Michele Placido - Polski Serwis Naukowy

Michele Placido (ur. 19 maja 1946 roku w Ascoli Satriano, w regionie Foggia, w prowincji Apulia) – włoski aktor, scenarzysta i reżyser telewizyjny, filmowy i teatralny.

Życiorys

Pochodzi z ubogiej i wielodzietnej rodziny. Uczęszczał do klasztornej szkoły, gdzie miał kłopoty z dyscypliną. Pragnąc szybko się usamodzielnić, w wieku osiemnastu lat zgłosił się ochotniczo do pracy w policji. Po trzech latach porzucił mundur, aby studiowaćw rzymskiej szkole filmowej z bogatymi tradycjami Centro Sperimentale di Cinematografia. Dwa lata uczył się także aktorstwa w szkole Silvio D'Amico przy Academy of Dramatic Arts.

Bóg lub bóstwo – pojęcie istoty nadprzyrodzonej leżące u podstaw większości wierzeń religijnych. Zajmuje się nim teologia, a także filozofia i jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję. Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez popularne religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm. Wśród religii monoteistycznych należy wyróżnić monoteizm trynitarny.

Burt Lancaster, właściwie Burton Stephen Lancaster (ur. 2 listopada 1913 roku w Nowym Jorku, w stanie Nowego Jorku, zm. 20 października 1994 roku w Century City, w stanie Kalifornia, na zawał serca) - amerykański aktor filmowy. Wyreżyserował również dwa filmy, a do jednego napisał scenariusz. Laureat Oscara.

W 1969 roku zadebiutował na scenie niewielką rolą w sztuce szekspirowskiej Sen nocy letniej. Na ekran trafił trzy lata później w filmie Sprawa Pisciotta (Il Caso Pisciotta, 1972) jako Amerigo Lojacono i komedii Teresa złodziej (Teresa la ladra, 1972) u boku Moniki Vitti. Sukces odniósł jako Giovanni w melodramacie Romans jakich wiele (Romanzo popolare, 1974) z Ornellą Muti, dramacie Boska istota (Divina creatura, 1975) i dramacie Boska istota (Divina creatura, 1975) u boku Laury Antonelli. W miniserialu biblijnym CBS Mojżesz Prawodawca (Moses the Lawgiver, 1975) z tytułową rolą Burta Lancastera z muzyką Ennio Morricone pojawił się jako Kenizzyta Kaleb, syn Jefunnego, który zawierzył Bogu, kiedy Hebrajczycy odmówili wejścia do "Ziemi Obiecanej" Kanaan. Za rolę Paolo Passeri w komedii satyrycznej Marsz triumfalny (Marcia trionfale, 1976) odebrał Specjalnego Dawida i Srebrną Taśmy.

Columbia Broadcasting System, albo CBS, to główna stacja radiowa i telewizyjna w Stanach Zjednoczonych. CBS była jednym z trzech komercyjnych kanałów telewizyjnych, dominujących w USA przed powstaniem telewizji kablowej. W epoce radia rozwinęła się na tyle, by wykupić jednego ze swoich założycieli, Columbia Records, którego sprzedała wiele lat później firmie Sony.

Miniserial (z angielskiego miniseries) – rodzaj serialu telewizyjnego o niewielkiej liczbie odcinków. Obejmuje zwykle konkretną fabułę, z wyraźnie zaplanowanym początkiem, przebiegiem i końcem, której nie dałoby się opowiedzieć w ciągu około dwugodzinnego filmu. Miniseriale są często ekranizacjami powieści, choć zdarza się (zwłaszcza w Polsce), że są dziełami całkowicie wymyślonymi przez swoich twórców (np. Palce lizać). Zdarza się, że pełnią funkcje pilota do dłuższego serialu, np. Batlestar Galactica.

Jego kreacja chłopa z południa w dramacie Ernesto (1979) przyniosła mu główną nagrodę aktorską Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Zaczął grywać w ambitniejszych produkcjach; Człowiek na klęczkach (Un Uomo in ginocchio, 1978), Plac Lady Chatterley (Letti selvaggi, 1979) z Ursulą Andress, Roberto Benigni, Laurą Antonelli i Sylvią Kristel, Łąka (Il Prato, 1979) z Isabellą Rossellini, Skok w pustkę (Salto nel vuoto, 1980) u boku Michela Piccoli i Anouk Aimée, ekranizacji prozy Henry'ego Jamesa Skrzydła gołębicy (Les Ailes de la colombe, 1981) z Isabelle Huppert i Dominique Sandą oraz Trzej bracia (Tre fratelli, 1981) u boku Philippe Noiret jako turyński robotnik. Natomiast reżyser Walerian Borowczyk wykorzystał niewątpliwą fascynację erotyczną, jaką emanuje z ekranu ten przystojny aktor o charakterystycznym, jakby ochrypłym głosie, powierzając mu rolę Schwarza w Lulu (1980) i dramacie fantasy Owidiusz: Sztuka kochania (Ars amandi, 1983). Za postać Mario Aloia w dramacie Łączność pizzy (Pizza Connection, 1985) otrzymał nagrodę Srebrnej Taśmy.

Isabella Fiorella Elettra Giovanna Rossellini (ur. 18 czerwca 1952 w Rzymie) – włoska dziennikarka, aktorka filmowa, modelka i malarka (wystawy w Paryżu i w Nowym Jorku). Córka Ingrid Bergman i Roberto Rosselliniego. Jej siostra bliźniaczka Isotta Rossellini jest profesorem literatury włoskiej. Ma też brata Roberto Ingmara Rosselliniego. W 1992 roku wzięła udział w erotycznej sesji zdjęciowej do książki Madonny pt. Sex.

IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza aktorów i filmów. Zawiera informacje o artystach i produkcjach z wielu części świata (w tym także polskich). Z bazy możemy się dowiedzieć między innymi o dorobku aktorów (reżyserów, scenarzystów, muzyków i innych osób związanych z produkcją i tworzeniem filmu), przeczytać krótkie syntetyczne biografie (przy niektórych osobach). Baza pozwala również sprawdzić informacje o filmach, serialach i produkcjach telewizyjnych (nawet tych w produkcji), jak również o nagrodach filmowych. Mankamentem bazy jest nieuwzględnianie charakterystycznych znaków diakrytycznych niektórych języków, w tym języka polskiego.

Wielkim osiągnięciem telewizyjnym okazała się być kreacja komisarza Corrado Cattaniego w czterech częściach serialu Ośmiornica (La Piovra, 1984, 1985, 1987, 1989), za którą zdobył niemiecką nagrodę Bambi '89. Jako scenarzysta i reżyser debiutował dobrze przyjętym przez krytykę i widzów filmem Pomidor (Pummarò, 1990). Dramat Podróż zwana miłością (Un Eroe borghese, 1995), którego był reżyserem i odtwórcą roli Silvia Novembre, otrzymał włoską nagrodę Specjalnego Dawida. Za reżyserowany przez siebie dramat kryminalny Stracona miłość (Del perduto amore, 1998), do którego napisał scenariusz i pojawił się w nim jako Don Gerardo, został uhonorowany nagrodą na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Reżyseria i napiany przez niego scenariusz dramatu kryminalnego Romans kryminalny (Romanzo criminale, 2005) ze Stefano Accorsi i Kimem Rossi Stuartem przyniósł mu kolejną nagrodę Srebrnej Taśmy, nagrodę Dawida i nominację do nagrody Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.

Scenarzysta – osoba pisząca scenariusz do filmu, serialu, reklamy, audycji radiowej, programu telewizyjnego itp., w przeciwieństwie do osoby piszącej sztuki teatralne nazywanej dramaturgiem.

Karol – Papież, który pozostał człowiekiem to film fabularny w reżyserii Giacomo Battiato, wyprodukowany w roku 2006. Opowiada historię Jana Pawła II, od momentu wyboru na papieża, aż do jego śmierci. Scenariusz na podstawie książki Historia Karola autorstwa Gianfranca Svidercoschiego napisał Giacomo Battiato. Jest to kontynuacja filmu Karol. Człowiek, który został papieżem.

Dla jego życia osobistego najważniejszy był jednak film Bruna Gaburro Rodzinne grzechy (Peccati in famiglia, 1975), w którym grał obok Simonetti Stefanelli, z którą ożenił się i rozwiódł w 1994 roku. Mają córkę Violante (ur. 1 maja 1977) oraz dwóch synów – Michelangelo (ur. 1990) i Brenno (ur. 1991).

Scenariusz - to materiał literacki będący podstawą realizacji fabuły. Scenariusz może sam w sobie stanowić utwór oryginalny, być przeróbką utworu dramatycznego zawierającego dialogi i odautorskie didaskalia, czy też przeróbką dzieła literackiego nie dramaturgicznego (adaptacja scenariuszowa opowiadania, powieści, noweli, itp.). Scenariusz przystosowuje dramat, słuchowisko, utwór niedramatyczny, itp. oraz składniki takiego utworu do wymagań sceny, filmu fabularnego, filmu dokumentalnego, spektaklu telewizyjnego czy nagrania radiowego. Scenariusz opierający się na specjalnie napisanym przez scenarzystę lub reżysera (film autorski), oryginalnym utworze dla filmu, zwany jest scenariuszem filmowym.

Kanaan, Chanaan (hebr. כְּנַעַן Kənáʻan lub כְּנָעַן Kənāʻan, gr. Χαναάν Chanaan, arab. کنعان Kanʻān) – starożytna kraina na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego (teren późniejszej Palestyny, Syrii i Fenicji). Południowa część tych obszarów (Palestyna) wymieniana jest w Biblii jako ziemia obiecana Izraelitom przez Boga.

Wybrana filmografia

2007: Ultimo padrino, L' jako Bernardo Provenzano

2007: Estrenando sueños

2007: Piano, solo jako Giovanni

2006: Kajman jako Marco Pulici / Silvio Berlusconi

2006: Arrivederci amore, ciao

2006: Karol. Papież, który pozostał człowiekiem jako Papieski lekarz Renato Buzzonetti

2005: Liolà

2004: Odore del sangue, L jako Carlo

2004: Amore ritorna, L jako Dottor Bianco

2004: Estrenando sueños

2003: Posto dell'anima, Il jako Salvatore

2003: Soraya jako Mattei

2002: Searching for Paradise jako Giorgio Mattei

2002: Sequestro Soffiantini, Il jako Giuseppe Soffiantini

2001: Tra due mondi jako Uzeda

2000: Ojciec Pio: Między niebem a ziemią jako Padre Pio da Pietralcina

2000: Liberate i pesci! jako Michele Verrio

1999: Terra bruciata jako Brat Salvatore

1999: Balia, La jako Belli Estate Patient

1990: Morderczy Afganistan (Afganskij izlom) jako Major Bandura

1984: Ośmiornica jako komisarz Corrado Cattani

Linki zewnętrzne

Michele Placido St. w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)

Michele Placido St. w bazie filmweb.pl