Mięsień zginacz łokciowy nadgarstka

Mięsień zginacz łokciowy nadgarstka (łac. musculus flexor carpi ulnaris) - mięsień kończyny górnej leżący w warstwie powierzchownej grupy przedniej mięśni przedramienia. Jest mięśniem położonym najbardziej przyśrodkowo na przedramieniu.

Budowa

Mięsień posiada dwie głowy. Głowa ramienna (łac. caput humerale) posiada przyczep proksymalny zlokalizowany na nadkłykciu przyśrodkowym kości ramiennej i na powięzi przedramienia. Dodatkowo zrasta się z sąsiadującymi mięśniami. Głowa łokciowa (łac. caput ulnare) posiada przyczep proksymalny w postaci długiej blaszki ścięgnistej połączonej z powięzią przedramienia na tylnej powierzchni wyrostka łokciowego i na tylnym brzegu kości łokciowej. Mięsień przebiega ku dołowi, równolegle do mięśnia zginacza powierzchownego placów. Przechodzi w długie ścięgno przyczepione do kości grochowatej.

Kość łokciowa (łac. ulna) – jest kością długą. Nasada bliższa (proksymalna) jest zaopatrzona w dwa wyrostki. Wyrostek tylny większy stanowi górne zakończenie kości i nazywa się wyrostkiem łokciowym (olecranon). Mniejszy, niżej położony i skierowany swym wierzchołkiem do przodu to wyrostek dziobiasty (processus coronoideus). Trzon kości łokciowej ma w przekroju poprzecznym kształt trójkątny. Wyróżnia się trzy brzegi ograniczające trzy powierzchnie: przednią, przyśrodkową i tylną. Nasadę dalszą (dystalną) stanowi głowa kości łokciowej, przedłużająca się po stronie przyśrodkowej w wyrostek rylcowaty (processus styloideus). Głowa kości łokciowej jest zakończona powierzchnią dla połączenia z trójkątną chrząstką, oddzielającą tę kość od nadgarstka.

Tętnica ramienna (łac. arteria brachialis) jest największą tętnicą kończyny górnej, zaopatrującą ją w krew tętniczą. Puls tętnicy ramiennej jest wykorzystywany do pomiaru ciśnienia.

Funkcja

zginanie i przywodzenie ręki w stronę łokciową

Unaczynienie

tętnice poboczne od tętnicy ramiennej

gałęzie od tętnicy łokciowej

Unerwienie

nerw łokciowy

Bibliografia

Anatomia człowieka, t. 1, Anatomia ogólna kości, stawy i więzadła, mięśnie; Michał Reicher; wyd. XI (VII), Warszawa 1999; ISBN 83-200-2375-0

Tętnica łokciowa: - zaopatruje w krew tętniczą dłoń. - odchodzi od t. ramiennej w dół i przyśrodkowo, leży na m. ramiennym. W okolicach nadgarstka daje się wyczuć dotykiem. - tętnica promieniowa tworzy zespolenie z tętnicą łokciową w dwóch miejscach:

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.