|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 16-18 czerwca w Sankt Petersburgu (Rosja) odbędzie się druga międzynarodowa konferencja poświęcona nanobiotechnologiom - NanoBio'08.
Wydarzenie ma pomóc w nawiązaniu dyskusji biologom, fizykom, informatykom i inżynierom oraz w wypełnieniu luki występującej między nauka... W dniach 22-24 czerwca 2010 r. odbędzie się w Sankt Petersburgu, Rosja, międzynarodowa konferencja nt. technologii spacewire 2010 .
Wydarzenie ma na celu zgromadzenie projektantów produktów w technologii spacewire, inżynierów hardwareu, programistów, inżynierów systemów i specjal... W dniach 11 - 12 stycznia 2012 r. w Wilnie, Litwa, odbędzie się seminarium zamykające projekt WATERPRAXIS.
Dofinansowany ze środków unijnych projekt WATERPRAXIS (Od teorii i planów do ekowydajnych i zrównoważonych działań w celu poprawy stanu Morza Bałt... Biel i czerwień - barwy polskiej flagi - wywodzą się od barw, jakie od stuleci wiązano z Polską. Pochodzą od sięgającego średniowiecza herbu Polski - czyli białego orła, umieszczonego na czerwonej tarczy. 2 maja obchodzi... 3 maja 1791 roku Sejm Czteroletni, nazywany też Wielkim uchwalił pierwszą w Europie, a drugą w świecie - po amerykańskiej z 1787 r. - konstytucję. Najważniejszym zadaniem Sejmu było uporządkowanie spraw ustrojowych Rzeczyposp...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Michał PiwnickiCzy wiesz że...? Kanonik (łac. canonicus) – wczesnośredniowieczna nazwa duchownych, żyjących wg reguł kanonicznych przy kościołach biskupich (katedrach); obecnie kapłan uhonorowany tą godnością za szczególne zasługi dla Kościoła lokalnego, zobowiązany do sprawowania określonych obrzędów liturgicznych wraz z innymi kanonikami lub miejscowym biskupem. Seminarium duchowne (z łac. szkółka roślin, od semen – nasienie, seminis – narybek, latorośl) – w Kościołach chrześcijańskich specjalny dom, w którym kandydaci do stanu duchownego odbywają intensywną formację teologiczną, moralną i naukową. Stolica Apostolska, inaczej Stolica Święta (łac. Sedes Apostolica, wł. Sede Apostolica, Santa Sede) – siedziba papieży, także papiestwo, czyli władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca podmiot prawa międzynarodowego. Jej siedziba mieści się w państwie Watykan, z którym jest połączona unią personalną i funkcjonalną. Stolica Apostolska sprawuje wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję nad Watykanem, który jest również jej własnością. Traktowanie Stolicy Apostolskiej i Watykanu jako odmiennych podmiotów, jakkolwiek uzasadnione z punktu widzenia ustrojowego, nie występuje jednak wyraźnie na gruncie prawa międzynarodowego. W stosunkach międzynarodowych nazwy te bywają stosowane zamiennie, a zaciągnięcie zobowiązania pod jedną z nich jest rozumiane jako wiążące dla obu. I tak np. w Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej podmiot ten występował początkowo pod nazwą Państwa Watykańskiego, a następnie (bez odrębnego przystąpienia) pod nazwą Stolicy Apostolskiej. Bp Michał Piwnicki (ur. 1771 – zm. 29 maja 1845 w Żytomierzu) – drugi z rzędu biskup łucko-żytomierski (1831-1845). Ukończył greckokatolickie seminarium duchowne w Wilnie. W czasie studiów był świadkiem ostatecznego upadku bytu państwowego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wyświęcony na kapłana w 1795 r. przez bp. Arseniusza Główniewskiego, grekokokatolickiego bp. włodzimierskiego i brzeskiego. W latach 1795-1797 Piwnicki był profesorem teologii w unickim seminarium duchownym we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1797 r. przeszedł na obrządek łaciński i został mianowany kanonikiem honorowym kijowskiej kapituły katedralnej oraz objął funkcję sekretarza i kierownika kancelarii biskupiej w Żytomierzu. W marcu 1815 r. Uniwersytet Wileński nadał mu tytuł doktora teologii i obojga praw. Na wniosek swego poprzednika bp Kaspera Kazimierza Cieciszowskiego car Aleksander I mianował go 31 maja 1824 r. koadiutorem diecezji łucko-żytomierskiej. Stolica Apostolska zwlekała z zatwierdzeniem tej nominacji – dopiero 3 lipca 1826 papież Leon XII prekonizował go biskupem tytularnym Rama. Faktyczne rozpoczął zarządzać diecezją łucką już w 1827 roku, kiedy bp Cieciszowski został mianowany arcybiskupem mohylowskim. Przebywał u jego boku w Sankt Petersburgu. Po śmierci bp Kaspera Kazimierza Cieciszowskiego (28 kwietnia 1831) osiadł bp Piwnicki na stałe w Łucku i osobiście kierował powierzoną mu diecezją. Za rządów bp. Michała Piwnickiego diecezja łucka przeżyła „cały szereg bolesnych dni”. Najpierw powstanie listopadowe, jego upadek, sprowadziły bolesne konsekwencje dla Kościoła w postaci kasaty wielu kościołów (w tym 28 klasztorów i seminarium duchownego w Łucku). Dobra i majątki poklasztorne zostały zabrane na rzecz skarbu rosyjskiego. Na mocy ukazów carskich także stopniowo likwidowano szkoły parafialne unickie i łacińskie, zabraniano budować nowych i remontować starych kościołów. Na rozkaz rządu carskiego swą rezydencje wraz z konsystorzem i seminarium w 1844 roku musiał przenieść do Żytomierza. Na ponad sto lat Łuck przestał być samoistną jednostką administracyjną Kościoła katolickiego. Po śmierci bp. M. Piwnickiego zaczęły się długie przerwy w następstwie pasterzy łucko-żytomierskich, celowo wywoływane przez władze carskie by doprowadzić Kościół na tych terenach do ruiny. Pierwszy wakat trwał około trzy lata. Diecezją zarządzał „światły, pobożny i gorliwy prałat katedry łuckiej” ks. Stanisław Łowecki. Rzeczpospolita Obojga Narodów (, właściwie Królestwo Polskie i Wielkie Księstwo Litewskie, od XVII wieku częściej znane jako Rzeczpospolita Polska) – państwo federacyjne złożone z Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego istniejące w latach 1569-1795 na mocy unii lubelskiej. Rozciągało się na większości terytorium dzisiejszej Polski, Litwy, Białorusi i Ukrainy, a częściowo także Łotwy, Estonii, Rosji, Mołdawii i Słowacji. W 1618 osiągnęło maksymalny zasięg terytorialny wynoszący ok. 990 tys. km². Liczba ludności wynosiła od 6,5 mln w 1569 do 14 mln w 1772. Panującym ustrojem była demokracja szlachecka, a głową państwa król elekcyjny.
Aleksander I Pawłowicz (Александр I Павлович) (ur. 12/23 grudnia 1777 w Petersburgu, zm. 19 listopada/1 grudnia 1825 w Taganrogu) – cesarz Rosji od 1801, król Polski od 1815 (Królestwo Kongresowe), syn Pawła I z dynastii Romanowów, starszy brat księcia Konstantego oraz Mikołaja, swojego następcy na tronie Rosji.
ŹródłaLinki zewnętrznePapież (Ojciec Święty) (łac. papa, -ae m, wł. papa, gr. pappas, forma funkcjonująca w języku polskim pochodzi od czeskiego papež) – biskup Rzymu, głowa Kościoła rzymskokatolickiego, katolickich Kościołów wschodnich, Stolicy Apostolskiej oraz państwa Watykan. Obecnym papieżem jest Benedykt XVI.
Powstanie listopadowe – polskie powstanie narodowe przeciw Rosji, które wybuchło w nocy z 29 listopada na 30 listopada 1830, a zakończyło się 21 października 1831[5]. Zasięgiem swoim objęło Królestwo Polskie i część prowincji zabranych (Litwę, Żmudź i Wołyń).
Czy wiesz że...? beta Diecezja łucka (łac. Dioecesis Luceoriensis, ukr. Луцька дієцезія)) – diecezja rzymskokatolicka na Ukrainie. Wchodzi w skład metropolii lwowskiej.
Leon XII (łac. Leo XII), właściwie Annibale della Genga, (ur. 22 sierpnia 1760 - zm. 10 lutego 1829) – papież w okresie od 28 września 1823 do 10 lutego 1829.
Biały Dunajec – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie tatrzańskim, na wysokości 660-950 m n.p.m.siedziba gminy Biały Dunajec.
Biskup koadiutor – w Kościele katolickim prawnie ustanowiony przez papieża biskup, który po śmierci lub awansie biskupa diecezjalnego posiada po nim prawo następstwa na urzędzie biskupa diecezji zgodnie z kanonem 403 § 3 kodeksu prawa kanonicznego z 1983.
Kasper Kazimierz Cieciszowski herbu Pierzchała (ur. 1745 w Ozorowie, zm. 28 kwietnia 1831 w Łucku) – arcybiskup mohylewski, metropolita wszystkich kościołów rzymskokatolickich w Imperium Rosyjskim od 1827, biskup kijowski od 1785, biskup łucko-żytomierski od 1798.
Uniwersytet Wileński (lit. Vilniaus universitetas) – państwowy uniwersytet w Wilnie, założony w 1579 przez Stefana Batorego jako Akademia i Uniwersytet Wileński, w latach 1919–1939 Uniwersytet Stefana Batorego; trzeci najstarszy uniwersytet na ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jeden z najstarszych uniwersytetów w Europie Wschodniej, współcześnie największy uniwersytet litewski. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
