|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Blokując na pewien czas przepływ krwi przez ramię pacjenta, można zapobiegać uszkodzeniom mięśnia sercowego związanym z zawałem - informuje pismo "The Lancet".
Do zawału serca dochodzi z powodu jego niedokrwienia - dostarczająca tlen i sub... Zbudowane z lekkich materiałów, bioniczne ramię wzorowane na trąbie słonia skonstruował zespół naukowców z udziałem Polaka Andrzeja Grzesiaka. Urządzenie może przenosić nawet delikatne przedmioty, jak pomidory czy surowe jajka - informuje Instytut Fraunhofera. Twórc... W Karpatach 15 młodych orłów przednich może za kilka tygodni opuścić swoje gniazda - poinformował w czwartek Marian Stój z Komitetu Ochrony Orłów. "Jeśli potwierdzą się nasze prognozy, to tego lata zanotujemy rekordowy przyrost orłów przed... Na Podkarpaciu nagłe ochłodzenie, a nawet opady śniegu w górach w ostatnich dniach nie przeszkodziły orłom przednim w wysiadywaniu jaj. Kłopoty mogą mieć niektóre małe ptaki - poinformował ornitolog Marian Stój z Komitetu Ochrony Orłów. "... Sposób, w jaki szukamy porady, kiedy borykamy się z trudnymi i niepokojącymi problemami zmienił się dzięki Internetowi, a dotyczy to w szczególności osób, u których zdiagnozowano schorzenia zagrażające życiu, takie jak nowotwór prostaty.
W ramach nowych ba...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Mięsień dwugłowy ramieniaCzy wiesz że...? Supinacja (łac. supinatio) inaczej odwracanie, rotacja zewnętrzna - obrót dystalnej części kończyny na zewnątrz w stosunku do jej długiej osi , tj. od skrętoległego do równoległego położenia kości promieniowej i łokciowej względem siebie. Tętnica pachowa (łac arteria axillaris) stanowi przedłużenie tętnicy podobojczykowej, zaczyna się na wysokości brzegu zewnętrznego pierwszego żebra i biegnie przez jamę pachową, gdzie jest otaczana pęczkami splotu ramiennego. Poniżej brzegu dolnego ścięgna mięśnia piersiowego większego przechodzi w tętnicę ramienną Nerw mięśniowo-skórny (łac. nervus musculocutaneus, n. perforans) — nerw zaliczany do nerwów długich splotu ramiennego (plexus brachialis). Jest to nerw mieszany (zawiera zarówno włókna czuciowe, jak i ruchowe). W swym przebiegu przebija on mięsień kruczo-ramienny i zaopatruje przednie mięśnie ramienia, aferentnie zaś część skóry przedramienia. Mięsień dwugłowy ramienia (łac. musculus biceps brachii) - podłużny, wrzecionowaty mięsień rozpięty między łopatką a kością promieniową, należący do grupy mięśni przednich ramienia. 
 
BudowaZazwyczaj składa się z dwóch głów - głowy długiej (łac. caput longum) oraz głowy krótkiej (łac. caput breve). Głowy często są jednak "zduplikowane" i powszechne są przypadki osób z czterema, bądź nawet sześcioma głowami bicepsa (Osoba z większą ilością głów wolniej się męczy, lecz ich liczba nie wpływa na siłę mięśnia.) Przyczep ścięgnisty głowy długiej znajduje się na obrąbku stawowym i guzku nadpanewkowym łopatki. Głowa krótka rozpoczyna się przyczepem ścięgnistym położonym na wyrostku kruczym łopatki. Ku dołowi obie głowy mięśnia dwugłowego ramienia łączą się we wspólny brzusiec. W części dystalnej, powyżej stawu łokciowego mięsień wytwarza dwa łącznotkankowe ścięgna: powierzchowne, płaskie - rozcięgno mięśnia dwugłowego ramienia (łac. aponeurosis musculi bicipitis brachii) przechodzące w powięź przedramienia oraz właściwe ścięgno (łac. tendo musculi bicipitis brachii) przyczepione do guzowatości kości promieniowej. Tętnica ramienna (łac. arteria brachialis) jest największą tętnicą kończyny górnej, zaopatrującą ją w krew tętniczą.
