Michael Chang (chin. upr.: 张德培; chin. trad.: 張德培; pinyin: Zhāng Dépéi; ur. 22 lutego 1972 w Hoboken, New Jersey), tenisista amerykański chińskiego pochodzenia, zwycięzca wielkoszlemowego French Open 1989, wicelider rankingu światowego gry pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa. Wraz z liderami rankingu światowego - Pete Samprasem, Jimem Courierem i Andre Agassim, a także Davidem Wheatonem i Toddem Martinem tworzył pokolenie tenisistów amerykańskich, dominujących w latach 90. na światowych kortach.

Jest synem Joe i Betty z domu Tung, emigrantów tajwańskich, po matce wnukiem dyplomaty Michaela Tunga (m.in. ambasadora Tajwanu w Indiach). Uczęszczał do szkoły w Kalifornii, ale przerwał edukację w stosunkowo młodym wieku, by poświęcić się karierze zawodowego tenisisty. Odniósł wiele sukcesów w amerykańskich rozgrywkach juniorskich (regularnie pokonywał w tym czasie starszego o rok Samprasa), zdobywając m.in. tytuł mistrza kraju do lat 18. W 1987 debiutował w gronie seniorów, stając się w wieku 16 lat najmłodszym zwycięzcą meczu w turnieju głównym US Open, kiedy pokonał znanego Australijczyka Paula McNamee w czterech setach. Również w 1987 jako najmłodszy zawodnik w historii osiągnął półfinał turnieju zawodowego w Scottsdale (Arizona) oraz wygrał turniej niższej rangi (challenger) w Las Vegas.

W 1988 oficjalnie przyjął status zawodowca. Wygrał w t.r. roku swój pierwszy turniej głównego cyklu rozgrywek, pokonując w finale w San Francisco Johana Krieka; miał wówczas 16 lat i siedem miesięcy. Dzięki temu wynikowi, a także m.in. osiągnięciu 1/8 finału na US Open (pokonał rozstawionego Szweda Svenssona, przegrał z Agassim), sezon 1988 zakończył w czołowej trzydziestce na świecie.

W 1989 osiągnął największy sukces w swojej karierze. Jako pierwszy od ponad 30 lat Amerykanin, a zarazem zawodnik nierozstawiony, wygrał wielkoszlemowy turniej na kortach im. Rolanda Garrosa, pokonując po drodze m.in. Samprasa (6:1, 6:1, 6:1), Ivana Lendla (po zaciętym, pięciosetowym pojedynku, w którym faworyzowany czeski lider rankingu nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach, a Chang zmagał się z kurczami mięśni), Haitańczyka Agenora, Rosjanina Czesnokowa, wreszcie w finale Szweda Edberga (ponownie w pięciu setach). Chang przeszedł do historii tenisa nie tylko jako najmłodszy zwycięzca French Open (17 lat i 3 miesiące), ale także dzięki wielu nietypowym zachowaniom (piłki grane niezwykle wysoko, co pozwalało mu na odpoczynek, serwis z dołu, próby odbioru drugiego podania przeciwnika zaraz za karem serwisowym, co prowokowało do ryzykownych serwisów, a w efekcie często do podwójnych błędów serwisowych).

Sukces Changa w Paryżu dał mu awans na pozycją nr 6 w rankingu światowym, a dalsze udane starty (m.in. 1/8 finału Wimbledonu i US Open, wygrana w Wembley, finał w San Francisco) pozwoliły mu awansować o jeszcze jedno miejsce w sierpniu 1989, dzięki czemu stał się również najmłodszym tenisistą w historii notowanym w najlepszej "piątce" na świecie. Pod koniec sezonu debiutował w turnieju Masters.

Od 1989 ustabilizował swoją pozycję w ścisłej czołówce światowej. W 1990 nie obronił tytułu wielkoszlemowego we Francji (odpadł w ćwierćfinale), ale wygrał prestiżowe otwarte mistrzostwa Kanady. Do 1999 nieprzerwanie wygrywał przynajmniej jeden turniej zawodowy rocznie, chociaż w Wielkim Szlemie nie udało mu się już triumfować. Był natomiast w finałach French Open w 1995 (pokonał m.in. Sticha i obrońcę tytułu Bruguerę, przegrał z Austriakiem Musterem), Australian Open 1996 (pokonał w półfinale broniącego tytułu Agassiego, w finale uległ Niemcowi Beckerowi) i US Open 1996 (w półfinale ponownie lepszy od Agassiego, przegrał decydujący mecz z Samprasem). W tym ostatnim turnieju był o jedną piłkę od awansu na pozycję lidera rankingu światowego; nie był to jednak punkt, na który mógł mieć jakikolwiek wpływ - w ćwierćfinale Sampras musiał bronić piłki meczowej przeciwko Hiszpanowi Corretji i gdyby nie uczynił tego skutecznie, Chang zająłby jego miejsce na szczycie klasyfikacji. Sampras poradził sobie jednak zarówno z Corretją, jak i w półfinale z Chorwatem Ivaniševiciem, by w finale wygrać również bezpośredni pojedynek z Changiem. Miejsce, które Michael Chang zajmował we wrześniu 1996 po turnieju US Open - nr 2 na świecie - pozostało najwyższym w jego karierze.

