Achajowie (gr. Ἀχαιοί Achaioi) – plemię greckie, które jako pierwsze przybyło na obszary kontynentalnej Grecji około 2000 lat p.n.e., podbijając Tesalię i miejscowych Pelazgów. W XV w. p.n.e.[potrzebne źródło] Achajowie podbili Kretę, którą niepodzielnie władali jednak dopiero od drugiego najazdu około 1400 roku p.n.e. Eponimicznym ojcem plemion achajskich był mityczny Achajos, syn Zeusa i Pytii, w innej wersji syn królewny ateńskiej Kreuzy i Ksutosa. Achajowie byli twórcami kultury mykeńskiej, za której centrum uznaje się bogate w złoto Mykeny, leżące w Argolidzie na Peloponezie. Od innych plemion greckich odróżniali się tym że nosili brody oraz strojem złożonym z przepaski i chitonu z krótkimi rękawami. Mieszkali w prostokątnych domach zawierającymi wspólne pomieszczenie z paleniskiem pośrodku, tzw. megaron.

Kolonia – w starożytnej Grecji kolonią (gr. ἀποικία apoikia) nazywano osadę lub miasto zakładane przez osadników z jednej z polis greckich poza granicami Hellady. Kolonie utrzymywały ze swoimi macierzystymi polis, zwanymi metropoliami, więzi polityczne, religijne, gospodarcze, choć same tworzyły najczęściej odrębny organizm państwowy, często o dużym znaczeniu politycznym i gospodarczym (np. Tarent - kolonia Sparty, Massalia - kolonia Fokidy).