Aneuploidia (z gr. α̉- (a-) lub (an-) - zaprzeczenie, brak, bez (czegoś) + gr. ευ̉- (eu-) - „dobry, prawidłowy, prawdziwy” + gr. -πλοος (-ploos)- -krotny, wielokrotny, mnogi, złożony” + gr. εΐδος (eidos) - „podobny do”) – określenie oznaczające zaburzenie ilości materiału genetycznego (DNA) znajdującego się w jądrze komórkowym (ploidia). Aneuploidia jest jednym z kilku zaburzeń ilości materiału genetycznego i oznacza, że jego ilość w komórkach nie jest wielokrotnością zawartości DNA w jednym garniturze chromosomów typowym dla danego osobnika lub gatunku (euploidia), ale ma wartość pośrednią.

W genetyce autopoliploidia to mutacja genomowa, rodzaj euploidii, polegająca na zaburzeniu ilości znajdujących się w jądrze komórkowym całych genomów pochodzących od organizmów tego samego gatunku. Autopoliploidia roślin skutkuje często korzystnymi zmianami fenotypowymi i bywa wywoływana umyślnie przez hodowców. Autopoliploidia zwierząt zwykle prowadzi do pogorszenia fenotypu, często jest letalna.

Mitoza – proces podziału pośredniego jądra komórkowego, któremu towarzyszy precyzyjne rozdzielenie chromosomów do dwóch komórek potomnych. W jego wyniku powstają komórki, które dysponują materiałem genetycznie identycznym z komórką macierzystą. Jest to najważniejsza z różnic między mitozą a mejozą. Mitoza zachodzi w komórkach somatycznych zwierząt oraz w komórkach somatycznych i generatywnych roślin.

Poliploidia - obecność więcej niż dwóch kompletnych haploidalnych zestawów chromosomów, np. triploidia – 3n chromosomów, tetraploidia – 4n chromosomów, oktaploidia – 8n chromosomów.