Mosynopolis - Polski Serwis Naukowy

Mosynopolis (gr.: Μοσυνόπολις, Mosynopolis; bułg.: Месинопол, Mesinopoł) - bizantyńskie miasto w Tracji położone w pobliżu obecnego Komotini.

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

IV wyprawa krzyżowa odbyła się w latach 1202-1204. Jej celem było wsparcie państw łacińskich na Bliskim Wschodzie, jednak zakończyła się ona zdobyciem i złupieniem Konstantynopola i utworzeniem Cesarstwa Łacińskiego, cesarz bizantyjski zbiegł z miasta.

W czasie wojen bizantyńsko-bułgarskich na przełomie X i XI wieku Mosynopolis awansowało do roli bazy wypadowej wojsk bizantyńskich w trakcie kolejnych kampanii. Po zwycięstwie nad Bułgarami cesarz Bazyli II dokonał reorganizacji administracji wojskowej i cywilnej. Mosynopolis przejęło wówczas prawdopodobnie rolę stolicy temu Boleron, stając się siedzibą stratega. W 1185 roku dowódca bizantyński Aleksy Branas rozbił w bitwie pod Mosynopolis wojska normańskie, które wcześniej zalały północną Grecję i zdobyły Tesalonikę. W 1196 roku bojar Iwanko opanował znaczną część Tracji z Mosynopolis i Ksanteją, i utworzył na tych terenach przejściowo własne państwo. W 1203 roku po pierwszym zdobyciu Konstantynopola przez krzyżowców do Mosynopolis schronił się zbiegły cesarz Aleksy III Angelos, który stąd rządził wiernymi sobie ziemiami do drugiej połowy 1204 roku, kiedy został wyparty przez zwycięskich rycerzy krzyżowych. Miasto zostało zburzone przez Bułgarów po zwycięstwie cara Kałojana nad wojskami łacińskimi w 1207 roku, w bitwie pod Mosynopolis i nie odzyskało już dawnego znaczenia.

Bazyli II Bułgarobójca (gr. Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος, Basileios II Boulgaroktonos; ur. 958, zm. 15 grudnia 1025) - cesarz bizantyjski w latach 976-1025 (tytularny od 963) z dynastii macedońskiej.

Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie[1]) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków"[2], podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").

Przypisy

S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: Historia Grecji. s. 300, 308, 305 i 333.
K. Zakrzewski: Historia Bizancjum. s. 218 i 222.
Machiel Kiel. Observations on the History of Northern Greece during the Turkish Rule: Historical and Architectural Description of the Turkish Monuments of Komotini and Serres, their place in the Development of Ottoman Turkish Architecture and their Present Condition. „Balkan Studies”. 12, s. 417, 1971.

Bibliografia

S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. okładka. ISBN 83-08-03816-6.

K. Zakrzewski: Historia Bizancjum. Kraków: TAiWPN Universitas, 2007. ISBN 978-83-242-0715-2.