Moskwicz 402 (ros. Москвич 402) - rosyjski samochód osobowy produkowany przez Moskiewską Fabrykę Samochodów Małolitrażowych (MZMA - Moskowskij Zawod Małolitrażnych Awtomobilej) w latach 1956 – 1958.

Łącznie wyprodukowano 87 658 sztuk pojazdu wraz z odmianami. Moskwicz 402 zastąpił na taśmach produkcyjnych poprzednią, wywodzącą się z przedwojennego Opla Kadetta rodzinę samochodów 400 i 401, w 1956 roku. Samochód otrzymał bardziej nowoczesną od poprzednika karoserię z przestronnym, komfortowym wnętrzem i oddzielną przestrzenią bagażową w nadwoziu typu sedan. Głównym mankamentem pojazdu był odziedziczony od poprzednika dolnozaworowy 4-cylindrowy silnik o pojemności 1220 cm³ i mocy 35 KM. Była to technicznie przestarzała konstrukcja, mająca początek swej historii jeszcze w latach 30. XX w. Po dwóch latach produkcji nowy Moskwicz doczekał się zmodyfikowanej jednostki napędowej - górnozaworowego silnika o pojemności 1360 cm³ rozwijającego 45 KM. Pojazd z tym silnikiem otrzymał oznaczenie Moskwicz 407 i zastąpił model 402.

Produkowano także małoseryjną wersję uterenowioną z napędem na cztery koła i podwyższonym zawieszeniem nazwaną Moskwicz 410 oraz kombi Moskwicz 423.

Historia modelu

W zakładach MZMA w 1950 roku przystąpiono do projektowania nowego nadwozia, oznaczonego jako model 425. Miało ono stać się podstawą nowego małolitrażowego pojazdu wytwarzanego przez tę fabrykę. Głównym konstruktorem zakładów był Aleksandr Andronow. Pierwszy, doświadczalny egzemplarz samochodu był gotowy już w połowie 1951 roku. Zgodnie z przyjętą w fabryce zasadą pojazd oznaczono indeksem «402-425», w którym pierwszy człon oznaczał model silnika, a drugi rodzinę karoserii. Warto zauważyć, że późniejsze sedany z tej rodziny miały handlowe oznaczenie po prostu Moskwicz 402 (a nie 425 - przy takim oznaczeniu pozostano w dokumentacji technicznej pojazdu). Przy opracowywaniu nowego Moskwicza dla przeprowadzenia dokładnych badań i testów, zakupiono sześć zagranicznych samochodów z podobnego segmentu: włoskie - Fiat 1100 i Lancia Aurelia, francuskie - Simca Aronde i Citroën 2CV, angielskie - Hillman Minx, Ford Consul i Javelin Jovett oraz niemiecki Ford Taunus. Mimo, że żaden z tych samochodów nie został potraktowany jako prototyp w czystym rozumieniu, to na pewno rozwiązania techniczne stosowane w tych konstrukcjach stały się bodźcem do stworzenia nowego, oryginalnego projektu samochodu. Prototypowe pojazdy poddawano wszechstronnym próbom. Jeden z trzech doświadczalnych egzemplarzy nowego Moskwicza, po pomyślnym zaliczeniu testów fabrycznych, wystawiony został na targach WDNCh (dawne całoroczne expo w Moskwie, prezentujące osiągnięcia poszczególnych republik ZSRR). Pierwszy seryjnie wyprodukowany egzemplarz opuścił bramy MZMA 20 kwietnia 1956 roku.