Mischa Maisky - Polski Serwis Naukowy

Mischa Maisky (łot. Miša Maiskis, ur. 10 stycznia 1948 w Rydze), łotewski wiolonczelista.

W 1966 roku otrzymał szóstą nagrodę na Konkursie im. Piotra Czajkowskiego. Studiował pod kierunkiem Mścisława Rostropowicza w konserwatorium moskiewskim. Konsekwencją emigracji jego siostry do Izraela w 1969 było aresztowanie Maisky'ego. Jako pretekstu wykorzystano fakt, że kupował za dewizy magnetofon w sklepie dla cudzoziemców, a obywatelom ZSRR zakazane było posiadanie zachodniej waluty. Przez półtora roku pracował jako robotnik budowlany w obozie w Gorkim, po czym spędził pewien czas w klinice psychiatrycznej. W listopadzie 1972 roku udało mu się opuścić ZSRR.

Siergiej Siergiejewicz Prokofiew (ros. Серге́й Серге́евич Проко́фьев, urodzony 23 (11) kwietnia 1891 w Soncowce, w Rosji, zmarł 5 marca 1953 w Moskwie, ZSRR) - rosyjski kompozytor muzyki poważnej i filmowej oraz pianista. Jeden z najwybitniejszych, najpopularniejszych i najczęściej nagrywanych kompozytorów XX w. Jako pianista, kontynuator tradycji świetnych rosyjskich kompozytorów- pianistów: Antona Rubinsteina, A. Skriabina czy S. Rachmaninowa. Jako kompozytor muzyki fortepianowej stworzył własny styl, którego cechą charakterystyczną jest szczególnie intensywne wykorzystanie dynamicznych możliwości instrumentu i związanych z nimi efektów dźwiękowych, charakteryzujący się ilustracyjnością, humorem, bogatą ekspresją, umiejętnym łączeniem dysonansu z tonalnością oraz elementów muzyki industrialnej z elementami ludowymi. Wraz z Igorem Strawińskim, Dymitrem Szostakowiczem i Paulem Hindemithem jeden z najważniejszych reprezentantów neoklasycyzmu w muzyce. Wykształcił rozpoznawalny styl, Popularność zawdzięcza przede wszystkim Symfonii Klasycznej, bajce symfonicznej Piotruś i Wilk, III Koncertowi fortepianowemu C-dur, baletowi Romeo i Julia, suicie Porucznik Kiże oraz muzyce do filmów Sergieja Eisensteina.

Język łotewski (łot. latviešu valoda) – język z grupy języków bałtyckich, którym posługuje się w sumie ok. 1,5 mln osób, głównie na Łotwie.

W niedługim czasie zyskał renomę jednego z najwybitniejszych wiolonczelistów na świecie. Występował z najlepszymi orkiestrami. Partnerowało mu wielu pianistów, m.in. Martha Argerich, Radu Lupu, Malcolm Frager, Paweł Giliłow. Jego repertuar jest bardzo szeroki, ale klasyczny – nigdy nie gra muzyki nowoczesnej, co najwyżej koncerty Prokofjewa i Szostakowicza. Za to chętnie wykonuje i nagrywa utwory nie przeznaczone na wiolonczelę – na przykład pieśni Brahmsa. Charakterystyczny jest też jego wizerunek sceniczny, występuje bowiem w dość ekstrawaganckich (jak na konwencje filharmoniczne) strojach. W Polsce występował wielokrotnie, najczęściej z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus kierowaną przez Agnieszkę Duczmal.

Agnieszka Duczmal (ur. 7 stycznia 1946 roku w Krotoszynie) – polska dyrygentka, założycielka i dyrygentka orkiestry Amadeus, w przeszłości także występująca z innymi orkiestrami symfonicznymi w kraju i za granicą. Córka dyrygenta Henryka Duczmala i Leokadii z domu Surdyk. Jako pierwsza kobieta-dyrygent wystąpiła na scenie mediolańskiej La Scali.

Gra na instrumencie Montagnana.

Przypisy

Gwizdalanka D., Muzyka i polityka, Kraków 1999, s. 225–226.