Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2010 zostały przeprowadzone między 18 a 21 marca 2010 na mamuciej skoczni Letalnica w Planicy. Rozegrane zostały dwie konkurencje - konkurs indywidualny, składający się z czterech serii i drużynowy na skoczni HS 215. Oba konkursy zostały rozegrane według nowego systemu punktacji, w którym oprócz not za styl i długości skoku, wpływ na notę końcową skoczka miały dodatkowo: siła i kierunek wiatru oraz długość najazdu na próg.

W zawodach indywidualnych złoty medal zdobył Simon Ammann, który wyprzedził Gregora Schlierenzauera i Andersa Jacobsena. W konkursie drużynowym najlepsi okazali się reprezentanci Austrii w składzie: Wolfgang Loitzl, Thomas Morgenstern, Martin Koch i Gregor Schlierenzauer. Srebro zdobyła drużyna Norwegii, a brąz drużyna Finlandii.

Rozegrane w 2010 roku mistrzostwa świata w lotach narciarskich były 21. edycją tej imprezy i jednocześnie szóstymi mistrzostwami na obiekcie w Planicy.

Przed mistrzostwami

Faworyci konkursu

Gregor Schlierenzauer, obrońca tytułu mistrza świata w lotach narciarskich z 2008 roku.

Sezon 2009/2010, w którym przeprowadzone zostały mistrzostwa świata w lotach w Planicy był sezonem olimpijskim. W dniach 13-22 lutego rozegrano konkursy skoków narciarskich w ramach Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 w Vancouver. W konkursach indywidualnych dwukrotnie złoty medal wywalczył Simon Ammann, dwukrotnym wicemistrzem został Adam Małysz, a dwa brązowe medale zdobył Gregor Schlierenzauer. W rywalizacji drużynowej najlepsza okazała się reprezentacja Austrii.

Cztery dni przed rozpoczęciem mistrzostw świata zakończono zmagania skoczków narciarskich w Pucharze Świata. Kryształową kulę zdobył Simon Ammann, który w klasyfikacji wyprzedzał Gregora Schlierenzauera, Thomasa Morgensterna, Andreasa Koflera i Adama Małysza. Dziewięć spośród konkursów wygrał Ammann, a osiem Schlierenzauer. W dwóch konkursach na najwyższym stopniu podium stawał Morgenstern, a po jednym zwycięstwie na swoim koncie mieli: Bjørn Einar Romøren, Andreas Kofler, Robert Kranjec i Anders Jacobsen. Rozegrano także cztery konkursy drużynowe, zaliczane do Pucharu Narodów, spośród których dwa wygrała drużyna austriacka, a po jednych zawodach wygrali Niemcy i Norwegowie.

W Pucharze Świata 2009/2010 przeprowadzono cztery konkursy na skoczniach mamucich - trzy indywidualne i jeden drużynowy. W zawodach indywidualnych najlepsi byli Kranjec, Schlierenzauer i Jacobsen, a w rywalizacji drużynowej triumfowała ekipa Austrii.

Do faworytów konkursu Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2010, poza najlepszą piątką Pucharu Świata, zaliczano także takich zawodników jak: Bjørn Einar Romøren, Antonín Hájek, Noriaki Kasai, Martin Koch, Robert Kranjec, Matti Hautamäki, Anders Jacobsen, czy Harri Olli. Obrońcą tytułu z mistrzostw w 2008 roku był Gregor Schlierenzauer, który wyprzedził wówczas Martina Kocha i Janne Ahonena.

Organizacja

Za organizację Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2010 odpowiadał komitet, którego przewodniczącym był Drago Bahun. W skład komitetu organizacyjnego weszli także między innymi: Jure Željav - burmistrz Kranjskiej Gory, Gabrijel Gros - dyrektor zawodów w Planicy, Matjaž Rakovec - przedstawiciel jednego ze sponsorów, a także przedstawiciele Słoweńskich Sił Zbrojnych, policji i ratownictwa medycznego. Powołany został także komitet honorowy, w skład którego weszli: Miloš Kovačič - biznesmen, były zarządca firmy Krka d.d., Janez Gorišek - konstruktor Letalnicy i innych skoczni narciarskich, a także Izidor Rejc - poseł i ekonomista, były minister budownictwa w rządzie Słowenii.

Cena biletów wstępu na konkursy wynosiła 18 euro za każdy dzień zawodów dla osób powyżej 15 roku życia oraz 3 euro za dzień dla dzieci do 15 lat.

Program mistrzostw

Przed rozpoczęciem mistrzostw świata komitet organizacyjny przedstawił program wszelkich wydarzeń dotyczących przyjęcia zespołów oraz przeprowadzanych serii skoków. 17 marca 2010 do Planicy przybyli zawodnicy zgłoszeni do startu w mistrzostwach świata. Tego samego dnia o godzinie 18:00 odbyło się spotkanie kapitanów poszczególnych ekip. Następnego dnia o 19:00 odbyła się oficjalna ceremonia otwarcia mistrzostw, a ceremonia zamknięcia rozpoczęła się 21 marca o godzinie 12:45.

Poniższa tabela przedstawia szczegółowy wykaz serii skoków przeprowadzonych w ramach mistrzostw świata oraz wydarzeń organizacyjnych.

Skocznia

Obiektem zmagań skoczków podczas Mistrzostw Świata w Lotach Narciarskich 2010 była Letalnica, skocznia mamucia w słoweńskiej Planicy, uznawana za największą skocznię narciarską na świecie. Punkt konstrukcyjny skoczni umieszczony jest na 185 metrze, a jej rozmiar wynosi 215 metrów. Rekordzistą jest Bjørn Einar Romøren, który 20 marca 2005 uzyskał 239 metra. Tego samego dnia rezultat o metr dłuższy uzyskał Janne Ahonen, jednak nie ustał swojej próby. W trakcie mistrzostw wynik Romørena był nieoficjalnym rekordem świata w długości skoku narciarskiego.

W 2010 roku skocznia w Planicy gościła mistrzostwa świata w lotach po raz szósty. Wcześniej, jeszcze pod nazwą Velikanka, na skoczni odbywały się mistrzostwa w latach: 1972, 1979, 1985, 1994 i 2004.

Jury

Dyrektorem konkursów na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2010 był Gabrijel Gros, oraz z ramienia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej, dyrektor zawodów Pucharu Świata, Walter Hofer. Jego asystentem był, podobnie jak w innych oficjalnych zawodach organizowanych przez FIS, Miran Tepeš. Sędzią technicznym był Bertil Palsrud, a jego asystentem – Franck Salvi.

Skład sędziowski w poszczególnych seriach konkursowych przedstawia poniższa tabela.

Zasady punktacji

W konkursach Letniej Grand Prix i wybranych konkursach Pucharu Świata w sezonie 2009/2010 wprowadzone zostały nowe zasady punktacji skoków narciarskich. W listopadzie 2009 roku władze Międzynarodowej Federacji Narciarskiej postanowiły, że zasady będą obowiązywały także podczas konkursów o mistrzostwo świata w lotach w Planicy. Według nowych zasad, oprócz punktów za odległość i not za styl, każdy z zawodników uzyskiwał także dodatnie bądź ujemne punkty za zmianę rozbiegu oraz za prędkość i kierunek wiatru. Zawodnik, który startował z niższej belki względem pozostałych skoczków, na starcie otrzymywał 7,74 punktu za każdy metr rozbiegu. Analogicznie, w przypadku, gdy któryś z zawodników startował z najazdu dłuższego, na starcie uzyskiwał -7,74 punktu za każdy metr. Na całym obiekcie zamontowane były także urządzenia służące do pomiaru siły i kierunku wiatru. Ze wszystkich pomiarów wyciągana była średnia siła wiatru, na podstawie której skoczkowie uzyskiwali dodatnie lub ujemne punkty. Siła wiatru równa 1 m/s pod narty oznaczała -10,74 punktu dla danego zawodnika. W przypadku tylnego wiatru, za każdy 1 m/s skoczek otrzymywał 10,74 punktu.

Niezmienne pozostawały natomiast zasady dotyczące punktów za długość skoku i noty sędziowskie. Na skoczniach mamucich, za odległość równą punktowi konstrukcyjnemu zawodnik otrzymywał 120 punktów. Za każdy metr za punktem K uzyskiwał dodatkowo 1,2 punktu, a za każdy metr przed czerwoną linią -1,2 punktu. Podobnie jak w innych konkursach organizowanych przez FIS, każdy spośród pięciu sędziów przyznawał punkty za styl. Maksymalna liczba punktów, przyznawanych przez każdego z sędziów wynosiła 20. Dwie skrajne noty (jedna najwyższa, jedna najniższa) były odrzucone.