Mobilizacja - 1939 - Polski Serwis Naukowy

Wysiłek mobilizacyjny Wojska Polskiego we wrześniu 1939 r. – wykaz jednostek WP zmobilizowanych w trakcie mobilizacji niejawnej i powszechnej w 1939 r., w oparciu o plan mobilizacyjny "W" i jego wariant "W2" oraz improwizowanych w toku działań wojennych z uwzględnieniem ilości i rodzajów uzbrojenia.

Obrona Warszawy – bitwa powietrzna i lądowa stoczona w obronie stolicy Polski w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku przez Wojsko Polskie i ludność cywilną z oddziałami 3 i 4 Armii Wehrmachtu oraz jednostkami 1 i 4 Floty Powietrznej Luftwaffe.

Obrona Narodowa (ON) - terytorialna formacja wojskowa istniejąca w latach 1937-1939. Była zorganizowana w systemie brygad i półbrygad, przyporządkowanych dowództwom okręgów korpusów (DOK), a po mobilizacji – konkretnym armiom Wojska Polskiego.

Obwieszczenie o mobilizacji z sierpnia 1939 roku.

Jednostki WP zmobilizowane i improwizowane

Kwatery Główne

Kwatera Główna Naczelnego Wodza,

Grupy Armii (równorzędne) – improwizowane w oparciu o zmobilizowane dowództwa armii:

Grupa Armii gen. Dąb-Biernackiego (Front Północny)

Grupa Armii gen. Piskora (Front Środkowy)

Grupa Armii gen. Sosnkowskiego (Front Południowy)

Grupa Armii gen. Kutrzeby

Grupa Armii gen. Rómmla

Armie (równorzędne):

zmobilizowane:

Armia "Modlin"

Armia "Pomorze"

Armia "Poznań"

Armia "Łódź" (Armia „Warszawa”)

Armia "Kraków"

Armia "Karpaty" (Armia „Małopolska”)

Armia Odwodowa "Prusy"

Samodzielna Grupa Operacyjna "Narew"

Dowództwo Floty

improwizowane:

Armia „Lublin”

Grupy operacyjne (równorzędne):

zmobilizowane:

Grupa Odwodów "Wyszków" (Korpus Interwencyjny)

Grupa Operacyjna "Wschód" (Grupa Operacyjna gen. Bołtucia)

Grupa Operacyjna "Piotrków"

Grupa Operacyjna "Śląsk" (Grupa Operacyjna „Jagmin”)

Grupa Operacyjna "Bielsko" (Grupa Operacyjna „Boruta”)

Grupa Operacyjna Kawalerii Nr 1

Grupa Operacyjna Kawalerii Nr 2

Grupa Operacyjna gen. bryg. Jana Kruszewskiego

Grupa Operacyjna "Jasło”

Grupa Operacyjna „Koło” (GO gen. bryg. Knolla-Kownackiego) zorganizowana na bazie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII,

improwizowane w oparciu o dowództwa okręgów korpusów oraz dowództwa wielkich jednostek:

Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” zorganizowana na bazie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX

Grupa Operacyjna gen. bryg. Tokarzewskiego-Karaszewicza zorganizowana na bazie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII,

Grupa Operacyjna „Sieradz” (Grupa operacyjna gen. bryg. Dindorfa-Ankowicza improwizowana na bazie dowództwa 10 DP

Dowództwo Obrony Warszawy zorganizowane w oparciu o Komendę Główną Straży Granicznej

Grupa Operacyjna „Tadeusz” (utworzona 4.IX. przez dowódcę Armii „Modlin” dla koordynacji działań 8 DP, 20 DP i Nowogródzkiej BK oraz przedmość Płock i Wyszogród)

Piechota

Dywizje i równorzędne

30 dywizji piechoty czynnych nr 1 – 30,

9 dywizji piechoty rezerwowych nr 33, 35, 36, 38, 39, 41, 44, 45 i 55,

2 dywizje piechoty improwizowane nr 50 i 60,

Lądowa Obrona Wybrzeża,

Dowództwo Odcinka „Warszawa-Zachód” Dowództwa Obrony Warszawy,

Dowództwo Odcinka „Warszawa-Wschód” Dowództwa Obrony Warszawy,

Brygady (równorzędne)

3 brygady strzelców górskich nr 1, 2 i 3

Brygada KOP "Polesie",

Grupa Forteczna Obszaru Warownego „Katowice”,

7 dowództw brygad Obrony Narodowej:

Morska Brygada Obrony Narodowej w składzie Lądowa Obrona Wybrzeża

Warszawska Brygada Obrony Narodowej jako Dowództwo Przedmościa "Zegrze" w składzie Armii "Modlin"

Pomorska Brygada Obrony Narodowej jako Dowództwo Zgrupowania „Chojnice” w składzie Armii "Pomorze"

Chełmińska Brygada Obrony Narodowej jako Dowództwo Oddziału Wydzielonego „Toruń” w składzie Armii "Pomorze"

Poznańska Brygada Obrony Narodowej w składzie Armii "Poznań"

Kaliska Brygada Obrony Narodowej w składzie Armii "Poznań"

Sieradzka Brygada Obrony Narodowej jako Dowództwo Oddziału Wydzielonego Nr 2 w składzie Armii "Łódź"

Zgrupowanie "Brześć"

Pułki i równorzędne (132)

84 pułki piechoty nr 1 – 45 i 48 – 86,

6 pułków strzelców podhalańskich nr 1 – 6,

2 pułki strzelców górskich nr 1 i 2,

28 rezerwowych pułków piechoty nr 93, 94, 95, 96, 97, 98, 114, 115, 116, 133, 134, 135, 144, 145, 146, 154, 155, 156, 163, 164, 165, 201, 202, 203, 204, 205, 206, 207,

4 dyspozycyjne dowództwa pułku piechoty nr 208, 209, 214, 216,

pułków KOP,

1 zmotoryzowany pułk piechoty: 1 psp

Rejon Umocniony „Hel”

półbrygady Obrony Narodowej:

Wołyńska Brygada ON (3 bataliony ON)

Dziśnieńska Brygada ON (2 bataliony ON)

Bataliony (równorzędne)

25 samodzielnych batalionów piechoty, strzelców i KOP

52 batalionów Obrony Narodowej

16 batalionów karabinów maszynowych

1 improwizowany batalion moździerzy

Batalion Marszowy 34 Pułku Piechoty (Zgrupowanie "Brześć")

Batalion Marszowy 35 Pułku Piechoty (Zgrupowanie "Brześć")

Batalion Marszowy 82 Pułku Piechoty (Zgrupowanie "Brześć")

Batalion Wartowniczy Nr 91 (Zgrupowanie "Brześć")

Batalion Wartowniczy Nr 92 (Zgrupowanie "Brześć")

Kompanie (równorzędne)

18 kompanii karabinów maszynowych przeciwlotniczych typu „A” nr 1-5, 7-14, 17, 19-21 i 23

77 kompanii karabinów maszynowych przeciwlotniczych typu „B” nr 1-3, 13-19, 21-24, 31-39, 41-49, 51-59, 61-64, 71, 72, 82-84, 91-95, 97, 101-107, 110-115, 117, 118, 311, 312, 510-513 (łącznie w obu typach kompań 372 plutony i 1.488 ciężkich karabinów maszynowych Maxim wz. 1908 i Hotchkiss wz. 1914)

Kawaleria

Dywizje (równorzędne):

Brygady:

11 brygad kawalerii czynnych

Pułki:

38 pułków kawalerii

3 zmotoryzowane pułki kawalerii: 1 psk, 10 psk, 24 puł.

1 pułk kawalerii KOP (6 szwadronów kawalerii)

Dywizjony:

2 dywizjony rozpoznawcze brygad pancerno-motorowych 10 BK i WBPM

1 dywizjon kawalerii KOP („Niewirków”)

Szwadrony kawalerii:

44 szwadrony kawalerii dywizyjnej

6 szwadronów w 1 Pułku Kawalerii KOP

1 szwadron w Dywizjonie Kawalerii KOP „Niewirków”

4 szwadrony kawalerii KOP („Dederkały”, „Bystrzyce”, „Iwieniec”, „Krasne”)

Artyleria

Artyleria lekka:

Pociąg Pancerny Nr 2, Pociąg Pancerny "Śmiały", Pociąg pancerny Nr 53 - pierwszy i najbardziej znany polski pociąg pancerny (wcześniej, przed odzyskaniem niepodległości, w dniach 10 lutego - 10 maja 1918, walczył improwizowany pociąg pancerny Związek Broni).

Wesoła – dzielnica Warszawy, włączona do miasta 27 października 2002, wcześniej oddzielne miasto. Leży w południowo-wschodniej części miasta i graniczy z warszawskimi dzielnicami Rembertów i Wawer.

9 pułków artylerii lekkiej typu I w czynnych dywizjach piechoty nr 2, 4, 5, 7, 8, 17, 20, 21 i 27 (w każdym pułku jeden dywizjon 75 mm armat i dwa dywizjony 100 haubic, 19 pal, który posiadał dwa dywizjony armat i dwa dywizjony haubic przekazał swój III dywizjon stacjonujący w Lidzie, jako III dywizjon 38 pal),

20 pułków artylerii lekkiej typu II w czynnych dywizjach piechoty nr 1, 3, 6, 9-16, 18, 19, 22-26 i 28-30 (w każdym pułku dwa dywizjony 75 mm armat i jeden dywizjon 100 mm haubic),

9 pułków artylerii lekkiej w rezerwowych dywizjach piechoty nr 32, 33, 38, 40, 51, 54, 55, 61 i 65 (organizacja, jak pułku typu II),

dywizjonów artylerii lekkiej (armat) w pułkach artylerii lekkiej,

dywizjonów artylerii lekkiej (haubic) w pułkach artylerii lekkiej,

10 samodzielnych dywizjonów artylerii lekkiej – armat (58 dal),

10 samodzielnych dywizjonów artylerii lekkiej – haubic (78 dal),

2 dywizjony artylerii lekkiej motorowej nr 2 i 16,

3 baterie artylerii lekkiej motorowej – 75 mm armat,

1 bateria artylerii lekkiej motorowej – 100 mm haubic (2 dal mot. zamiast baterii haubic otrzymał baterię armat),

12 x 75 mm armat wz. 1897/1937St,

4 x 100 mm haubice wz. 1914/1919,

Dywizjon Artylerii Lekkiej Lądowej Obrony Wybrzeża ,

improwizowane pododdziały artylerii lekkiej:

Dywizjon Artylerii Lekkiej Zgrupowania "Brześć" a. 3 baterie armat 75 mm

5 bateria 11 dak w Warszawie (6 armat 75 mm),

1 bateria „Obrony Warszawy” (armaty 75 mm)

Artyleria pozycyjna:

Rosyjska armata 76,2 mm z okresu I wojny światowej. Konstrukcja jej była oparta na rewolucyjnym dziale francuskim 75 mm wz. 1897. Produkowana była w zakładach Putiłowskich w Petersburgu z niewielkimi zmianami do lat dwudziestych, a jej rozwinięciem były radzieckie armaty dywizyjne: wz. 1936 (F-22) i wz. 1942 (ZiS-3). Kaliber ok. 75 mm do II wojny światowej był uważany za najbardziej uniwersalny i powszechnie stosowany w armatach polowych większości państw.

Czołg – gąsienicowy wóz bojowy, przeznaczony do walki z siłami przeciwnika na krótkich i średnich dystansach za pomocą prowadzenia ognia na wprost. Ciężki pancerz i duża mobilność zapewniają czołgom przetrwanie na polu bitwy, a napęd gąsienicowy pozwala na przemieszczanie się z dużą prędkością w trudnym terenie. Czołg jest zasadniczym środkiem prowadzenia walki lądowej, zwłaszcza natarcia.

1 dywizjon artylerii fortecznej nr 4,

3 baterie artylerii lekkiej specjalnej typ A, B i C nr 11, 12 i 13,

23 plutony artylerii pozycyjnej nr 11 – 16, 31 – 38, 51 – 58 i 111,

46 x 75 armat wz. 1902,

1 x 75 armata wz. 1902 w Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte,

Artyleria konna:

Grupa Operacyjna Kawalerii Nr 2 (GOKaw. nr 2) – dyspozycyjne dowództwo taktyczne kawalerii, zmobilizowane w dniach 27–29 sierpnia 1939 w m. Brody przez Dowództwo Kresowej Brygady Kawalerii i 22 Pułk Ułanów Podkarpackich, w mobilizacji alarmowej (grupa jednostek oznaczona kolorem zielonym).

Canon de 75 mle 1897 (Armata 75 mm wz. 1897) – francuska armata polowa używana w czasie I i II wojny światowej. Często nazywana armatą Schneider jako że wiele armat tego typu zostało wyprodukowanych w zakładach Schneider & Cie w Le Creusot. Popularnie znana we Francji jako soixante-quinze ("siedemdziesiątka-piątka").

4 dywizjony artylerii konnej nr 1, 9, 11) i 13 (w każdym 4 baterie),

7 dywizjonów artylerii konnej nr 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 14 (w każdym dywizjonie 3 baterie),

1 samodzielna bateria artylerii konnej (15 bak),

152 x 75 mm armaty wz. 1902/1926 w 38 bateriach artylerii konnej,

Artyleria górska:

Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VIII (DOK VIII) - terytorialny organ Ministerstwa Spraw Wojskowych okresu II RP, pełniący funkcje administracyjno-gospodarcze, mobilizacyjne i garnizonowo-porządkowe. Siedziba: Toruń, ul. Wola Zamkowa.

Karabin maszynowy wz. 38FK - najcięższy karabin maszynowy produkowany w Polsce w latach (1938-39), uzbrojenie części tankietek TKS w czasie kampanii wrześniowej

3 baterie artylerii górskiej nr 151, 152 i 153 (w każdej 4 armaty),

12 x 65 mm armat górskich wz. 1906 (do 20 września 1939 r. planowano zorganizować 4 plutony artylerii górskiej dla Podhalańskiej Brygady ON i Podkarpackiej Brygady ON),

Artyleria ciężka:

8 dowództw pułków artylerii ciężkiej nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9 (w każdym pułku I dywizjon 105 mm armat i II dywizjon 155 mm haubic, w każdym dywizjonie 3 baterie po 4 armaty lub haubice),

1 dyspozycyjne dowództwo pułku artylerii ciężkiej nr 11,

8 dywizjonów artylerii ciężkiej (105 mm armat) typ I w pułkach artylerii ciężkiej,

8 dywizjonów artylerii ciężkiej (155 mm haubic) typ I w pułkach artylerii ciężkiej,

4 samodzielne dywizjony artylerii ciężkiej (155 mm haubic) typ I nr 60, 88, 95 i 98 (w każdym dywizjonie 3 baterie po 4 haubice),

30 dywizjonów artylerii ciężkiej typu II w czynnych dywizjach piechoty nr 1-15, 16, 17-30 (w każdym dywizjonie 1 bateria 105 mm armat i 2 bateria 155 mm haubic),

2 samodzielne dywizjony artylerii ciężkiej (120 mm armat) nr 46 i 47 (w każdym dywizjonie 3 baterie po 4 armaty),

1 samodzielny dywizjon artylerii ciężkiej motorowej (120 mm armat) nr 6 (w dywizjonie 3 baterie po 4 armaty),

24 baterie artylerii ciężkiej w dywizjonach typu I ( w każdej baterii 4 armaty 105 mm),

30 baterii artylerii ciężkiej w dywizjonach typu II (w każdej baterii 3 armaty 105 mm),

186 105 mm armat wz. 1913 i wz. 1929, w 54 bateriach artylerii ciężkiej typu I i II,

9 baterii artylerii ciężkiej w dywizjonach typu I (w każdej baterii 4 armaty 120 mm),

36 x 120 mm armat wz. 1878/09/31 i wz. 1878/10/31,

36 baterie artylerii ciężkiej w dywizjonach typu I ( w każdej baterii 4 haubice 155 mm),