W 1992 wygrał trzy turnieje (w tym dwie wielkie imprezy w Key Biscaine i Indian Wells), w 1993 pięć turniejów, w 1994 sześć. W Indian Wells wygrywał również w 1996 i 1997. Regularnie uczestniczył w turniejach Masters, w 1995 doszedł do finału (przegrał z Beckerem). Był również w finale Pucharu Wielkiego Szlema w 1991 (przegrał z Wheatonem) i 1992 (przegrał ze Stichem). Ostatnie zwycięstwo turniejowe odniósł w 2000; wygrywając turniej w Los Angeles (w finale z Janem-Michaelem Gambillem) stał się drugim obok Agassiego aktywnym zawodnikiem z wygranymi turniejowymi w trzech kolejnych dekadach. Był to jednak już schyłek kariery Changa. Rok wcześniej nie wygrał żadnej imprezy i zakończył rok poza najlepszą "czterdziestką" rankingu światowego, a w 2001 wypadł z "pięćdziesiątki". W tym samym roku po raz pierwszy w 15 startach został wyeliminowany z US Open już w I rundzie. Również pierwszy raz w ciągu długiej kariery został zmuszony do poddania meczu z powodu kontuzji (na turnieju w Hongkongu).

Po kolejnym nieudanym sezonie 2002, kiedy w rankingu obsunął się poza pierwszą "setkę" i występował nawet na poziomie challengerów, zdecydował się zakończyć karierę sportową. Pożegnał się ze światowymi kortami w sierpniu 2003 na turnieju US Open, odpadając w I rundzie z Chilijczykiem Fernando Gonzálezem. W czasie tego samego turnieju zakończenie kariery ogłosił jego wieloletni rywal, Pete Sampras. Chang wystąpił łącznie w 57 turniejach wielkoszlemowych, wygrał 34 turnieje, w dalszych 24 osiągnął finały. Jego zarobki na korcie przekroczyły 19 milionów dolarów amerykańskich.

Kariera Changa była w zasadzie ograniczona do gry pojedynczej. W deblu występował sporadycznie, głównie w parze ze starszym bratem i swoim wieloletnim trenerem Carlem. W kwietniu 1993 został sklasyfikowany na pozycji nr 199 w rankingu światowym deblistów.

Reprezentował barwy narodowe w Pucharze Davisa. Debiutował w lutym 1989 w meczu z Paragwajem, po raz ostatni wystąpił w listopadzie 1997, w przegranym finale ze Szwecją. Bilans jego występów (grał wyłącznie jako singlista) zamknął się 8 wygranymi i 4 porażkami. Miał swój udział w zdobyciu Pucharu Davisa przez USA w 1990, kiedy pokonał w finale Australijczyka Darrena Cahilla. Przyczynił się także do awansu do finału w 1997, ale w decydującym meczu nie sprostał ani Jonasowi Björkmanowi, ani Magnusowi Larssonowi. W 1993 był liderem reprezentacji amerykańskiej, która sięgnęła po Drużynowy Puchar Świata. Startował również na olimpiadzie w Sydney w 2000, ale bez powodzenia.

Michael Chang cieszył się szczególną popularnością - ze względu na swoje pochodzenie - wśród kibiców w Azji; był jednym z najskuteczniejszych graczy w turniejach na tym kontynencie. Jego gra opierała się na doskonałym przygotowaniu fizycznym, wybieganiu, umiejętności przebicia niemal każdej piłki. Był mistrzem loba i returnu. Brakowało mu natomiast kończących uderzeń, a przede wszystkim wygrywającego serwisu; zaliczał się do najniższych zawodników w gronie tenisistów zawodowych. Bekhend grał oburącz.

W 2001 uczestniczył w kampanii na rzecz przyznania organizacji igrzysk olimpijskich 2008 Pekinowi jako ambasador dobrej woli. Jest zaangażowany w działalność charytatywną i religijną (chrześcijańską). W 2002 opublikował autobiografię Holding Serve: Persevering On and Off the Court.

Statystyki turniejowe

Gra pojedyncza

Finały turniejów wielkoszlemowych

Finały Pucharu Wielkiego Szlema

Finały turnieju Masters Cup

Finały turniejów Masters

Finały turniejów ATP Championship Series i ATP World Series tournaments

Linki zewnętrzne