|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: W jaki sposób można zmierzyć europejską innowacyjność? Na to szeroko nakreślone pytanie odpowiedzi udzielić ma grupa wybitnych przedsiębiorców innowacyjnych i ekonomistów zgromadzonych przez Máire Geoghegan-Quinn, Europejską Komisarz d... Unikatowa w kraju aparatura badawczo-pomiarowa w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk umożliwi naukowcom wytwarzanie i zbadanie nowych rodzajów nanostruktur półprzewodnikowych - drutów kwantowych. W przyszłości dzięki nanodrutom będ... W Parku Mużakowskim (Lubuskie) odbyła się uroczystość związana z przyznaniem temu miejscu certyfikatu Europejskiego Geoparku. To pierwszy w Polsce obiekt posiadający certyfikat tej rangi. W środę z udziałem Głównego Geologa Kraju i wła... Pacjent, któremu przeszczepiono miednicę wrócił do pełnej sprawności fizycznej. Pierwszą tego typu w Polsce operację wykonali przed rokiem lekarze w szpitalu klinicznym Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Mężczyzna z przeszczepio... Lekarze z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie-Prokocimiu wszczepili sztuczną komorę serca 13-miesięcznej dziewczynce z Małopolski. Według prof. Janusza Skalskiego, który kierował zespołem lekarzy, była to pierwsza w Polsce tego typu operacj...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
MaternaCzy wiesz że...? Fotyn — imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego, wywodzące się od słowa φως (phos), oznaczającego "światło, jasność". Fotyn oznacza "należący do Focjusza, pochodzący od Focjusza", przy czym imię Focjusz powstało bezpośrednio od słowa phōs, phōtós. W Kościele katolickim istnieje trzech świętych o tym imieniu. Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach. Materna — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1459 roku, żeński odpowiednik imienia Matern, które pochodzi od wyrazu pospolitego (później przydomka) oznaczającego "macierzyński". Materna oznacza zatem "macierzyńska". Materna imieniny obchodzi 2 czerwca, jako wspomnienie św. Materny, towarzyszki św. Fotyna, biskupa Lyonu, wspominanego razem z towarzyszami, m.in. św. Blandyną. O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) - polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.
Witold Taszycki (ur. 20 czerwca 1898 w Zagórzanach pod Bieczem, zm. 8 sierpnia 1979 w Krakowie) - historyk języka polskiego, badacz onomastyki i dialektologii historycznej. Znane osoby o nazwisku Materna: Przypisy
Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.
Friedrich Materna (ur. 21 stycznia 1885 w miejscowości Dvorce u Bruntálu na Morawach, zm. 11 listopada 1946 w Wiedniu) - generał armii austriackiej, a następnie Wehrmachtu podczas II wojny światowej.
Czy wiesz że...? beta Blandyna - imię żeńskie pochodzące od łacińskiego imienia, utworzonego od przymiotnika blandus (ż. blanda) - powabny, wdzięczny, czarujący, ew. uprzejmy, przyjacielski. Imię to posiada męską wersję Blandyn.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |