Michalina Jozafata Hordaszewska - Polski Serwis Naukowy

Michalina Hordaszewska (imię zakonne: Jozafata) (ur. 20 listopada 1869 r. we Lwowie, zm. 25 marca 1919 w Krystynopolu) – ukraińska zakonnica, błogosławiona greckokatolicka.

Urodziła się 20 listopada 1869 r. we Lwowie jako piąte z ośmiorga dzieci. Jej ojciec pracował jako stolarz, a matka w gospodarstwie. Już ósmego dnia po urodzeniu otrzymała pierwsze sakramenty według obrządku wschodniego w cerkwi pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Po skończeniu szkoły podstawowej Michalina zaczęła pracować w sklepie.

Cerkiew (z gr. kyriaké - należąca do Pana, w uzupełnieniu do eklezja - lud, zgromadzenie, później świątynia, kościół) – budynek przeznaczony do sprawowania nabożeństw w cerkwi prawosławnej lub unickiej (greckokatolickiej). Jest przestrzenią sakralną dla celebracji Boskiej Liturgii. Prawosławni oraz grekokatolicy wierzą, iż jest ona miejscem szczególnego przebywania samego Boga. Nazwa cerkiew w języku staropolskim oznaczała po prostu kościół, dopiero w późnym średniowieczu nazwą tą określano tylko kościoły prawosławne.

Sakramenty (w łacinie kościelnej sacramentum — „tajemnica religii”; od późnołacińskiego sacramentum — „przysięga wierności”, np. legionistów, od sacro, sacrare — „poświęcić, ubóstwić”) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa.

W dzieciństwie przejawiała skłonności ku modlitwie – bawiła się ze swoją siostrą Anną w pustelników i żywiąc się korzonkami spędzała po parę godzin na modlitwie w leśnej kapliczce. W 1888 r. w czasie rekolekcji dla młodzieży we Lwowie spotkała ojca Jeremiasza Łomnickiego – bazylianina i misjonarza ludowego. Michalina wyspowiadała się u niego z całego życia. Został on jej kierownikiem duchowym, spowiednikiem i doradcą. Rok później złożyła prywatny ślub czystości, który następnie co roku ponawiała.

Cyryl Sielecki (ukr.: Кири́ло Селе́цький, Kyryło Sełećkyj, Cyryl Sełecki; ur. 29 kwietnia 1835 w Podbużu, zm. 28 kwietnia 1918 w Żużlu) - kapłan greckokatolickiej diecezji przemyskiej, ukraiński działacz społeczny i oświatowy, założyciel zgromadzeń zakonnych: Służebnic Niepokalanej Panny Maryi i Sióstr św. Józefa Oblubieńca NMP. Uznawany za sługę Bożego.

Jan Paweł II (łac. Ioannes Paulus II), właśc. Karol Józef Wojtyła (ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia 2005 w Watykanie) – polski duchowny rzymskokatolicki, arcybiskup krakowski, kardynał, papież (16 października 1978 – 2 kwietnia 2005), sługa Boży Kościoła katolickiego, kawaler Orderu Orła Białego.

Michalina w osiemnastym roku życia wstąpiła do sióstr bazylianek – jedynego wówczas kontemplacyjnego zgromadzenia żeńskiego w Polsce. Jednak o. Jeremiasz w porozumieniu ze swoimi współbraćmi zakonnymi zaproponował jej założenie czynnego zgromadzenia żeńskiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego. Prosił ją o przemyślenie na modlitwie tej propozycji, nie krył przed nią trudności i przykrości, jakie mogły ją spotkać, gdyby podjęła się realizacji tego.

Zgromadzenie Sióstr Służebnic Niepokalanej Panny Maryi, służebnice NPM (ukr.: Згромадження Сестер Служебниць Пренепорочної (Непорочної) Діви Марії, ССПДМ/СНДМ) - katolicki zakon żeński obrządku greckiego założony w 1892 r. przez ks. Cyryl Sieleckiego i bazylianina o. Jeremiasza Łomnickiego. Podstawowym zadaniem kongregacji jest religijne wychowanie dzieci i młodzieży, działalność charytatywna i pomoc w prowadzeniu parafii.

Parafia (z łac. parochia), probostwo – podstawowa jednostka organizacyjna Kościoła katolickiego i wielu innych wyznań chrześcijańskich. Według koncepcji teologicznych to przede wszystkim określona wspólnota wiernych. Zwierzchnikiem parafii jest proboszcz, któremu mogą pomagać inni księża wikariusze, oraz kapelani czy rezydenci. Centralnym ośrodkiem życia parafii jest kościół parafialny (farny).

