|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Rada ds. Europejskiej Przestrzeni Badawczej (ERAB) opublikowała swój pierwszy raport roczny, w którym podkreśla potrzebę wzbudzenia nowego ducha w badaniach europejskich do roku 2030. Komunikat jaki przebija przez całą publikację mówi o potrze... Znaczenie historyczne i pochodzenie miecza św. Piotra, który, według kroniki Jana Długosza, został przywieziony do Poznania przez biskupa Jordana w 968 roku było tematem konferencji naukowej zorganizowanej w piątek przez Muzeum Archidiecez... W dniach 29 lipca - 7 sierpnia w Obserwatorium Astronomicznym w Ostrowiku odbędzie się XXIII Obóz Astronomiczny PKiM, który w tym roku zostanie połączony z Wakacyjnymi Warsztatami Astronomicznymi 2011 "Drobna Materia w Układzie Słonecznym" - poinformowała Praco... Oryginalne elementy średniowiecznego uzbrojenia z ponad 20 polskich muzeów można obejrzeć do końca kwietnia na wystawie w Willi Caro - głównej siedzibie Muzeum w Gliwicach. Eksponaty pochodzą głównie z wykopalisk archeologicznych prowadzonych na ter... Prawie 300 eksponatów z wczesnego średniowiecza, związanych z życiem codziennym, rozwojem rzemiosł i handlu, militariami oraz ze zwyczajami pogrzebowymi i wierzeniami, można oglądać w Muzeum Regionalnym w Stalowej Woli (Podkarpackie).Jak poinformowała PAP dyrektorka M...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Miecz dwuręcznyCzy wiesz że...? Miecz – biała broń sieczna, charakteryzująca się prostą głownią, zwykle obosieczną (badacze średniowiecza nie uznają pojęcia miecz jednosieczny odnoszącego się do zakrzywionych mieczy - miecz prosty może być tylko obosieczny - jednosieczne są kord, tasak i szabla) i otwartą rękojeścią. W zależności od typu, miecz trzymany był jedną ręką (większość mieczy) lub dwiema rękami. Do mieczy jednosiecznych zalicza się też japońską broń sieczną typu katana, z zakrzywioną jednosieczną głownią. Ricasso (pol. podkrzyże) - tępy odcinek głowni miecza dwuręcznego, tuż nad jelcem. Służył jako dodatkowy uchwyt broni i dawał możliwość walki na mniejszym dystansie, jednak dłoń trzymająca ricasso była znacznie bardziej narażona na obrażenia. Przy chwycie za ricasso cios mieczem tracił na sile, jednocześnie zyskując na szybkości. 
 Miecz dwuręczny (niem. Zweihander) – typ miecza charakteryzujący się dwuręcznym chwytem rękojeści. W Europie rozwinął się w pełni na przełomie średniowiecza i renesansu. Był bronią piechoty. Od mieczy jedno– i półtoraręcznych, oprócz sposobu trzymania, różni się większymi rozmiarami i wagą (maksymalnie do 3 kg). Często, zwłaszcza w późniejszych modelach, rozbudowywany był jelec, a na głowni tworzono tzw. rikasso: dodatkowe miejsce chwytu umieszczone tuż przed jelcem – dawało ono możliwość walki na mniejszym dystansie, ale dłoń zostawała automatycznie o wiele bardziej narażona na rany. W dodatku, przy chwycie na rikassie, miecz tracił równocześnie w dużym stopniu atut siły ciosu, ale za to zyskiwał na szybkości. Półtorak to zdrobniona i potoczna nazwa europejskiego miecza bastardowego (z ang. bastard sword) zwanego też półtoraręcznym, którego konstrukcja umożliwia walkę zarówno jedną, jak i dwiema rękami. Pojawił się w XIII wieku, bardzo popularny od połowy XIV wieku, z powszechnego użycia wyszedł na początku wieku XVI.
Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję. Miecze dwuręczne często i chętnie były wykorzystywane jako reprezentacyjna broń gwardii pałacowych. Nawet wykonywano dla nich specjalne, bogato zdobione egzemplarze, które nierzadko charakteryzowała wielka waga. Być może to one stały się osnową dla powstania istniejącego do niedawna w historii przekonania o niesamowitej masie mieczy bojowych. Głownia (brzeszczot, klinga) – jedna z dwu podstawowych części każdej broni białej typu siecznego (drugą częścią jest rękojeść). Głownia jest zasadniczą (główną – stąd etymologia), roboczą częścią broni tego typu, a służy głównie do cięcia oraz ewentualnie do kłucia. Stanowi przeważającą większość długości i masy całego narzędzia. Jest to wydłużona płaska część, prosta lub lekko zakrzywiona, najczęściej metalowa, której jedna lub obie krawędzie są ostre. Również koniec głowni jest ostry. Przy określaniu obszarów całego narzędzia mówi się, że głownia biegnie od rękojeści w dół. Głownia jest tylko częścią większego elementu, którego początek wnika w rękojeść, lub może stanowić jednocześnie także zasadniczą część rękojeści. Często między głownią a rękojeścią znajduje się jelec.
Jelec - zwany także gardą, element broni białej służący do zabezpieczania ręki użytkownika przed ześlizgiwaniem się palców z rękojeści na ostrze i do blokowania ciosów przeciwnika. Czasem terminem "jelec" lub "jelce" określano także całą rękojeść. Jelec miał różną formę w zależności od broni, na jakiej występował, i od rodzaju szermierki, do jakiej broń była wykorzystywana.
Czy wiesz że...? beta Piechota (lub infanteria) – wojsko walczące pieszo. Dawniej przemieszczało się pieszo, dzisiaj wykorzystuje inne środki transportu. Znane i wykorzystywane od starożytności do czasów współczesnych jako jeden z podstawowych składników armii. Piechota zawsze walczyła w najbliższej odległości wroga.
Renesans lub odrodzenie – okres w historii kultury europejskiej, obejmujący przede wszystkim XV i XVI wiek, określany często jako "odrodzenie sztuk i nauk" oraz koncepcja historiozoficzna odnosząca się do historii kultury włoskiej od Dantego do roku 1520 (Il Rinascimento).
Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.
Rękojeść - część ręcznego narzędzia, przyrządu, instrumentu, broni ręcznej itp. służąca do uchwycenia i pewnego trzymania całą dłonią w celu posługiwania się danym urządzeniem. Rękojeści powinny być ergonomiczne, tzn. ich kształt winien odpowiadać anatomicznej budowie dłoni przewidywanego użytkownika danego urządzenia, oraz charakteru wykonywanych czynności, mogą być również wzbogacone o dodatkowe elementy, jak urządzenia sterujące czy osłony. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