Puls tętnicy ramiennej jest wykorzystywany do pomiaru ciśnienia.
Brzusiec (łac. venter) – skupienie włókien mięśnowych, który tworzy typowe mięśnie szkieletowe wraz ze ścięgnami. Przeważnie mięśnie mają jeden brzusiec, np. mięsień pośladkowy, ale niektóre mają ich więcej, np. mięsień dwugłowy ramienia (biceps) posiada dwa, a mięsień trójgłowy ramienia trzy brzuśćce. FunkcjaMięsień dwugłowy ramienia działa na dwa stawy: staw ramienny i staw łokciowy. W stawie ramiennym mięsień podnosi ramię do przodu. Dodatkowo głowa długa odwodzi ramię i obraca do wewnątrz, a głowa krótka przywodzi ramię. W stawie łokciowym mięsień dwugłowy ramienia jest zginaczem oraz najsilniejszym mięśniem odpowiedzialnym za odwracanie przedramienia i ręki (dokonuje supinacji dłoni i przedramienia). Kość promieniowa (łac. radius) jest kością długą. Koniec bliższy tworzy głowa kości promieniowej, którą od trzonu oddziela szyjka. Koniec dalszy jest zgrubiały, czworoboczny, posiada skierowaną ku dołowi powierzchnię stawową nadgarstkową, po stronie przyśrodkowej-wcięcie łokciowe, a po stronie bocznej-krótki wyrostek rylcowaty.
Ścięgna (łac. tendo, tenon) – twory włókniste (pasma) zbudowane z wytrzymałej tkanki łącznej właściwej zbitej (włóknistej), o zabarwieniu białawosrebrzystym. Mają postać mocnych i bardzo odpornych włókien kolagenowych, ułożonych równolegle do siebie i zatopionych w niewielkiej ilości istoty podstawowej. Między pęczkami włókien znajdują się fibrocyty ułożone w tzw. szeregi Ranviera. Stanowią przedłużenie mięśnia aż do punktu jego przyczepu. Są istotną częścią mięśni a ich zadaniem jest przenoszenie siły skurczu mięśniowego na elementy kostne szkieletu. Sprężystość ich jest nieznaczna. Pod wpływem rozciągania wydłużają się one tylko o 4% swej długości. W pozycji supinacji widoczne są najlepiej wyniosłości kuliste przedniej części mięśni, zwane potocznie bicepsami. Podczas skurczu rozcięgno mięśnia dwugłowego napina powięź przedramienia, co zwiększa siłę skurczu. UnaczynienieUnerwienieBibliografiaAnatomia człowieka, t.1, Anatomia ogólna kości, stawy i więzadła, mięśnie; Michał Reicher; wyd. XI (VII), Warszawa 1999; ISBN 83-200-2375-0 Rozcięgno (gr. απον, ευρον, łac. aponeurosis) – mocne pasmo tkanki łącznej zbitej o utkaniu regularnym, cienkie i płaskie, ubogie w naczynia krwionośne, przez które szerokie i płaskie mięśnie łączą się z kością. Rozciągają się np. między elementami szkieletu dłoni i podeszwy stopy, stanowiąc płaszczyznę przyczepu dla ich wewnętrznych mięśni. Rozcięgno mięśnia skośnego brzucha zewnętrznego stanowi przednią ścianę kanału pachwinowego[potrzebne źródło]. Istnieją ponadto rozcięgna: mięśnia poprzecznego brzucha, mięśnia dwugłowego ramienia, grzbietowe palca I, języka.
Łopatka (łac. scapula) - kość płaska, w przybliżeniu trójkątna. Odróżnia się na niej powierzchnię przednią - żebrową i tylną - grzbietową, oraz trzy brzegi: górny, boczny i przyśrodkowy.
Czy wiesz że...? beta Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