Tak o tym pisała: «Początkowo wahałam się stojąc przed nieznanym, lecz kiedy zastanowiłam się nad potrzebami mojego biednego narodu i dostrzegłam w tym dla mnie wolę Bożą, zdecydowałam się iść za głosem Boga i okazać gotowość na wszelkie ofiary, jakich wymagać będzie przyszłe zgromadzenie».

Modlitwa – najważniejszy rytuał i jedna z podstawowych form kultu religijnego. Polega na skierowaniu swoich myśli do istoty lub istot, mogących być lub będących przedmiotem kultu (bogowie, święci, aniołowie), czyli do sfery sacrum. Jeżeli modlitwa jest werbalizowana, określana jest jako ustna, jeżeli nie jest wokalizowana, nazywana jest modlitwą myślną.

Felicjanki — pełna nazwa Zgromadzenie Sióstr Świętego Feliksa z Kantalicjo Trzeciego Zakonu Regularnego Świętego Franciszka Serafickiego (łac. Congregatio Sororum Santci Felicis de Cantalice Tertii Ordinis Regularis Sancti Francisci Seraphici) — żeńskie zgromadzenie zakonne.

Najpierw bł. Michalina mieszkała przez parę miesięcy u sióstr felicjanek – przygotowywała się tam do pełnienia roli przełożonej nowego zgromadzenia. W tym czasie o. Cyryl Selecki przygotowywał w swojej parafii mieszkanie dla sióstr.

Obłóczyny Michaliny – pierwszej siostry Zgromadzenia Służebnic Niepokalanej Panny Maryi – odbyły się 24 sierpnia 1892 w bazyliańskim kościele św. Onufrego we Lwowie. Przyjęła imię zakonne Jozafata, na cześć słynnego na Ukrainie męczennika św. Jozafata Kuncewicza. 27 sierpnia tego roku (w obrządku wschodnim przypada wtedy uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) odbyło się otwarcie i poświęcenie pierwszego domu nowego zgromadzenia.

Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku, uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Muzułmanie uważają, iż część Biblii[potrzebne źródło] (np. Księgi Mojżeszowe, Psalmy) powstała w wyniku boskiego objawienia, ale jej treść została zafałszowana.

Obłóczyny jest to uroczystość przyznania alumnom seminarium duchownego sutann lub zakonnikom habitu. W polskich seminariach duchownych sutanny przyznaje się alumnom II lub III roku, a w zakonach najczęściej po nowicjacie. Takiej uroczystości zazwyczaj przewodzi biskup danej diecezji lub prowincjał zakonu (ewentualnie rektor seminarium lub magister nowicjatu). Święci on sutanny, po czym, jeśli w danym seminarium duchownym jest taka tradycja, ucina się alumnom/nowicjuszom krawaty, zdejmuje je i ubiera się ich w sutanny/habity. Od tego czasu marynarka i krawat są zastąpione przez sutannę/habit lub w przypadku alumnów wyższych seminariów, tzw. krótki strój duchowny (garnitur i koszula z koloratką). Od obłóczyn alumni/nowicjusze są zobowiązani chodzić w stroju duchownym. Strój duchowny jest znakiem miłości Chrystusa do świata i przpomnieniem o czuwaniu nad nim Bożej Opatrzności oraz zachetą do uczynków miłych Bogu. Dlatego też osoba nosząca strój duchowny, powinna odzaczać się gorliwością w miłości wobec każdego człowieka i wykazywać nieustaną gotowość do służby na wzór Chrystusa Sługi.

Pierwsze konstytucje tak mówią o zgromadzeniu: «Jego zadaniem będzie (...) zakładanie sierocińców i przedszkoli, troska o chorych i ubogich po wsiach, przygotowywanie ciężko chorych na śmierć, pomaganie w święceniu niedzieli przez czytanie ludziom żywotów świętych i Pisma Świętego, nauczanie ludu i zachęcanie go do służenia Bogu przez dawanie mu przykładu własnego cnotliwego i pracowitego życia».

