Stolica Apostolska, inaczej Stolica Święta (łac. Sedes Apostolica, wł. Sede Apostolica, Santa Sede) – siedziba papieży, także papiestwo, czyli władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca podmiot prawa międzynarodowego. Jej siedziba mieści się w państwie Watykan, z którym jest połączona unią personalną i funkcjonalną. Stolica Apostolska sprawuje wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję nad Watykanem, który jest również jej własnością. Traktowanie Stolicy Apostolskiej i Watykanu jako odmiennych podmiotów, jakkolwiek uzasadnione z punktu widzenia ustrojowego, nie występuje jednak wyraźnie na gruncie prawa międzynarodowego. W stosunkach międzynarodowych nazwy te bywają stosowane zamiennie, a zaciągnięcie zobowiązania pod jedną z nich jest rozumiane jako wiążące dla obu. I tak np. w Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej podmiot ten występował początkowo pod nazwą Państwa Watykańskiego, a następnie (bez odrębnego przystąpienia) pod nazwą Stolicy Apostolskiej.

Postsanctus To przejście z Sanctus do Epiklezy, które jest różne w różnych Modlitwach Eucharystycznych. Między Postsanctus a Epiklezą w Niedziele i przeznaczone do tego dni występuje Wspomnienie tajemnicy dnia.

Celebrans (łac. celebrans - celebrujący; imiesłów przymiotnikowy czynny od celebrare - celebrować) - duchowny sprawujący liturgię. Najczęściej określenie to odnosi się do księży katolickich, starokatolickich, prawosławnych oraz pastorów i diakonów protestanckich.

Wspomnienie tajemnicy dnia jest to formuła, którą wypowiada się zaraz po śpiewie Święty w trakcie Liturgii Eucharystycznej, o ile przypada święto lub uroczystość. Występuje w I, II i III modlitwie eucharystycznej.

Ojcowie Kościoła (łac.) byli to pisarze i teologowie we wczesnym chrześcijaństwie, w epoce, która nastąpiła po Ojcach Apostolskich (Patres apostolici) aż do VIII wieku. Doktryna starożytnych i wczesnośredniowiecznych Ojców Kościoła, a także dział teologii zajmujący się ich nauczaniem, nazywa się patrystyką.

Przygotowanie darów ofiarnych - jest to pierwszy element Liturgii Eucharystycznej. Obrzęd ten znany był za czasów Starego Testamentu. Prawo mojżeszowe zobowiązywało każdego Izraelitę, by co roku ofiarowywał Mu pierwociny płodów ziemi. Ofiarowywano Bogu również każde pierworodne dziecko płci męskiej. Występuje pomiędzy modlitwą powszechną, a modlitwą nad darami.