|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Prof. prawa, znawca problematyki prawa i kultury Dalekiego Wschodu, wieloletni prodziekan Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, ks. Antoni Kość zmarł w środę w Lublinie. Miał ... Postać Lecha Kaczyńskiego, podobnie jak Gabriela Narutowicza i Władysława Sikorskiego, nieuchronnie będzie się kolejnym pokoleniom Polaków kojarzyć przede wszystkim z tragicznymi okolicznościami w jakich poniósł śmierć.
Byłoby jednak głęboko niesprawi... Podczas Dni Tischnerowskich, organizowanych między 21 a 24 kwietnia w Krakowie, autor książki "Logos niepojęty" dr Piotr Sikora odbierze nagrodę wydawnictwa Znak i Hestii im. ks. J. Tischnera w kategorii pisarstwa religijnego lub filozoficznego. W ocenie kapitu... Nie żyje współtwórca śląskiej romanistyki prof. Aleksander Abłamowicz. W maju skończyłby 79 lat. Wiadomość o śmierci uczonego, który zmarł w sobotę, przekazała w poniedziałek PAP rzeczniczka Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach Magd... Zofia - takie imię wybrano dla jednego z 27 satelitów europejskiego systemu Galileo. Imienia satelicie użyczy 11-letnia Zosia Ćwir z Krasnegostawu, laureatka polskiej edycji konkursu plastycznego dla dzieci, którego wynik ogłoszono w poniedziałek w Wars...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 MiączyńscyCzy wiesz że...? Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 1731, zm. 1793) – hrabia S.I.R., starosta makowiecki (1749), rokicki (1766), kamienopolski (1776), oleśnicki oraz śmidyński (1783), rotmistrz husarski polskiej kawalerii konnej, generał major wojsk koronnych, pan na Zawieprzycach. Kawaler Orderu Św. Stanisława (1777). Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 11 kwietnia 1740 roku, zm. 1800 roku, pochowany we Lwowie na cmentarzu Łyczakowskim), mylony z hrabią Józefem Miączyńskim marszałkiem konfederacji województwa bełskiego. Konfederat barski, generał adiutant króla Stanisława Augusta. Kajetan Aleksander Jan Miączyński herbu Suchekomnaty hrabia (ur. 5 stycznia 1754; inne źródło podaje 1751, zm. 1801) – syn Antoniego Miączyńskiego oraz ks. Doroty Woronieckiej. Generał inspektor wojsk koronnych, rotmistrz kawalerii narodowej, po rozbiorach marszałek szlachty guberni wołyńskiej. Jego brat Józef Miączyński (1743-1793) generał wojsk francuskich. W 1774 zostaje starostą borzechowskim tego samego roku 23 lutego zostaje mianowany generałem adiutantem JK.Mci. Trzy lata później w 1777 roku 3 października zostaje rotmistrzem kawalerii narodowej, a 11 listopada 1778 dowódca pułku przedniej straży kawalerii narodowej. W roku 1780 zostaje odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Rok później zostaje generałem inspektorem, jednak kilka lat później rzeka się tego urzędu (1789). W tym samym czasie otrzymuje stopień generała-majora, zostaje szefem 7 regimentu pieszego koronnego. Miączyńscy – magnacki ród herbu Suchekomnaty.
HistoriaWedle wzmianek z XIV wieku szczep rycerski używający herb z trąbką myśliwską z krzyżem u góry osiadł na Mazowszu. Już w końcu XIV wieku dziedzice Miączyna zażywali uczt u książąt mazowieckich. Jeden ze znanych rodów magnackich I Rzeczypospolitej w XVIII wieku. Ród Miączyńskich wywodzi się z miejscowości Miączyn (Wielki, Mały oraz na Luboradzu) woj. mazowieckie. W pobliżu Szereńska i Ciechanowa. Za jednego z przodków rodu uważa się Macieja z Miączyna (wzm.1360 zm. 1434). Wedle wzmianek w 1421 roku otrzymał od książąt mazowieckich przywileje dla swoich dóbr na prawie niemieckim. Sciborz z Miączyna (stryjeczny brat Macieja) w 1473 roku był starostą makowskim. Pod koniec XV wieku wskutek wielu członków rodu, majątek został podzielony na wiele części. Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe) – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.
Zofia Drzymuchowska z d. de Pourbaix st. strzel. ps. Zula, Zenobia, Nina, (ur. 6 kwietnia 1922 Horodec na Wołyniu, zm. 21 marca 1974 Zakopane). Harcerka Szarych Szeregów, żołnierz AK. 7 dziecko Kamila de Pourbaix i Marii z Miączyńskich. Rangę rodu podnieśli wpierw Piotr Miączyński, pułkownik oraz kompan wypraw Jakuba Sobieskiego, a następnie Atanazy Miączyński, przyjaciel króla Jana III Sobieskiego, wojewoda wołyński. Jego pozycja społeczna spowodowała iż potomkowie byli spokrewnieni z najznakomitszymi rodami takimi jak Radziwiłłowie, Potoccy, Ossolińscy, Rzewuscy, Czartoryscy. Wśród potomków znaleźli się generałowie, wojewodowie, starostowie, posłowie, uczestnicy Sejmu Wielkiego. Członków rodu, wychowywano w szczególnym duchu patriotycznym. Obecnie ostatnim z linii hrabiowskiej jest Michał Jerzy Miączyński wnuk Jerzego Miączyńskiego. Adam Kajetan hr. Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 1725, zm. ok. 1799), ostatni pisarz polny koronny, generał major wojsk koronnych, starosta krzepicki, grodowy ostrzeszowski, Kawaler Orderu Orła Białego, Kawaler Orderu Św. Stanisława, hrabia S.I.R..