Gruźlica (łac. tuberculosis, TB – tubercule bacillus) – powszechna i potencjalnie śmiertelna choroba zakaźna, wywoływana przez prątka gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis). Gruźlica dotyczy najczęściej płuc (gruźlica płucna) lecz również może atakować ośrodkowy układ nerwowy, układ limfatyczny, naczynia krwionośne, układ kostno-stawowy, moczowo-płciowy oraz skórę. Inne mykobakterie takie jak Mycobacterium bovis, Mycobacterium africanum, Mycobacterium canetti czy Mycobacterium microti wywołują choroby zwane mykobakteriozami i z reguły nie infekują zdrowych osób dorosłych, natomiast są często spotykane u osób z upośledzeniem odporności np. w przebiegu AIDS.

Śmierć (łac. mors, exitus letalis) – stan charakteryzujący się ustaniem oznak życia, spowodowany nieodwracalnym zachwianiem równowagi funkcjonalnej i załamaniem wewnętrznej organizacji ustroju.

S. Jozafata starała się wszelkimi sposobami pomagać potrzebującym, polepszyć ich życie. Wiele wycierpiała z powodu oszczerstw, jakie na nią rzucano, i braku zrozumienia, była też chora na gruźlicę kości. Siłę do wykonywania zadań i znoszenia cierpliwie trudności czerpała z modlitwy, na której odczuwała obecność i zjednoczenie z Bogiem, oraz z licznych umartwień.

Misjonarz (łac. missionarius) - osoba wysłana przez Kościół w celu szerzenia wiary chrześcijańskiej według słów Jezusa Chrystusa "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody".

Obrządek (także "ryt" albo "liturgia") – w chrześcijaństwie: ustalony i powszechnie przyjęty sposób sprawowania obrzędów religijnych, ujednolicony i zebrany, najczęściej również spisany. Stanowi odzwierciedlenie duchowości – nauki, tradycji – danego kościoła, ich zewnętrzną formę. W Kościołach partykularnych pojęcie obrządku obejmuje również rozwiązania z zakresu organizacji kościoła, organizacji roku liturgicznego i podobnych zagadnień.

Choroba spowodowała jej przedwczesną śmierć, która nastąpiła 25 marca 1919 r. Pochowano ją w Krystynopolu. W listopadzie 1982 r. jej doczesne szczątki przeniesiono do domu generalnego zgromadzenia w Rzymie.

Życie s. Jozafaty wypełniała modlitwa i służba. Kochała Boga i bliźnich, przede wszystkim cierpiących i opuszczonych. Jest przykładem miłości wrażliwej na potrzeby ubogich, chorych i odrzuconych, których nie brak i w dzisiejszym świecie.

Proces beatyfikacyjny rozpoczął w Rzymie 6 kwietnia w 1998 Jan Paweł II.

Reguła zakonna (od łac. regula) – zbiór podstawowych przepisów dotyczących codziennego życia zakonnego, charakterystyczny zwłaszcza dla pierwszych form życia zakonnego w chrześcijaństwie. Najczęściej regułę ustanawiał lub przyjmował założyciel zgromadzenia. Za najstarszą uznaje się regułę stworzoną przez św. Pachomiusza. Najbardziej znane reguły zakonne to Reguła św. Benedykta, Reguła św. Bazylego, Reguła św. Augustyna i Reguła św. Franciszka.

Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny (łac. Assumptio Beatae Mariae Virginis in coelum) – przedmiot wiary dotyczącej wzięcia do nieba z ciałem i duszą Najświętszej Marii Panny po dopełnieniu biegu jej ziemskiego życia. Dogmat ten uznawany jest w Kościele katolickim i innych Kościołach w unii z Rzymem. Według teologii katolickiej Jezus Chrystus własną mocą wstąpił do nieba, Najświętsza Maryja Panna mocą Bożą została wzięta do nieba. Prawosławie Wniebowzięcie NMP uznaje pod nazwą Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny. W teologii prawosławnej i starokatolickiej Wniebowzięcie Marii wypływa z faktu, że jest Matką Jezusa-Życia, który po Jej śmierci zabiera Ją do nieba. Śmierć Chrystusa była dobrowolna, natomiast śmierć Jego Matki była zgodna z ogólnym prawem natury. W Kościele Starokatolickim Mariawitów Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny mimo szczególnego szacunku, jakim się je otacza, traktowane są jako prawda wiary, a nie jako dogmat, co znaczy, że wiara w nie nie jest uważana za konieczną do zbawienia.

Beatyfikacja odbyła się 27 czerwca 2001 r. we Lwowie, dokonał jej Jan Paweł II.

W sieci

Życiorys błogosławionej

O świętej po angielsku

Życiorys na stronie Watykanu w języku angielskim