McLaren F1 – supersamochód skonstruowany i produkowany przez brytyjską firmę McLaren Cars, poddział McLaren Group, w której skład wchodzi także zespół McLaren w Formule 1. Do jego napędu użyto silnika V12 BMW S70/2 60° o pojemności 6,1 litra V12. Samochód produkowano w latach 1994-1998, spośród 100 powstałych egzemplarzy – 64 były w wersji ulicznej, 5 LM (Le-Mans), oraz 3 GT (Gran Turismo). McLaren F1 dzierżył miano najszybszego samochodu produkcyjnego (osiągał maksymalną prędkość 388,5 km/h) do 2005, kiedy to jego rekord został pobity przez Koenigsegga CCR.

Historia i budowa

W miesiąc przed swoją przedwczesną śmiercią w czerwcu 1970, Bruce McLaren pracował nad samochodem drogowym McLaren. Chciał własnym samochodem wystartować w dwudziestoczterogodzinnym wyścigu Le Mans. Niestety wszystkie prace nad tym projektem zostały wstrzymane po tragicznym wypadku założyciela firmy w Goodwood. Na szczęście firma przetrwała, a w kolejnych dwóch dziesięcioleciach ekipa wygrywała w Mistrzostwach Świata Formuły 1, a także Indianapolis 500. Teraz zespół prowadził Ron Dennis, McLaren był w najlepszej formie na przełomie 1984 i 1991 roku,a kierowcy McLarena Alain Prost i Ayrton Sennazdobyli razem 6 tytułów mistrzowskich kierowców wygrywając 57 wyścigów,a zespół zdobywał w tamtym czasie 6 tytułów konstruktorów triumfując w 64 rundach. Cała firma i jej główny projektant Gordon Murray w szczególności szukała nowych wyzwań i idea Bruce'a drogowego samochodu McLaren odżyła.

Wnętrze McLarena F1

Historia samochodu rozpoczęła się w 1988 roku. Wtedy to konstruktor Gordon Murray i projektant Peter Stevens przedstawili pierwsze szkice sportowego coupé Ronowi Dennisowi, szefowi McLarena. Samochód miał być ulicznym ucieleśnieniem sukcesu firmy w Formule 1. Pierwszy prototyp gotowy był w połowie 1991 roku. 28 maja 1992 w Monaco miała miejsce pierwsza prezentacja a w 1994 pojazd trafił do pierwszych, cywilnych odbiorców.

Silnik

Typ silnika:

Wyłożona złotą folią klapa komory silnika McLarena F1

Początkowo planowano zamontowanie silnika V10 produkcji Hondy. Jednak japoński producent nie wyraził na to zgody, bowiem nie spodobał mu się pomysł montowania jego jednostki w samochodzie McLarena. Z pomocą przyszła tutaj firma BMW. Ich jednostka V12 o pojemności pięciu litrów i mocy 300 KM służyła ówcześnie w dużej limuzynie E32 750i/iL. Później montowano ją w ekskluzywnych pojazdach serii E31 850i. Zakładano, że wersja sportowa miała nosić nazwę M8, tak jak poprzednie serie "M" firmy (M3, M5). Jednak projektu nie wdrożono w życie. Według BMW powodem były zbyt duże koszty produkcji jak na ten segment aut, efektem czego pomysł spalił na panewce. Pozostał silnik o pojemności 5 l i 500 KM. Później podjęto się produkcji sportowego modelu BMW 850 CSi z silnikiem powiększonym z 5 l do 5,6 l i mocy 380 KM. Murray zakupił projekt i prawa do silnika, później powiększono w nim pojemność do 6,1 l. Gotowy silnik ważył około 266 kg, o 16 kg za dużo niż oczekiwał tego Murray. Jednak moc jaką uzyskiwał ostatecznie go przekonała i usatysfakcjonowała – 650 KM. Wg założeń Murraya silnik miał dysponować minimalną mocą 550 KM. 650 KM – taką moc rozwijał ówczesny prototypowy silnik, który później zdławiono do 636 KM, gdyż wymagały tego ówczesne normy emisji spalin. Jednostkę całkowicie zmodernizowano, była wykonana w większości z tytanu i glinu. Zastosowano także układ VANOS z czterema zaworami na cylinder. Silnik pod tym względem jest do dziś bardzo zaawansowany technologicznie. Jako, że wytwarzał duże ilości ciepła, zdecydowano się na bardzo drogi wariant jego odprowadzania – klapa komory silnika była w całości wyłożona folią z czystego złota.

Waga

F1 konstruowano przede wszystkim z myślą o jak najmniejszej masie - miała ona sięgać nie więcej niż 1000 kilogramów. Nadwozie wykonano z wytrzymałych i lekkich kompozytów, włókien węglowych i kevlaru. Było to jedno z pierwszych aut, w których do budowy karoserii użyto właśnie takich materiałów. W stanie kompletnym karoseria ważyła zaledwie 100 kg. Zawieszenie kół wykonano z najlżejszych stopów aluminium, tłumiki zaś z tytanu. W McLarenie nie zastosowano wspomagania układu kierowniczego, wspomagania hamowania czy systemu kontroli trakcji - wszystko to Murray uznał za zbędne. W surowym, czarnym wnętrzu znalazło się miejsce na system audio Kenwooda (najlżejszy na świecie - tylko 4,5 kg) oraz klimatyzację, choć zapewne gdyby nie nacisk szefa McLarena także by ich tam w ogóle nie było. W ten sposób gotowy do jazdy pojazd odznacza się masą tylko 1140 kilogramów. Wnętrze coupé mieści trzy osoby: kierowca zajmuje centralną pozycję a nieco z tyłu po jego obu stronach znajdują się dwa fotele dla pasażerów. Po bokach umieszczono luki bagażowe.