem Śródziemnym w obrębie Riwiery francuskiej. Po Watykanie jest to drugie najmniejsze pod względem powierzchni niezależne państwo świata.
Piosenkarz i piosenkarka – zawód polegający na wykorzystaniu śpiewu do wykonywania skompilowanych wcześniej piosenek, z reguły przy akompaniamencie ze strony grupy muzycznej, wydawanych następnie na albumach i/lub wykonywanych na koncertach. Utwory wykonywane bez akompaniamentu nazywamy utworami a cappella.

W 1971 wziął ponownie udział w programie Canzonissima prezentując kolejno piosenki: Adagio veneziano, Io e te, Tema d'amore z filmu Metello i Via del Conservatorio; ta ostatnia dotarła do finału, w którym zajęła 2. miejsce. Reprezentował Włochy na Konkursie Piosenki Eurowizji 1971 w Dublinie, na którym zajął 5. miejsce piosenką L'Amore E' Un Attimo. Piosenkę tą nagrał następnie we francuskiej, hiszpańskiej i niemieckiej wersji językowej. Ukazał się jego kolejny album Via del conservatorio a po nim nagrany na żywo 'O surdato 'nammurato z repertuarem składającym się z pieśni neapolitańskich.

Prezenter (dawniej spiker od ang. speaker) – osoba zapowiadająca poszczególne programy w stacji radiowej lub telewizyjnej, także prowadząca program estradowy, informacyjny, blok tematyczny lub inny program składający się z części.

W 1972 wziął po raz kolejny udział w programie Canzonissima prezentując piosenki: Ti Ruberei, 'O Surdato 'nnammurato i Erba di casa mia, która zdobyła 1. miejsce.

W 1975, kiedy jego kariera zaczęła powoli gasnąć, piosenkarz postanowił ograniczyć występy i poświęcić się aktorstwu. Powrócił dopiero w 1988 piosenką Perdere L'Amore, którą wygrał Festiwal Piosenki Włoskiej. W 1997 przypomniał się na tym samym festiwalu piosenką Ti parlero d'amore, która dotarła do finału. W tym samym roku wystąpił w sztuce La Liola Luigiego Pirandello.

16 października 2002 Massimo Ranieri został mianowany Ambasadorem Dobrej Woli FAO .

W 2004 wystąpił po raz pierwszy we francuskim filmie Les Parisiens Claude'a Leloucha, w którym zagrał postać ulicznego artysty.

W 2008 wystąpił w ostatnim jak dotąd filmie L'Ultimo Pulcinella w reż. Maurizio Scaparro.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)