Ignacy Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 1767 – zm. 1840) – prezes Senatu w czasie powstania listopadowego, senator-wojewoda Królestwa Polskiego od 1825, senator-kasztelan od 1818, rezydent rosyjski oraz honorowy obywatel w Rzeczypospolitej Krakowskiej, członek Rządu Centralnego Wojskowego Tymczasowego Obojga Galicji w 1809. Dewiza rodu Miączyńskich herbu Suchekomnaty „Gentem ex virtute, virtutem ex gente. Defensor fidei et patriae” z rodu cnota, z cnoty ród. Obrońca wierności i Ojczyzny. Przedstawiciele roduŹródłaIgnacy Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 8 lipca 1760, zm. 25 października 1809) – hrabia (1803), syn Józefa Miączyńskiego (rotmistrza, starosty kamonackiego). Często mylony z innym Ignacym Miączyńskim z Galicji.
Radziwiłłowie (lit. Radvila) – najpotężniejszy litewski ród magnacki herbu własnego (Trąby Odmienne). Na Litwie występuje pierwszy raz w dokumencie unii polsko-litewskiej w 1401.
Czy wiesz że...? beta Armia Krajowa (AK) – zakonspirowana siła zbrojna polskiego podziemia w czasach II wojny światowej, działająca pod okupacją niemiecką państwa polskiego i sowiecką w granicach sprzed 1 września 1939 oraz poza nimi. Była najsilniejszą i najlepiej zorganizowaną armią podziemną z działających w tamtym czasie w Europie.
Jan III Sobieski herbu Janina (ur. 17 sierpnia 1629 w Olesku, zm. 17 czerwca 1696 w Wilanowie) – król Polski i wielki książę litewski od 1674, hetman wielki koronny od 1668, hetman polny koronny od 1666, marszałek wielki koronny od 1665, chorąży wielki koronny od 1656.
Jerzy Michał Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 24 kwietnia 1896 roku w Satyjowie na Wołyniu, zm. 4 lutego 1941 w Auschwitz-Birkenau) - doktor praw, wiceburmistrz Jarosławia w okresie międzywojennym. Ostatni z rodu Miączyńskich (według konstytucji z 1921 roku tytuły zostały zniesione) hrabia S.I.R.
I Rzeczpospolita – współczesna nazwa państwa zwanego dawniej Rzecząpospolitą, obejmującego Koronę Królestwa Polskiego i Wielkie Księstwo Litewskie, a więc tereny dzisiejszej środkowo-wschodniej Polski, około 3/4 terenu dzisiejszej Ukrainy, cały obszar Białorusi, Litwy, Łotwy oraz częściowo Estonii, Rosji i Słowacji, stosowana dla okresu od połowy XV w., czyli od ukształtowania się ustroju tzw. demokracji szlacheckiej do III rozbioru w 1795.
Jakub Sobieski herbu Janina (ur. 5 maja 1590 w Żółkwi, zm. 13 czerwca 1646 w Żółkwi) – polski magnat, poseł, pamiętnikarz, działacz polityczny, dowódca wojskowy, ojciec Jana III Sobieskiego, króla Polski. Czterokrotny marszałek Sejmu, senator i wojewoda bełski oraz ruski, u schyłku życia kasztelan krakowski.
Ciechanów – miasto w województwie mazowieckim, siedziba powiatu ciechanowskiego. Położone jest ok. 100 km na północ od Warszawy, nad rzeką Łydynią.
Czartoryscy – magnacki ród książęcy herbu Pogoń Litewska, wywodzący się od Konstantego, księcia na Czartorysku, syna księcia litewskiego Koriata[1], wnuka wielkiego księcia Giedymina. Bratem stryjecznym założyciela rodu Konstantego był Władysław Jagiełło. Ród miał dwie główne linie, ważniejszą z siedzibą w zamku Klewań (wygasła w 1810 r. na Józefie Klemensie) i drugą linię z centrum w miejscowości Korzec. Szczyt potęgi rodu przypadał na wiek XVIII i XIX, jednakże już wcześniej odgrywali ważną rolę w Rzeczpospolitej. Czartoryscy dążyli do zmian ustrojowych w Polsce, reformy stosunków gospodarczych, centralizacji władzy państwowej, usprawnienia administracji i wzmocnienia armii. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
