Mirosław Krajewski (ur. 13 października 1946 w Nowinach) – polski polityk, nauczyciel akademicki, historyk, politolog, wydawca, działacz samorządowy, poseł na Sejm IV i V kadencji.

Życiorys

Działalność zawodowa i społeczna

W 1973 ukończył studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, w 1986 otrzymał stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1995 habilitował się na UMK. Od 2001 posiada tytuł profesora nauk humanistycznych, specjalizuje się m.in. w europeistyce, historii Polski XIX i XX wieku, paremiografii. Współtworzył, następnie w latach 1996–2002 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku. Od lipca do grudnia 2008 był prorektorem tej uczelni.

Pracował także jako dyrektor szkoły w Radzynku (1982–1995), inspektor oświaty (1989–1990), kurator oświaty województwa włocławskiego (1995–1996) oraz zastępca prezydenta Włocławka ds. promocji i rozwoju (2002–2004). Od 2003 do 2006 wykładał na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim i w Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica. Następnie został wykładowcą Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.

W latach 1965–1995 należał do ZHP (będąc komendantem hufca, członkiem włocławskiej chorągwi i rady naczelnej), od 1977 do 1982 był prezesem zarządu oddziału ZNP. Później wszedł w skład Komitetu "Polska w XXI wieku" przy prezydium PAN (w okresie 1999–2002). Od 1995 kieruje zarządem rejonowym Towarzystwa Przyjaciół Dzieci we Włocławku. Był członkiem m.in. Towarzystwa Naukowego Płockiego i Włocławskiego Towarzystwa Naukowego. Należy do Towarzystwa Historii Edukacji, Towarzystwa Nauczycieli Szkół Polskich, Stowarzyszenia Parlamentarzystów Polskich oraz Toruńskiego Towarzystwa Naukowego. W 2007 utworzył i został prezesem Dobrzyńskiego Towarzystwa Naukowego. Współpracuje z Wspólnotą Polsko-Francuską w Lotaryngii.

Jest właścicielem Domu Wydawniczego VERBUM w Rypinie.

Działalność polityczna

Do 2003 należał do Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W latach 1987–1998 zasiadał w radzie gminy Brzuze. Od 1998 do 2002 był radnym sejmiku kujawsko-pomorskiego, pełnił w nim przez rok funkcję wiceprzewodniczącego. W latach 2002–2004 sprawował urząd I zastępcy prezydenta miasta Włocławka.

13 października 2004 objął mandat posła IV kadencji z listy SLD-UP w miejsce Ryszarda Chodynickiego. W 2005 złożył akces do Partii Demokratycznej, wkrótce jednak przeszedł do Samoobrony RP, z listy której w tym samym roku po raz drugi został wybrany posłem w okręgu toruńskim liczbą 11 333 głosów. W kwietniu 2006 powołano go jako reprezentanta Sejmu w skład Krajowej Rady Sądownictwa, w której zasiadał do 2008. W Sejmie V kadencji przewodniczył Podkomisji Stałej ds. Nauki i Szkolnictwa Wyższego, był m.in. zastępcą przewodniczącego Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, członkiem Komisji ds. Unii Europejskiej i wiceprzewodniczącym komisji nadzwyczajnej ds. zmian w kpk. W 2006 wszedł w skład prezydium Samoobrony RP.

W lipcu 2007 odszedł z partii i klubu, miesiąc później został posłem PSL. Nie ubiegał się o reelekcję w przedterminowych wyborach parlamentarnych w tym samym roku. W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował na radnego rady miasta Rypina z listy lokalnego komitetu wyborczego wyborców.

Działalność naukowa

Jest autorem i współautorem około stu druków zwartych, kilkuset artykułów naukowych, rozpraw, recenzji i wypowiedzi. Pełnił funkcję redaktora naukowego dziejów Rypina: "Rypin. Szkice z dziejów miasta" (1994) i drugiego tomu "Dziejów Płocka (1793–1945)" (2006), jedenastu tomów "Zeszytów Naukowych WSHE" (1997–2003), dziesięciu tomów "Ziemi Dobrzyńskiej" (1989–2006), trzech tomów "Debiutów Naukowych WSHE" (1998–2002) i czterech tomów "Rocznika Dobrzyńskiego" (2008–2011).

Jest promotorem kilku doktoratów z zakresu nauk humanistycznych na różnych uczelniach krajowych, w tym doktoratu Marka Wojtkowskiego.

Według Piotra Głuchowskiego i Marcina Kowalskiego, dziennikarzy "Gazety Wyborczej", popełnił plagiat w swojej pracy habilitacyjnej Powstanie Styczniowe między Skrwą a Drwęcą (Włocławek 1994), wykorzystując zgromadzone przed wojną wyniki badań ks. Czesława Lissowskiego. Według nich Mirosław Krajewski odwołał się w tej pozycji do tych samych źródeł, co Czesław Lissowski, mimo że część z nich uległa zniszczeniu w czasie wojny. Jego praca habilitacyjna została poddana dodatkowej ocenie komisji złożonej z historyków z UMK, którzy w styczniu 2008 orzekli, że nie może być ona uznana za pracę samodzielną. W 2008 m.in. na łamach prasy zainteresowany zamieścił sprostowania, powołując się przy tym na ekspertyzy z zakresu prawa autorskiego.

21 grudnia 2009 prezydium Centralnej Komisji ds Stopni i Tytułów uchyliło swoją uchwałę z 26 czerwca 1995 zatwierdzającą nadanie Mirosławowi Krajewskiemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dyscyplinie historia. Skargi Mirosława Krajewskiego na tą decyzję nie uwzględnił Wojewódzki Sąd Administracyjny, jednak orzeczenie WSA zostało uchylone i skierowane do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w maju 2011. We wrześniu 2011 ponownie rozpoznający skargę Mirosława Krajewskiego na decyzję o uchyleniu mu habilitacji, WSA unieważnił zaskarżoną przez niego decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.