Matthew Barney (ur. 25 marca 1967 w San Francisco, USA) – amerykański artysta, malarz, rzeźbiarz a także aktor, reżyser, producent, scenograf i scenarzysta, twórca extrem body artu.

Matthew Barney

Reprezentuje go "Barbara Gladstone Gallery" w Nowym Jorku. Jako jedyny żyjący 41-letni artysta może pochwalić się retrospektywną wystawą w prestiżowym Guggenheim Museum Soho. Jego prace można obejrzeć w galeriach Nowego Jorku, Kassel, Wenecji, Kolonii i Paryża. Jego anatomiczno-ekwilibrystyczna twórczość fascynuje krytyków sztuki na całym świecie, szczególnie po performansie polegającym na wspięciu się na ścianę nowojorskiej Galerii Barbary Gladstone i zwiśnięciu z sufitu będąc ubranym jedynie w żółty czepek kąpielowy i buty do wspinaczki, do odbytu miał przymocowane alpinistyczne linki ubezpieczające. Miał wówczas 24 lata (1991 rok) i został okrzyknięty "enfant terrible" (eng. "terrible child"). Amerykański tygodnik Newsweek nazwał go przedstawicielem androginii i nowej dekadencji, niemiecki Der Spiegel nazwał go "showmanem mutantów". Jedynie New York Times w artykule Michael Kimmelmann (naczelny krytyk) aklamował jego postać na głównego artystę pokolenia.

Matthew Barney obrał własną osobę, a w szczególności ciało jako perfekcyjny obiekt autoerotycznej sztuki. Jego własna osoba to podmiot i przedmiot działań artystycznych. Ciało dla Barneya stało się czymś więcej po tym jak na rok przed rozpoczęciem studiów na wydziale sztuki Uniwersytetu Yale w New Heaven studiował przez rok medycynę. Stało się ono dla niego idealnym instrumentem biologicznym jak i narzędziem rzeźbiarskim. Dodatkowo na te pogląd miał wpływ okres dojrzewania, pod czas którego marzył o karierze zawodowego gracza futbolu amerykańskiego, oraz praca fotomodela, którą zarabiał na życie i dzięki której poznał granice swojej wytrzymałości fizycznej. W latach 1988-1993 powstała jego seria "Drawing Restraint" w której podejmuje temat transcendencji ograniczeń własnego ciała. Seria ta polegała na inscenizacji sytuacji zmuszających artystę do ekstremalnych wysiłków. Na przykład rysował na ścianach galerii rękami związanymi lateksowymi, chirurgicznymi wężami. Były to próby eksploracji możliwości aktu twórczego w krańcowych warunkach. Pokonywał słabości eksponując i ćwicząc silną wolę zawartą w zdrowym "barneyowskim ciele", oraz wznosił ducha pokonującego niewyobrażalne bariery i opory materii. Podstawowymi tematami multimedialnych akcji i instalacji artysty stały się przedmioty i narządy płciowe oraz wysiłek sportowy porównywany wysiłkiem płciowym, szwajcarski dziennik "Neue Zürcher Zeitung" określił to jako "postfreudiański narcyzm".

Prywatnie artysta jest partnerem życiowym islandzkiej piosenkarki Björk. Owocem ich znajomości jest córka, Isadora (ur. 4 października 2002). Mieszka i pracuje w Nowym Jorku.

czytaj dalej: [2], [3]