30 baterii artylerii ciężkiej w dywizjonach typu II (w każdej baterii 3 haubice 155 mm),

234 x 155 mm haubic wz. 1917 w 66 bateriach artylerii ciężkiej,

razem 456 armat 105 i 120 mm oraz haubic 155 mm w 129 bateriach artylerii ciężkiej,

Artyleria najcięższa:

Artyleria wielkiej mocy (artyleria najcięższa) - artyleria wyposażona w haubice i moździerze kalibru powyżej 200 mm oraz armaty powyżej 150 mm, przeznaczona do burzenia trwałych umocnień, niszczenia ważnych obiektów położonych w głębi obrony przeciwnika oraz do wykonywania zadań, których nie może wykonać artyleria mniejszej mocy (lekka, średnia i ciężka). Jednostki artylerii wielkiej mocy wchodzą w zasadzie w skład artylerii odwodu naczelnego dowództwa. Szczególnym rodzajem artylerii wielkiej mocy była artyleria kolejowa.

Ciężki karabin maszynowy (ckm) – szybkostrzelna broń strzelecka zespołowa, karabin maszynowy strzelający amunicją karabinową. Dużą szybkostrzelność praktyczną uzyskano dzięki zastosowaniu luf chłodzonych wodą lub szybkowymiennych luf chłodzonych powietrzem. Działanie broni najczęściej oparte na zasadzie krótkiego odrzutu lufy (np. Maxim) lub odprowadzania gazów prochowych z lufy (np. Hotchkiss). Broń strzela z ciężkiej podstawy (trójnożnej, saneczkowej, kołowej) ogniem ciągłym (długimi lub krótkimi seriami). Podstawa często umożliwia prowadzenie ognia przeciwlotniczego.

3 samodzielne dywizjony artylerii najcięższej nr 11, 12 i 13,

9 baterii artylerii najcięższej w 11, 12 i 13 dan (w każdej 2 moździerze),

18 × 220 mm moździerzy wz. 1932 (ponadto 1 moździerz w Ośrodku Zapasowym Artylerii Motorowej Nr 1 w m. Góra Kalwaria, 1 moździerz w Centrum Badań Balistycznych w m. Zielonka i 7 moździerzy w Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 1 w m. Stawy, które w 1940 r. miały stanowić uzbrojenie czwartego dywizjonu artylerii najcięższej).

Artyleria pomiarowa:

Granatnik 46 mm wz.30 i granatnik 46 mm wz.36 – polski granatnik z okresu międzywojennego. Opracowana na początku lat trzydziestych, przez polskich inżynierów, nowoczesna broń wsparcia dla małych pododdziałów piechoty (pluton, kompania).

Samodzielna kompania czołgów rozpoznawczych - samodzielny pododdział czołgów Wojska Polskiego wystawiony w mobilizacji alarmowej i walczący w kampanii wrześniowej 1939 w składzie wielkich jednostek piechoty.

8 baterii pomiarów artylerii nr 1 – 8

Ośrodek Zapasowy Pomiarów Artylerii Nr 1 w Wesołej

Artyleria przeciwlotnicza:

1 Morski Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej,

2 Morski Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej,

44 baterie dział plot. 75 mm

35 baterii dział plot. 40 mm

3 plutony dział plot. 40 mm

ok. 110 baterii dział ppanc. po 9 dział (w pułkach piechoty)

38 baterii dział ppanc. po 4 działa (w brygadach kawalerii)

7 baterii dział ppanc. po 2 działa

132 plutony dział pułkowych 75 mm

Bronie pancerne

2 brygady pancerno-motorowe: 10 Brygada Kawalerii i Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa

3 samodzielne bataliony czołgów lekkich nr 1, 2 i 21

improwizowana Grupa Pancerno-Motorowa Obrony Warszawy

11 dywizjonów pancernych nr 11, 21, 31, 32, 33, 51, 61, 62, 71, 81, 91

2 samodzielne kompanie czołgów lekkich nr 21, 121 w składzie brygad pancerno-motorowych

