Miranda (Uran V) – najmniejszy i najbardziej tajemniczy spośród pięciu głównych księżyców Urana. Miranda posiada najbardziej złożone struktury geologiczne spośród wszystkich satelitów tej planety. Została odkryta przez Gerarda Kuipera w 1948 roku.

Do tej pory jedyne zdjęcia Mirandy w zbliżeniu pochodzą z sondy Voyager 2, która dokonała obserwacji księżyca w styczniu 1986 roku. Południowa półkula była wtedy skierowana w stronę Słońca, więc tylko ta część została sfotografowana. Dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności sonda Voyager 2 minęła Mirandę w najmniejszej możliwej odległości, ledwo unikając zderzenia z księżycem.

Charakterystyka fizyczna

Zbliżenie klifu Verona Rupes na powierzchni Mirandy, którego wysokość jest szacowana na ponad 5 km

Powierzchnię Mirandy może pokrywać lód z małą ilością skał tworzonych przez krzemiany oraz związki organiczne zawierające metan. Licznie występują kaniony o głębokości dochodzącej do 20 kilometrów oraz regiony świadczące o wzmożonej w przeszłości aktywności geologicznej. Rozległe wyżłobione struktury mogą być wynikiem ogrzewania się lodu.

Wydaje się, że tak silna aktywność tego stosunkowo niewielkiego księżyca, spowodowana była przyciąganiem Urana. Zapewne w przeszłości Miranda znajdowała się w rezonansie orbitalnym 1:3 z Umbrielem, a jej orbita była bardziej ekscentryczna, co powodowało ogrzewanie wnętrza księżyca przez siły pływowe. W miarę ewolucji układu księżyc opuścił rezonans, a jego orbita stała się bliska kołowej, zachowując jednak nietypowe nachylenie. Inna, mniej prawdopodobna teoria, sugeruje, że Miranda została w pewnym miejscu uderzona przez masywny obiekt, który zniszczył jej powierzchnię. Fragmenty osiadły ponownie w innych miejscach, tworząc obecną, dziwną strukturę powierzchni.

Verona Rupes

Miranda zawiera największy uskok w układzie słonecznym - Verona Rupes. Jego wysokość oszacowano na 5 km.

Przypisy

Zobacz też

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Miranda (księżyc)

Linki zewnętrzne