Michał Mosiołek - Polski Serwis Naukowy

Michał Mosiołek (ur. 1867 w Wysokiej k. Szydłowca - zm. 1898 r.) – polski pisarz, publicysta i działacz społeczny.

Słowo – konserwatywny dziennik informacyjno-polityczny wydawany w latach 1882-1919 w Warszawie. Do 1887 r. był redagowany przez Henryka Sienkiewicza, który opublikował w nim między innymi Trylogię (Ogniem i mieczem w latach 1883-1884 i Pana Wołodyjowskiego w latach 1887-1888 jako pierwodruki oraz Potop w latach 1884-1886 prawie równocześnie z pierwodrukiem wydanym w Krakowie). Jednym z korespondentów był działacz pracy organicznej Michał Mosiołek. Po 1905 r. dziennik był redagowany przez organ Stronnictwa Polityki Realnej.

Praca organiczna na ziemiach polskich (1815-1905) - jeden z podstawowych postulatów pozytywizmu, wzywający do podjęcia przez wszystkie warstwy społeczeństwa solidarnego wysiłku na rzecz rozwoju gospodarczego (w tym przede wszystkim rozwoju handlu i przemysłu) oraz na rzecz umocnienia wewnętrznych więzi między poszczególnymi jego "członami". Idea pracy organicznej wiązała się z przekonaniem, iż społeczeństwo jest swego rodzaju organizmem, który może funkcjonować sprawnie tylko wtedy, gdy zdrowe i silne są jego poszczególne organy.

Urodził się w rodzinie chłopskiej w Wysokiej 1867 r. Samodzielnie nauczył się czytania i pisania. Doskonalił te umiejętności na poznanych w młodości dziełach Sienkiewicza i Kraszewskiego. Należał do cenionych korespondentów gazet ludowych: "Zorza" i "Gazeta Świętokrzyska" oraz elitarnego "Słowa" i "Gazety Radomskiej". Tematem jego artykułów było wszystko co zasługiwało na uwagę: od zabytków architektury okolicy, przez dziedziny naukowe do spraw społecznych. Wśród tych ostatnich mocno gnębił wszechobecne na wsi jak lenistwo, pijaństwo, wiara w przesądy. Był żywo zaangażowany w rozwój wsi. Popularyzował nowinki techniczne w dziedzinie rolnictwa, wiejską służbę zdrowia i edukację chłopów (sprowadzał do okolicznych wsi elementarze dla dzieci). Założył prywatną bibliotekę, której zbiory udostępniał miejscowej ludności. Jako wieloletni ławnik sądowy szedł z pomocą prawną sąsiadom. Pod koniec życia wydał parę prac m.in. Domową naukę oprawiania książek (Warszawa 1895). Przeżywszy 30 lat, zmarł w swojej rodzinnej wsi. Niedługo po śmierci został zapomniany.

Chłopi, włościanie – warstwa społeczna zamieszkująca tereny wiejskie, dominująca w społeczeństwach przedprzemysłowych, zajmująca się produkcją rolną. Chłopów charakteryzuje odrębność warunków życia, obyczajów i tradycji, wynikająca z powiązania miejsca pracy z gospodarstwem domowym oraz uzależnienie procesu produkcji od warunków naturalnych. W przedindustrialnym społeczeństwie chłopi dzielili się na gospodarzy, zagrodników i komorników.

Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

Źródła

Tomasz Palacz, Ziemia szydłowiecka w historii i kulturze Kielecczyzny, Zakłady Graficzne Jędrzejów 1971

Zobacz też

Praca organiczna

Chłopi