|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Na choroby układu krążenia umiera w Polsce mniej osób, ale tempo poprawy tej sytuacji jest mniejsze niż w poprzednim dziesięcioleciu - alarmowali w Warszawie specjaliści odpowiedzialni za program NATPOL, badający rozpowszechnienie chorób sercowo-naczyniowych. W l...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Mięsień lędźwiowy większyCzy wiesz że...? Kość udowa (łac. femur) — kość kończyny dolnej będąca elementem wspierającym tkanki miękkie uda. Jest to kość długa, dlatego wyróżnić w niej można trzon i dwa końce: koniec bliższy i koniec dalszy. Jednocześnie jest to najdłuższa z kości długich organizmu. Występuje u człowieka i zwierząt. U człowieka jest ustawiona pionowo, u zwierząt w kierunku przednio-dolnym. Mięsień (łac. musculus) – kurczliwy narząd, jeden ze strukturalnych i funkcjonalnych elementów narządu ruchu, stanowiący jego element czynny. Występuje u wyższych bezkręgowców i u kręgowców. Jego kształt i budowa zależy od roli pełnionej w organizmie. Mięsień lędźwiowy większy (łac. musculus psoas major) - mięsień uważany za część większego mięśnia biodrowo-lędźwiowego. Należy do grupy przednich mięśni grzbietowych obręczy miednicznej Mięsień ten zalicza się do mięśni kończyny dolnej, bierze też udział w tworzeniu tylnej części jamy brzusznej. Położony jest przyśrodkowo w stosunku do mięśnia biodrowego i bardziej w tył niż mięsień lędźwiowy mniejszy. Posiada dwie warstwy, pomiędzy którymi odnaleźć można fragment splotu lędźwiowego. Kręgi piersiowe (łac. vertebrae thoracicae) – 12 kręgów należących do odcinka piersiowego kręgosłupa człowieka. Kręgi odcinka piersiowego mają powierzchnie stawowe, którymi łączą się z żebrami. Na wyrostkach poprzecznych mają tzw. dołki żebrowe służące do połączenia z żebrami (dokładniej z guziczkiem żebra znajdującym się na jego tylnym końcu), dołki stawowe znajdują się również na krawędziach trzonów. Dołki żebrowe sąsiadujących ze sobą trzonów tworzą połączenie stawowe z główką żebra. Kolejną charakterystyczną cechą kręgu piersiowego jest długi, nierozdwojony na końcu wyrostek kolczysty, który skierowany jest ku dołowi, dzięki czemu wyrostki kolejnych kręgów nachodzą na siebie dachówkowato.
Mięsień biodrowy (łac. musculus iliacus) – trójkątny, mięsień szkieletowy grubości ok. 2 cm, należy do przedniej grupy mięśni grzbietowych obręczy kończyny dolnej. Leży w dole biodrowym, który jednocześnie wyściela. Mięsień ten przyczepia się od ostatniego z kręgów piersiowych do ostatniego z lędźwiowych. Biegnie on do dołu, by zakręcić w bok i połączyć się z mięśniem biodrowym. Oba docierają do krętarza mniejszego kości udowej. Ścięgno jest raczej wąskie. Pełni funkcję zginacza. Splot lędźwiowy (łac. plexus lumbalis) - twór powstały z gałęzi brzusznych nerwów rdzeniowych od L1 do L3 i częściowo L4. Otrzymuje również włókna z Th12. Splot ten leży na wyrostkach poprzecznych kręgów lędźwiowych w głębi brzuśca mięśnia lędźwiowego większego.
Jama brzuszna (łac. cavum abdominis) to jedna z jam tułowia, składająca się z jamy otrzewnej i przestrzeni zewnątrzotrzewnowej, którą ze względu na położenie dzieli się na: Mięsień lędźwiowy większy zwany jest także mięśniem szybkobiegaczy. Co prawda nie jest aż tak silny jak mięsień biodrowy, ale za to dzięki znacznej długości zapewnia dużą amplitudę ruchu kości udowej. BibliografiaMięsień lędźwiowy mniejszy (łac. musculus psoas minor) - płaski, wąski i wydłużony mięsień szkieletowy, leży niestale na mięśniu biodrowo-lędźwiowym.
Kręgi lędźwiowe (łac.vertebrae lumbales) (skról: L) - kręgi w lędźwiowym odcinku kręgosłupa. U człowieka jest ich 5 (L1 - L5), odznaczają się bardzo masywną budową. Łączą się z kością krzyżową na wysokości pośladków. Kręgi te mają duże trzony o kształcie nerkowatym. Wyrostki są nieco odgięte do tyłu. Wyrostki poprzeczne (na rys.: Transverse process). Wysokie i spłaszczone wyrostki kolczyste zwrócone są ku tyłowi, w dół. Otwór kręgów ma kształt trójkąta.
Czy wiesz że...? beta Mięsień biodrowo lędźwiowy (łac. musculus iliopsoas) - składa się z mięśnia lędźwiowego większego, mięśnia lędźwiowego mniejszego i mięśnia biodrowego.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |