Mieczysław Pimpicki - Polski Serwis Naukowy

Mieczysław Pimpicki (ur. 10 września 1913 w Wilnie, zm. 11 marca 2008 w Olsztynie) – lekarz polski, chirurg, pionier medycyny sportowej, oficer Armii Krajowej, honorowy obywatel Olsztyna.

Biografia

Jest synem Stefana (właściciela piekarni) i Michaliny z Rymszów. Ukończył gimnazjum im. Mickiewicza w Wilnie, w 1933 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego. Jako student był aktywnym sportowcem, zdobył wicemistrzostwo Polski w pływaniu długodystansowym (1935), a także akademickie wicemistrzostwo Polski w alpejskim biegu zjazdowym. W Oszmianie był instruktorem narciarskim. Dyplom lekarza uzyskał 20 czerwca 1939 i jeszcze przed wybuchem II wojny światowej rozpoczął staż w Szpitalu Wojskowym na Antokolu w Wilnie.

Kornel Michejda (ur. 26 października 1887, zm. 5 listopada 1960) - polski chirurg, profesor na uniwersytecie w Wilnie (1922-1939), Akademii Lekarskiej w Gdańsku, Uniwersytecie Jagiellońskim, a potem Uniwersytecie Medycznym w Krakowie. Prezes Towarzystwa Chirurgów Polskich, którym został w 1939 roku. Był także redaktorem czasopisma ,,Polskiego Przeglądu Chirurgów", autor wielu prac (opublikował między innymi ,,Diagnostykę chirurgiczną", głównie z zakresu chirurgii jamy brzusznej, propagator szybszego wykrywania nowotworów.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Kontynuował pracę w warunkach wojennych, pozostał w Wilnie także po 17 września 1939. Do końca stażu był asystentem prof. Kornela Michejdy, następnie został skierowany do pracy na oddziale chirurgicznym szpitala w Oszmianie. Zdobył w tym okresie tytuł mistrza Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w narciarstwie alpejskim. Po zajęciu Oszmiany przez Niemców w 1941 przez krótki czas kierował szpitalem, potem przeniósł się do Holszan. Nawiązał tam kontakt z Armią Krajową (przyjął pseudonim Biały), zaopatrywał oddziały partyzanckie w leki i środki opatrunkowe, opiekował się rannymi. Po rozkazie dowództwa włączenia osób z konspiracji do partyzantki zgłosił się do dowódcy zgrupowania "Oszmiana" majora Czesława Dębickiego (pseud. Jarema) i w randze porucznika został szefem sanitarnym zgrupowania oszmiańsko-nowogródzkiego. Przez pewien czas przebywał w Puszczy Rudnickiej. W czasie udzielania pomocy rannemu trafił do niewoli radzieckiej; wcielony przymusowo do Armii Czerwonej, odmówił złożenia przysięgi na wierność ZSRR i razem z przeszło 6 tysiącami żołnierzy Armii Krajowej trafił do obozu w Kałudze. Pracował tam przy wyrębie lasu. W pamięci jednego z towarzyszy niewoli, chirurga i karykaturzysty-amatora Tadeusza Ginko, zapisał się jako "wspaniała postać i nieoceniony w każdych warunkach kolega", który "tryskał siłą i zarażał optymizmem. Nie tracił nadziei i podtrzymywał innych na duchu, jego bronią były: kpina, żart i rubaszny śmiech - bezcenne w tamtych trudnych dniach. Zawsze można było na niego liczyć."

Narciarstwo alpejskie - dyscyplina zaliczana do sportów zimowych, polegająca na jak najszybszym zjeździe po stoku na długich, szerokich nartach, na trasie wyznaczonej przez specjalne tyczki.

Jan Janowicz (ur. 27 maja 1893 w majątku Giełucie koło Kowna, powiat szawelski, zm. 16 stycznia 1964 w Warszawie), lekarz polski, chirurg i urolog, pionier powojennej medycyny w Olsztynie.

Po uwolnieniu przybył do Polski w styczniu 1946. Bezskutecznie starał się o pracę w Bydgoszczy, gdzie po wojnie znalazł się prof. Michejda. W lutym 1946 osiadł w Olsztynie, gdzie został starszym asystentem na oddziale chirurgicznym Szpitala Mariańskiego (późniejszego Szpitala Miejskiego), kierowanym przez doktora Jana Janowicza. W 1948 uzyskał specjalizację z chirurgii, w 1954 przejął po Janowiczu funkcję ordynatora. Wprowadził oryginalną metodę leczenia wieloodłamowych złamań kości przy pomocy tzw. gwoździa "L". W 1947 zorganizował pierwszą w Polsce Poradnię Sportową w Olsztynie, założył również analogiczną placówkę w systemie lecznictwa kolejowego. Działał w Kolejowym Klubie Sportowym Warmia Olsztyn. W latach 1947–1948 był lekarzem na obozie przygotowawczym polskich sportowców przed olimpiadą w Londynie. Należał do wielu towarzystw i organizacji zawodowych, m.in. Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego, a w 1985 Towarzystwo Chirurgów Polskich nadało mu godność członka honorowego. Wykształcił wielu olsztyńskich lekarzy.

XIV Igrzyska Olimpijskie odbyły się w 1948 roku w Londynie (Wielka Brytania). Były to pierwsze letnie igrzyska od 1936 roku, po 12 latach przerwy spowodowanej wybuchem II wojny światowej. Nie wystąpiły w nich ekipy Niemiec i Japonii (reprezentacje tych krajów nie zostały zaproszone) oraz ZSRR. Ceremonia otwarcia oraz zawody lekkoatletyczne odbywały się na stadionie Wembley, który mógł pomieścić 85 tysięcy widzów. Na tych igrzyskach po raz ostatni rozdano medale w Olimpijskim Konkursie Sztuki i Literatury, a złoto w dziedzinie muzyki otrzymał Zbigniew Turski.

Uniwersytet Wileński (lit. Vilniaus universitetas) – państwowy uniwersytet w Wilnie, założony w 1579 przez Stefana Batorego jako Akademia i Uniwersytet Wileński, w latach 1919–1939 Uniwersytet Stefana Batorego; trzeci najstarszy uniwersytet na ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jeden z najstarszych uniwersytetów w Europie Wschodniej, współcześnie największy uniwersytet litewski.

Za wieloletnią pracę i działalność w czasie wojny został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, papieskim orderem "Pro Ecclesia et Pontifice". W 1995 otrzymał tytuł honorowego obywatela Olsztyna.

Holszany (biał. Гальшаны) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie oszmiańskim; do 1945 w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie oszmiańskim, siedziba gminy Holszany.

Armia Czerwona, (Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – siły zbrojne Rosji radzieckiej i Związku Radzieckiego, istniejące do grudnia 1991 (przemianowana m.in. na Siły Zbrojne Republiki Białorusi, Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej oraz Siły Zbrojne każdej z pozostałych republik ZSRR).

W 1949 zawarł związek małżeński z Janiną Ciunelis (pielęgniarką). Zmarł 11 marca 2008 w Olsztynie.

Bibliografia

Tadeusz Matulewicz, Wileńskie rodowody, Edytor WERS, Olsztyn 2005

Andrzej Skrobacki, Album lekarzy pionierów okręgu mazurskiego 1945-1946, Wydawnictwo Pojezierze, Olsztyn 1980

nekrologi w "Gazecie Olsztyńskiej" z 12 marca 2008