Mostek - anatomia człowieka - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy człowieka. Zapoznaj się również z: mostek (anatomia).

Mostek człowieka

Mostek (łac. sternum) – nieparzysta płaska kość stanowiąca środkową część przedniej ściany klatki piersiowej człowieka. U dzieci w miejscu złączenia trzech części mostka występuje chrząstkozrost (łac. synchondrosis), który z wiekiem ulega kostnieniu, zamieniając się w kościozrost. Rzutując mostek na kręgosłup leży na wysokości od 2.-3. do 9.-10. kręgu piersiowego. Dodatkowo mostek wzmocniony jest silną i bardzo elastyczną błoną (łac. membranum sterni), która ściśle do niego przylegając zapobiega zapadaniu się mostka podczas złamania, a także zapobiega przebiciu płuca przez złamany mostek.

Hematologia (od gr. haima, krew) - dziedzina kliniczna medycyny zajmująca się schorzeniami krwi i układu krwiotwórczego, a także dziedzina naukowa zajmująca się badaniami z tego zakresu w stanach zdrowia i choroby. Hematologia wyodrębniła się w 2. połowie XX wieku, co było związane z rozwojem wiedzy o krwi i narządach krwiotwórczych.

W anatomii człowieka klatka piersiowa (łac. thorax) – część tułowia między szyją i jamą brzuszną. Chroni ona narządy wewnętrzne (głównie serce i płuca) i umożliwia proces wymiany gazowej.

Kość ta zawdzięcza swą nazwę swojemu kształtowi, który łudząco przypomina kształt miecza krótkiego wojsk Aleksandra Macedońskiego.

Składa się z 3 części:

rękojeść mostka (łac. manubrium sterni) to górna część mostka mająca postać czworokątnej kości płaskiej, do której powierzchni górno-bocznej przyczepiają się obustronnie obojczyki, natomiast do powierzchni bocznej — obustronnie I żebra.

Poniżej, w miejscu przyczepu II żebra znajduje się kolejna część mostka

Rękojeść mostka (łac. manubrium sterni) - czworokątna, zwężająca się ku dołowi część mostka. Składa się z powierzchni przedniej (wypukłej) oraz tylnej (wklęsłej). W górnej części rękojeści mostka znajduje się wcięcie szyjne (łac. incisura jugularis). Po obu bokach wcięcia szyjnego znajdują się wcięcia obojczykowe (łac. incisura clavicularis). Na bocznych powierzchniach rękojeści mostka znajdują się podługowate, chropowate pola wcięć żebrowych (łac. incisura costalis) dla żeber pierwszej pary.

Kręgosłup (łac. collumna vertebralis) – część szkieletu, stanowiąca jego główną oś i podporę. Kręgosłup u ludzi i u zwierząt nie posiadających ogona zbudowany jest z 33-34 kręgów, rozciągających się od głowy do kości ogonowej.

trzon mostka (łac. corpus sterni), który ma kształt podłużnej płaskiej kości, do której bocznej powierzchni przyczepiają się żebra III do VI, natomiast na wysokości miejsca przyczepu VII żebra rozpoczyna się kolejna część mostka:

wyrostek mieczykowaty (łac. Processus xiphoideus), który jest najmniejszą i najcieńszą kością mostka.

Miejsce połączenia się rękojeści i trzonu mostka wytwarza widoczne u osób szczupłych, a wyczuwalne u wszystkich, poprzeczne wzniesienie nazywane kątem mostka (łac.angulus sterni).

Wyrostek mieczykowaty (łac. Processus xiphoideus; ksifos) - najniżej położona z trzech kości tworzących mostek i zarazem najmniejsza jego część. Wyrostek mieczykowaty od góry graniczy z trzonem mostka. Jest miejscem przyczepu niektórych mięśni brzucha. Może być zakończony ostro, a także rozdwajać się, czasem posiada wpuklenie od przodu lub z boku. Można go wyczuć w postaci twardego "guzka" w dole nadbrzusznym (dołku sercowym). Połączenia wyrostka mieczykowatego z mostkiem ustala dolną granicę centralnej części klatki piersciowej.

Mostek (łac. sternum) - twór chrzęstny lub kostny, położony w części brzusznej, spotykany u kręgowców z wyjątkiem ryb. Jest elastycznie połączony z częścią żeber oraz obręczą barkową.

Mostek zbudowany jest cienkiej warstwy istoty zbitej, która otacza część gąbczastą zawierającą szpik kostny.

Z uwagi na to, że mostek leży bezpośrednio pod skórą i że zawiera szpik kostny, często jest nakłuwany w obrębie trzonu (punkcja mostka), celem uzyskania szpiku kostnego do badań hematologicznych.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Szpik kostny (łac. medulla ossium) - miękka, silnie ukrwiona, mająca gąbczastą konsystencję tkanka znajdująca się wewnątrz jam szpikowych kości długich oraz w małych jamkach w obrębie istoty gąbczastej kości. Masa całego szpiku u osoby dorosłej wynosi około 2,5 kg.