|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Bitwa nad Niemnem, rozegrana pod koniec września 1920 r., ostatecznie przypieczętowała polskie zwycięstwo w wojnie z bolszewicką Rosją, potwierdzając militarne zdolności marszałka Józefa Piłsudskiego. Po klęsce pod Wa... W dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o... Bitwa graniczna z Niemcami została przegrana w ciągu kilku pierwszych dni. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Konflikt z Polską przekształcił się tym samym w wojnę światową. Wybuch wojny w krótkim cz... Wtorkowy poranek 15 lipca 1410 roku był chłodny. Po całonocnej ulewie pozostał tylko niewielki deszcz. Wiatr był na tyle silny, że zrezygnowano z rozstawienia królewskiego namiotu kaplicznego. Na trzeci sygnał trębacza, 40-tysięczna armia polsko-litewska dosiadła... Bitwa pod Grunwaldem - jedna z największych wiktorii oręża polskiego - nie przyniosła równie znamienitych owoców politycznych. Choć było o niej głośno w całej Europie, niewykorzystanie zwycięstwa z 1410 r. okazało się w perspektywie następnych wieków tragiczne. Geneza ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Murad ICzy wiesz że...? Bitwa na Kosowym Polu – bitwa odbyła się w 1389 roku. Wojska tureckie dowodzone przez Murada I starły się w boju i zadały poważne straty Serbom oraz sojuszniczym wojskom słowiańskim pod wodzą księcia serbskiego Łazarza. Bitwa z militarnego punktu widzenia nie została rozstrzygnięta. Obie strony poniosły duże straty. Stratą dla wojsk słowiańskich była śmierć księcia Łazarza, który został natychmiast ogłoszony świętym męczennikiem. Pół wieku później, gdy Serbią rządzili despoci z rodu Brankoviciów, nastąpiło całkowite wchłonięcie Serbii przez państwo osmańskie. Wielki wezyr – dostojnik państwowy w Imperium osmańskim. Godność wielkiego wezyra była odpowiednikiem szefa rządu, premiera. Wielokrotnie posiadał władzę większą niż sam sułtan. Było tak zwłaszcza w XVIII i XIX wieku. 
 Murad I (ur. w marcu 1326 - zm. 28 czerwca 1389 na Kosowym Polu) – sułtan z dynastii Osmanów panujący w latach 1362-1389. Syn Orchana, ojciec Bajazyda I Błyskawicy. Objął władzę po śmierci ojca. Skonsolidował wewnętrznie swe ziemie, powołał organ administracji centralnej, tzw. Divan' oraz instytucję wielkiego wezyra, uformował zawodową gwardię przyboczną sułtana - korpus janczarski, rekrutujący się z pochodzących z branki młodzieńców chrześcijańskich, wprowadził instytucję timarów, powołał sąd wojskowy (kadiasker). Tracja (gr. Θρᾴκη, Thraki, łac. Thracia, bułg. Тракия, Trakija, tur. Trakya). Historycznie: starożytna kraina położona między dolnym Dunajem, Morzem Czarnym, Morzem Egejskim i rzeką Strymon (Struma). Obecnie region geograficzny na pograniczu Bułgarii (Tracja Północna), Grecji (Tracja Zachodnia) i Turcji (Tracja Wschodnia).
Sułtan (tur. "władca", arab. as-sulṭān - "ten, który ma władzę") - tytuł władcy islamskiego, używany w wielu krajach muzułmańskich, m.in. w Turcji osmańskiej do 1922. Państwo rządzone przez sułtana to sułtanat. 
Kontynuował ekspansywną politykę zagraniczną. Z powodzeniem walczył z emiratem Karamanidów w Anatolii. W Europie jego wojska postępowały w głąb Tracji, opanowując m.in. Adrianopol i Płowdiw; w 1371 pokonały koalicję wojsk chrześcijańskich w bitwie nad Maricą, a w 1385 zdobyły Sofię, rok później Nisz. Postępy armii Murada I zostały przejściowo zahamowane dzięki zwycięstwu Serbów w bitwie pod Plocznikiem (1387), ostatecznie jednak narzucił on zwierzchność osmańską niemal całym Bałkanom. Podbite terytoria zorganizował w prowincje Anatolii i Rumelii, narzucił zależność trybutarną cesarstwu bizantyjskiemu i Serbii. Przeniósł stolicę do Adrianopola. Bałkany – region Europy, obejmujący w przybliżeniu obszar Półwyspu Bałkańskiego. Jednak nazwa ta mniej odnosi się do geografii, a bardziej do wspólnoty historyczno-kulturowej. Przy takim podejściu o przynależności danego kraju do Bałkanów decydują cechy kulturowe (np. język należący do ligi bałkańskiej, pewne elementy kultury ludowej), społeczne (np. wieloetniczność, współwystępowanie katolicyzmu, prawosławia i islamu) oraz historyczne (np. dawna przynależność do Cesarstwa Bizantyjskiego, zasiedlenie przez Słowian w VI wieku naszej ery, a przede wszystkim doświadczenie panowania tureckiego).
Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty. Zginął w czasie bitwy na Kosowym Polu, według tradycji zabity zatrutym sztyletem przez jednego z serbskich rycerzy, Miloša Obilicia. Bibliografia
Czy wiesz że...? beta Orchan, także Orhan lub Urchan (ur. 1281/1284, zm. w 1362) – sułtan Turcji w latach 1326-1362 z dynastii Osmanów. Syn sułtana Turcji Osmana I. Ojciec sułtana Turcji Murada I.
Kadiasker (tur. Kazasker, ar. "sędzia wojskowy") – tytuł dwóch najwyższych sędziów w Turcji. Jeden z nich zasądzał w europejskiej części Imperium osmańskiego, a następny w azjatyckiej jego części.
Divan, dywan (arab. ديوان, dīwān "rejestr, administracja") – rada doradcza sułtana, rodzaj rządu w imperium osmańskim. Dywanem nazywana jest również namiastka rządu lub sejmu w krajach podbitych przez Turków, np. Wołoszczyzny i Mołdawii.
Timar – lenno nadawane w Imperium Osmańskim wojownikom w zamian za służbę wojskową. Do timaru należała ziemia nadawana przez sułtana oraz zamieszkujący na niej ludzie. System timarów został wprowadzony przez sułtana Orhana, a ulepszony przez Murada I.
Miloš Obilić (serb. Милош Обилић), rzadziej: Kobilić, Kobilović - zgodnie z tradycją Serbów i południowych Słowian, był serbskim bohaterem, który w czasie bitwy na Kosowym Polu pomiędzy Serbią a Imperium Ottomańskim, zabił zatrutym sztyletem tureckiego sułtana Murada I. Obilić był także uważany za założyciela Zakonu Smoka.
Bitwa nad rzeką Maricą miała miejsce 26 września 1371 roku pomiędzy koalicją antyturecką składającą się z chrześcijańskich władców bałkańskich (Serbii, Bośni, Węgier i Wołoszczyzny) a wojskami tureckimi pod wodzą Murada.
Janczarzy, także janczarowie (tur. Yeniçeri - dosł. nowe wojsko) – doborowe oddziały piechoty tureckiej stanowiące trzon wojsk Imperium Osmańskiego od XV do XIX wieku. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
