Maurus - Polski Serwis Naukowy

Maurus, także Maur (zm. 5 marca 1118) – biskup Krakowa.

Do Polski przybył prawdopodobnie ok. 1105 roku. Biskupem Krakowa został ok. 1110. Nie wiadomo dokładnie, skąd pochodził (południowa Francja, północna Afryka, Włochy, Cypr?), jego imię (przezwisko, przydomek) pochodzi zapewne od jego ciemnej karnacji skóry. Ostatnio wielu publicystów i historyków skłania się ku tezie, że był benedyktynem i do Krakowa przybył z Wenecji.

Przezwisko – rodzaj pseudonimu stosowanego do określenia lub identyfikacji danej osoby. Przezwisko z reguły ma charakter obraźliwy. Przezwisko bez obraźliwego wydźwięku to pseudonim lub ksywa, w internecie używa się także określeń login lub nick.

Krypta św. Leonarda – pozostałość drugiej, romańskiej katedry wawelskiej tzw. hermanowskiej. Jest to jej krypta zachodnia, powstała przed 1118, kiedy to pochowano w niej biskupa krakowskiego Maurusa. Od niej rozpoczyna się zwiedzanie grobów królewskich.

Jako biskup Krakowa był bardzo aktywny. Pozostawił wiele śladów swej działalności. Na jego polecenie sporządzono inwentarz biblioteki kapitulnej (ponad pięćdziesiąt woluminów o treści liturgicznej lub scholastycznej). Jest to pierwszy w Polsce tego rodzaju katalog, oraz najstarszy na Słowiańszczyźnie.

Pacanów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Pacanów, na południowo-wschodnim skraju Garbu Pińczowskiego.

Afryka – drugi pod względem wielkości kontynent na Ziemi, ma 30,3 mln km² powierzchni, czyli ponad 20,3% ogólnej powierzchni lądowej naszego globu. Przechodzi przez niego południk 0°, obydwa zwrotniki i równik.

Sporządził też pierwszy inwentarz skarbca katedralnego. Erygował szereg parafii. Między innymi w Pacanowie, pierwszą wiejską, niezwiązaną z podlegającą księciu kasztelanią.

Biskup Maurus kontynuował, rozpoczętą przez Władysława Hermana, budowę katedry wawelskiej. Pierwszy etap zakończył w 1115 dokonując poświęcenia dolnego kościoła, krypty św. Leonarda. Zmarł trzy lata później, 5 marca 1118 roku. został pochowany pod posadzką tej krypty, oraz praktycznie zapomniany na przeszło 800 lat.

Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie – kościół katedralny, położony na Wzgórzu Wawelskim stanowiący własność archidiecezji krakowskiej. Miejsce koronacji królów Polski oraz spoczywania ich szczątków. Pochowani są tutaj między innymi św. Stanisław ze Szczepanowa i inni biskupi krakowscy aż po czasy współczesne, prawie wszyscy królowie od Władysława I Łokietka do Stanisława Leszczyńskiego (łącznie 17 królów wliczając Jadwigę i Annę Jagiellonkę) i członkowie rodzin królewskich oraz wodzowie, przywódcy polityczni i wieszcze narodowi.

Benedyktyni – pełna łacińska nazwa Ordo Sancti Benedicti (O.S.B.). Najstarszy katolicki zakon mniszy, założony w 529 roku przez św. Benedykta z Nursji. Motto zakonu brzmi: Ora et labora (módl się i pracuj). Mnisi ślubują: stałość (stabilitas), obyczaje monastyczne (conversatio morum) i posłuszeństwo (oboedientia) wobec Reguły. Benedyktyni przyczynili się do rozwoju kultury europejskiej, prowadzą słynne szkoły i zajmują się ogrodnictwem i zielarstwem. Nadal produkują na bazie własnej recepty likier z 40 ziół, zwany benedyktynem. Pierwsi produkowali go zakonnicy francuscy w klasztorze w Fécamp (Normandia).

14 października 1938 roku w trakcie prac konserwatorskich, przypadkowo odkryto jego grobowiec. Znaleziono w nim między innymi pierścień biskupi, kielich i paterę, płytkę ołowianą z wyrytym imieniem MAVRUS EPC, mówiącą o jego śmierci (VIAM UNIVERSE CARNIS INGRESSUS EST) oraz podającą jej datę. Na płytce wyryto również tekst Credo (z pominięciem fragmentu o ciał zmartwychwstaniu).

Wenecja (wen. Venezsia/Venexia, wł. Venezia, łac. Venetia) – miasto i gmina na północy Włoch nad Adriatykiem, stolica regionu Wenecja Euganejska. Ludność Wenecji w granicach administracyjnych wynosi około 270 tys. mieszkańców, z czego większość (176 tys.) mieszka na lądzie stałym, a historyczne centrum zamieszkuje niecałe 60 tys., natomiast pozostałe wyspy laguny jest zamieszkane przez 31 tys. mieszkańców (2011). Przez ponad tysiąc lat (726-1797) miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej, która była jedną z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego. Z okresu największego rozkwitu Republiki (XIII-XVI wiek) pochodzą liczne zabytki miasta, których bogactwo i forma decyduje o pierwszorzędnym znaczeniu Wenecji jako ośrodka turystyki nie tylko w skali Włoch, ale też w skali ogólnoświatowej. Zabytki te tworząc unikalny zespół urbanistyczny miasta kanałów i mostów, stanowią o uznaniu Wenecji za jedną z najcenniejszych pozycji na liście światowego dziedzictwa ludzkości.

Linki zewnętrzne

Srebrny kielich biskupa Maurusa