3 samodzielne kompanie czołgów lekkich Renault R-17 nr 111, 112, 113

2 improwizowane kompanie czołgów lekkich w Grupie Pancerno-Motorowej

improwizowana półkompania czołgów lekkich Renault R-35 i Hotchkiss H-35 przydzielona do Grupy „Dubno”

improwizowany pluton czołgów lekkich Renault R-17 przydzielony do batalionu saperów kolejowych w Legionowie

pluton czołgów lekkich Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych Nr 3 w Żurawicy

17 organicznych (wchodzących w skład brygad zmot. – razem 2 komp.) i samodzielnych kompanii czołgów rozpoznawczych nr 11, 31, 32, 41, 42, 51, 52, 61, 62, 63, 71, 72, 81, 82, 91, 92, 101

improwizowana kompania czołgów rozpoznawczych Grupy Pancerno-Motorowej

2 szwadrony czołgów rozpoznawczych w składzie dywizjonów rozpoznawczych brygad pancerno-motorowych

11 szwadronów czołgów rozpoznawczych w składzie dywizjonów pancernych brygad kawalerii

2 plutony czołgów rozpoznawczych w składzie 1 psp i 1 psk

improwizowany pluton czołgów rozpoznawczych „Grupy Grodzieńskiej”

improwizowany pluton czołgów rozpoznawczych Zgrupowania "Brześć"

pluton czołgów rozpoznawczych Ośrodka Zapasowego Broni Pancernych Nr 3 w Żurawicy

11 szwadronów samochodów pancernych w dywizjonach pancernych brygad kawalerii, w tym dziesięć wyposażonych w pojazdy wz. 1934, a jeden w wozy wz. 1929

10 pociągów pancernych nr 11, 12, 13, 14, 15, 51, 52, 53, 54, 55

2 improwizowane pociągi pancerne Obrony Warszawy nr 1 i 2

3 improwizowane pociągi pancerne Lądowej Obrony Wybrzeża: pociąg dowodzony przez por. Zygmunta Budzyńskiego i pociąg dowodzony przez por. A. Matuszaka oraz ”Smok Kaszubski”

szkolny pociąg pancerny Ośrodka Zapasowego Pociągów Pancernych

Saperzy

2 pułki saperów

48 batalionów saperów

64 kompanie i szwadrony saperów

30 kolumn pontonowych i mostowych

Łączność

97 kompanii i szwadronów łączności

1 kompania dozorowania

kompania łączności Zgrupowania "Brześć"

Lotnictwo

2 dowództwa brygad (Brygada Pościgowa i Brygada Bombowa),

11 dowództw dywizjonów

4 eskadry bombowe

15 eskadr myśliwskich

11 eskadr towarzyszących

13 eskadr liniowych

12 kompanii balonowych

Łącznie zmobilizowano ok. 900 000 żołnierzy, z 1 350 000 planowanych. Siły Korpusu Ochrony Pogranicza liczyły ok. 26 tys. ludzi, Straży Granicznej – 5,4 tys.

Renault R-35 – francuski lekki czołg piechoty Char légere model 1935R z okresu II wojny światowej. Nazwa Renault R-35 była używana nieoficjalnie, ale bardzo powszechnie.

Dywizjon pancerny - organizacja wojenna pododdziałów rozpoznawczych Wojska Polskiego II RP, wyposażonych w czołgi i samochody pancerne, sformowanych w mobilizacji alarmowej i walczących w kampanii wrześniowej 1939, w składzie wielkich jednostek kawalerii.

Uzbrojenie Wojska Polskiego

Broń strzelecka

29.146 egz. 9 mm pistoletu „Vis” wz. 1935

ok. 50 egz. 9 mm pistoletu maszynowego „Mors” wz. 1939

ok. 1,2 mln karabinów i karabinków, w tym:

145.222 egz. 8 mm karabinu wz. 1886/93

241.000 egz. 7,92 mm karabinu wz. 1898

59.500 egz. 7,92 mm karabinu wz. 1898a

300.849 egz. 7,92 mm karabinka wz. 1929

ok. 150 egz. 7,92 mm karabinu samopowtarzalnego wz. 1938M

19.971 egz. 7,92 mm ręcznego karabinu maszynowego wz. 1928

7.579 egz. 7,92 mm ciężkiego karabinu maszynowego wz. 1930

120 egz. 7,92 mm ciężkiego karabinu maszynowego wz. 1930a

ok. 50 egz. 20 mm najcięższego karabinu maszynowego FK-A wz. 1938

29 egz. 13,2 mm najcięższego karabinu maszynowego Hotchkiss wz. 1930

2.850 egz. 46 mm granatnika wz. 1936

397 egz. 46 mm granatnika wz. 1930

ok. 1200 moździerzy 81 mm

ok. 3500 rusznic ppanc. wz. 35

ok. 1200 dział ppanc. 37 mm

ok. 300 dział plot. 40 mm

156 dział plot. 75 mm

24 armaty górskie 65 mm

1840 armat polowych 75 mm

2 armaty nabrzeżne 100 mm Canet

254 armaty polowe 105 mm

43 armaty polowe 120 mm

4 nabrzeżne armaty 152,4 mm Bofors

900 haubic 100 mm

341 haubic 155 mm

27 moździerzy 220 mm

czołgi i samochody pancerne oraz pociągi pancerne

70 na 87 posiadanych samochodów pancernych wz. 1934

7 na 13 posiadanych samochodów pancernych wz. 1929

274 czołgi rozpoznawcze TKS

300 czołgów rozpoznawczych TK

161 czołgów lekkich Vickers E i 7TP

50 czołgów lekkich Renault R-35

1 czołg lekki Hotchkiss H-35

102 czołgi lekkie Renault R-17

10 pociągów pancernych

Inne

44 bombowce Łoś

300 myśliwców P-7 i P-11

292 samoloty towarzyszące R-XIII i RWD-14

188 samolotów liniowych Karaś

17 wodnopłatowców

4 niszczyciele "Błyskawica", "Burza", "Grom", "Wicher"

1 stawiacz min "Gryf"

5 okrętów podwodnych "Orzeł", "Ryś", "Sęp", "Wilk", "Żbik"

1 torpedowiec "Mazur"

6 minowców typu Jaskółka

2 kanonierki "Generał Haller", "Komendant Piłsudski"

5 okrętów pomocniczych

34 okręty rzeczne

Zobacz

Wojsko Polskie II RP w okresie pokoju

Wojsko Polskie 1 września 1939

Artyleria polska w 1939

Polskie oddziały pancerne w kampanii wrześniowej

Bibliografia

Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, ISBN 83-85621-87-3,

Rajmund Szubański, Polska broń Pancerna 1939, Wydawnictwo MON, Warszawa 1989, wyd. II poprawione i uzupełnione, ISBN 83-11-07660-X,

Przypisy

Na bazie Dowództwa Górnośląskiej Brygady ON zmobilizowano Dowództwo 55 DP Rez.
↑ Dowództwa brygad pancerno-motorowych z plutonami kwatery głównej, szwadrony czołgów rozpoznawczych w dywizjonach rozpoznawczych oraz plutony czołgów rozpoznawczych w 1 psk i 1 psp były jednostkami broni pancernych; plutony regulacji ruchu, dywizjony rozpoznawcze i szwadrony łączności były jednostkami kawalerii; pułk strzelców pieszych (bez plutonu czołgów rozpoznawczych) i batalion (dywizjon) przeciwpancerny był jednostkami piechoty; dywizjony artylerii motorowej były jednostkami artylerii, a bataliony saperów jednostkami saperów
Na bazie Śląsko-Cieszyńskiej Półbrygady ON sformowano Dowództwo 202 pp rez., a na bazie Dowództwa Dąbrowskiej Półbrygady ON sformowano 204 pp rez.
R. Szubański, Polska Broń Pancerna w 1939 roku, Wyd. MON, Warszawa 1982, s. 285-288. Kompanie o nr 11 i 101 były organicznymi pododdziałami 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej i Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej, miały inny skład, nie posiadały np. własnych plutonów techniczno-gospodarczych, więc niezdolne były do samodzielnego działania w zupełnym oderwaniu od wielkiej jednostki. Pozostałe jednostki to kompanie samodzielne.