|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: W rejonie ujścia Wisły w rezerwacie Mewia Łacha w Świbnie (pomorskie) urodziła się foka pospolita - poinformowały WWF Polska i Stacja Morska Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego w Helu. To drugie udokumentowane narodziny foki posp... Pod hasłem "Chemia - od nauki do biznesu" odbędzie się 29. Zjazd Zimowy Sekcji Studenckiej Polskiego Towarzystwa Chemicznego (PTChem). Studenci spotkają się 10 grudnia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego.Sekcja Studenc... Ernest Świerczyński, student V roku astronomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, wraz z doktorantami, Elżbietą Ragan i Cezarym Gałanem, odkryli rzadki rodzaj gwiazdy, tzw. polara pośredniego. Do tej pory znanych jest zaledwie k... Gleby lekkie i porowate lepiej chłoną wodę, dlatego miejscowości położone na tego typu gruntach mogą łagodniej przechodzić powodzie. Tzw. nasiąkliwość podłoża i rodzaj gruntu należą do podstawowych elementów, pozwalających prognozować skutki powo... Czy poczucie dumy ze swojego kraju daje ci szczęście? Beznadziejne pytanie o niezliczonej liczbie odpowiedzi.
Podczas gdy we wnioskach z wcześniejszych badań stwierdzono, że pozytywne odczucia w stosunku do swojego kraju mogą być powiązane z ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
MicrotusCzy wiesz że...? Sen zimowy – fizjologiczny stan odrętwienia organizmu objawiający się okresowym spowolnieniem procesów życiowych u niektórych zwierząt stałocieplnych, pozwalający przetrwać im trudne warunki zimy. Sen zimowy może być stanem ciągłym lub przerywanym. Trwa od kilku tygodni do siedmiu miesięcy. Jest poprzedzony gromadzeniem brunatnej tkanki tłuszczowej w organizmie lub zapasów pokarmu w gnieździe oraz zmianami w funkcjonowaniu gruczołów dokrewnych. Nornikowate (Arvicolinae) – podrodzina gryzonii z rodziny chomikowatych, wydzielana czasami jako odrębna rodzina Arvicolidae lub Microtidae. Obejmuje około 200 gatunków. W Polsce żyje 9 z nich. Gryzonie (Rodentia) – najliczniejszy rząd ssaków, obejmujący ok. 1850 gatunków. Cechą charakterystyczną wszystkich gryzoni jest obecność stale rosnących siekaczy – dwóch (jedna para) w górnej i dwóch w dolnej szczęce oraz brak kłów. Większość gryzoni to zwierzęta roślinożerne, niektóre jednak nie stronią od pokarmu zwierzęcego. Zwierzęta te cechuje znaczna rozrodczość. Występują na wszystkich kontynentach, poza Antarktydą. Wcześniej zaliczane do nich były zajęczaki, obecnie wydzielone – głównie z powodu różnic w uzębieniu – jako odrębna, choć blisko spokrewniona grupa. Microtus – rodzaj gryzoni z podrodziny nornikowatych. WyglądNiewielkie gryzonie. Posiadają niewielkie uszy i stosunkowo krótki ogon. Opis ogólnyWykopują w ziemi nory, w których żyją. Gromadzą tam też zapasy pożywienia. Nie zapadają w sen zimowy. Żyją samotnie, w grupach rodzinnych lub koloniach. Samice kilka razy w roku rodzą młode, które po kilku tygodniach osiągają dojrzałość płciową. GatunkiDo rodzaju Microtus zaliczono około 60 gatunków: Rodzaj (łac. genus, l.mn. genera) – podstawowa, obowiązkowa kategoria systematyczna obejmująca gatunek lub monofiletyczną grupę gatunków wyróżnionych na podstawie jednej lub więcej cech taksonomicznych. Nazwą rodzaj określany jest też każdy takson w randze rodzaju.
Darniówka tatrzańska (Microtus tatricus wcześniej Pitymys tatricus) – gatunek gryzonia z rzędu z podrodziny nornikowatych w rodzinie chomikowatych, występujący endemicznie w Karpatach – głównie w Tatrach. Wcześniej zaliczany nornik śnieżny (Microtus nivalis) jest obecnie klasyfikowany w rodzaju Chionomys. Microtus kikuchii – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych. Występuje endemicznie na Tajwanie. Zamieszkuje górskie lasy, w których dominują bambusy. Występowanie ograniczone jest do wysokości 3000-3670 m n.p.m. Ekologia i stan populacji słabo poznane. Umieszczany w podrodzaju Alexandromys lub w rodzaju Volemys. Corbet i Hill w 1992 roku sugerowali ścisłe pokrewieństwo z M. fortis na podstawie podobieństw w budowie zębów trzonowych. Analiza filogenetyczna sekwencji cytochromu b przeprowadzona przez Conroya i Cooka w 2000 roku wsparła hipotezę, według której M. kikuchii jest taksonem siostrzanym M. oeconomus w kladzie obejmującym jeszcze M. fortis, M. middendorffii i M. montebelli. Ponadto kariotyp (2n = 30, FN = 52) podobny jest do kariotypów M. montebelli i M. oeconomus. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT (podwyższonego ryzyka). W przeszłości zagrożeniem dla tego gatunku było wylesianie, lecz obecnie nie są znane zagrożenia dla populacji tego ssaka.
Przypisy
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |