|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Nie żyje współtwórca śląskiej romanistyki prof. Aleksander Abłamowicz. W maju skończyłby 79 lat. Wiadomość o śmierci uczonego, który zmarł w sobotę, przekazała w poniedziałek PAP rzeczniczka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach Magd... Nowe badania pokazują, że pacjenci zakażeni HIV-1 powinni być wcześniej poddawani złożonej terapii przeciwretrowirusowej (cART). Na dzień dzisiejszy próg liczby komórek T (białych krwinek) wykorzystywany do określania, kiedy należy rozpocząć terapię przeciwretrowirusową jest ustalony zb... Zespół włoskich archeologów zakończył badania negatywnego wpływu zapory Sivand w południowym Iranie na starożytne stanowisko archeologiczne Pasargady, stolicę Persji 2500 lat temu - informuje serwis internetowy Press TV.Jak poinformował Ahmad Mirzakucha... O kilkaset zdjęć, dokumentów i innych przedmiotów wzbogaciły się zbiory Muzeum Woli. Pamiątki te zostały zaprezentowane na wystawie "Ze wspomnień mieszkańców Woli", która będzie dostępna dla zwiedzających do jesieni. Akcję... Historyczną nazwę Rozmarek położonym w centrum Kalisza terenom dawnej dzielnicy żydowskiej przywrócili radni Kalisza. Starało się o to miejscowe Towarzystwo Opieki nad Zabytkami. Radni podjęli uchwałę jednogłośnie. Nazwa Rozmarek powstała w wyniku spolszcze...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Media AtropateneCzy wiesz że...? Persowie – lud pochodzenia irańskiego zamieszkujący od początków I tysiąclecia p.n.e. tereny obecnego zachodniego Iranu. W 550 p.n.e. Persowie zajęli Medię i utworzyli na jej terenach rozległe imperium perskie. W V w. p.n.e. próbowali podbić i zniszczyć Grecję (wojny perskie). W latach 334-327 p.n.e. ulegli potędze Aleksandra Macedońskiego. Zapoczątkowało to okres dominacji nad Persami, początkowo grecko-macedońskiej, a później partyjskiej. Niezależność przywrócili Persom w pierwszej połowie III w. n.e. władcy z dynastii Sasanidów. Zmarnowali jednak oni siły państwa w bezustannych wojnach z Imperium Rzymskim i Cesarstwem Bizantyjskim. W połowie VII w. Persowie zostali podbici przez Arabów i stopniowo przeszli na islam. Diadochowie (od gr. διάδοχος diadochos - "następca") – termin używany na określenie dowódców armii Aleksandra Macedońskiego, którzy przejęli władzę w imperium po jego śmierci w 323 roku p.n.e. Wkrótce potem wybuchły między nimi wojny (zobacz: wojny diadochów) o kontrolę nad ziemiami podbitymi przez Aleksandra. Do diadochów zaliczani są: Media Atropatene - państwo i region składający się z północnowschodniej części dawnej achemenidzkiej satrapii Medii, wyodrębniony z niej w roku 323 p.n.e. Po śmierci Aleksandra jego towarzysze podzieli Medię na dwie prowincje, przy czym mniejsza, północnowschodnia część, przypadła Persowi Atropatesowi, dawnemu satrapie całej Medii. Odmówił on przyłączenia się do któregokolwiek z diadochów i uczynił ze swojej pomniejszonej satrapii niezależne królestwo. Od tej pory ta część Medii była znana Grekom jako Media Atropatene, albo po prostu Atropatene, stąd średnioperskie Āturpātakān, później Ādurbādagān, a w końcu nowoperskie Ādarbāyjān, czyli Azerbejdżan. Dynastia założona przez Atropatesa panowała w Atropatene, okresowo podlegając Seleucydom oraz Partom, aż do 10 r. n.e., kiedy Artabanus, przyszły król Partów, zajął Medię Atropatene. Ostatni przedstawiciele dynastii Atropatydów udali się na wygnanie do Rzymu. W 12 r. Artabanus II (III), po obaleniu Wononesa I, zasiadł na tronie partyjskim. Wówczas dał Medię Atropatene Wononesowi, zapewne młodszemu bratu i przyszłemu królowi Partów. Atropatene była częścią imperium Partów, a następnie Sasanidów aż do podboju przez Arabów w 651 r. Artabanus II lub Artabanos II (? - 38) - król Partów w latach 10 - 38. Ze względu na pochodzenie matki zaliczany do Arsacydów. Został wyniesiony na tron przez arystokracje będąca w opozycji do popieranego przez Rzymian Wononesa I. Po pokonaniu Wononesa, ugruntowaniu swej władzy dzięki uznaniu przez cesarza Tyberiusza rozpoczął reorganizację państwa. Ograniczył wpływy arystokracji, rozpoczął proces iranizacji państwa ograniczając wpływy greckie.
Język perski (nowoperski, farsi albo parsi, per. فارسی albo پارسی) – język z grupy irańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 50 mln mówiących, zamieszkujących głównie Iran (40 mln), Afganistan (7 mln) i Irak (200 tys.). Jest on jednocześnie lingua franca dla blisko 80 mln mieszkańców Środkowego Wschodu. BibliografiaSchippmann K. Azerbaijan. Pre-islamic history w Encyclopaedia Iranica. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Aleksander III Wielki (Ἀλέξανδρος ὁ Μέγας Aleksandros ho Megas) zwany też Aleksandrem Macedońskim (gr. Ἀλέξανδρος ὁ Τρίτος ὁ Μακεδών Aleksandros ho Tritos ho Makedon); ur. 20 albo 26 lipca 356 p.n.e. w Pelli, zm. 10 czerwca 323 p.n.e. w Babilonie – król Macedonii z dynastii Argeadów w latach 336-323 p.n.e.. Jest powszechnie uznawany za wybitnego stratega i jednego z największych zdobywców w historii ludzkości.
Arabowie (arab.: عرب `Arab, w pierwotnym znaczeniu: "koczownicy") – grupa ludów pochodzenia semickiego zamieszkująca od czasów starożytnych Półwysep Arabski. Większość Arabów to ludzie biali, choć w Afryce spotkać też można Arabów o negroidalnym wyglądzie.
Atropates (starogreckie Aτρoπάτης, ze staroperskiego Āturpāt - "strzeżony przez ogień") (IV w. p.n.e.) - satrapa Medii za ostatnich Achemenidów i Aleksandra Wielkiego, a po jego śmierci założyciel niezależnego państwa w Medii. Od jego imienia wywodzi się nazwa Azerbejdżanu.
Język pahlawi (język średnioperski) - język z podrodziny irańskiej języków indoeuropejskich, używany w okresie dynastii sasanidzkiej. Następca języka staroperskiego.
Seleucydzi lub też Seleukidzi - dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |