Muzeum Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku - Polski Serwis Naukowy

Muzeum Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku – powstała 1963 placówka muzealna i naukowa obejmująca swoim zainteresowaniem teren ziemi kłodzkiej na Dolnym Śląski i jego wielonarodową spuściznę kulturową, a w szczególności geologię, geografię, historię, historię kultury materialnej i sztuki regionu. Siedzibą muzeum jest dawny konwikt jezuicki w Kłodzku. Jest administracyjnie podporządkowane miastu. W 2001 r. zostało wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów.

Alojzy (Luigi) Gonzaga (ur. 9 marca 1568, zm. 21 czerwca 1591) – święty Kościoła katolickiego, jezuita, patron ministrantów, młodzieży, zwłaszcza studenckiej.
Jezuici (pełna nazwa: Towarzystwo Jezusowe ) – męski papieski . Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła rzymskokatolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, .

Powstanie muzeum

11 marca 1963 roku uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kłodzku. Oficjalnie otwarcie uświetniło obchody Święta Pracy – 1 maja 1963 r. Pierwszą siedzibą muzeum był budynek dawnej komendantury twierdzy kłodzkiej, tzw. Pałac Komendanta na kłodzkim rynku (pl. Bolesława Chrobrego). Z powodu grożącej katastrofy budowlanej, spowodowanej osuwaniem się podziemi kłodzkiej starówki, muzeum musiało poszukać nowej siedziby. W latach 1969-1985, w czasie przygotowywania nowej siedziby, zbiory muzeum były zdeponowane w zabytkowym dworze w Jaszkowej Górnej.

Państwowy Rejestr Muzeów – spis najistotniejszych polskich muzeów prowadzony przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, oparty na jakości prezentowanych zbiorów jak i na wartościach merytorycznych przedstawianych przez instytucję jako taką.
Ryszard Bogdan Gładkiewicz (ur. 1944 r.) - polski historyk specjalizujący się w historii Śląska i Czech, historii średniowieczna i współpracy transgranicznej.

Budynek dawnego konwiktu

W 1971 r. na cele muzealne przeznaczono zabytkowy budynek dawnego konwiktu. Historia tego miejsca rozpoczyna się wraz z przybyciem do Kłodzka zakonu jezuitów w 1624 r. Zakon rozpoczął budową kolegium, dla którego potrzebny był internat. W 1649 r. powołano fundację, z której funduszy powstał i funkcjonował konwikt. Rozbudowano go poprzez dokupienie kolejno pięciu sąsiednich kamienic położonych na skrzyżowaniu ulicy Zielonej i Żydowskiej (obecnie Łukasiewicza i Wojska Polskiego). Elewację kurtynową wykonano według projektu architekta Carla Lurago, który budował wcześniej kolegium.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego – urząd administracji rządowej, obsługujący Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, obecnie właściwego do spraw jednego działu administracji rządowej - kultura i dziedzictwo narodowe. Ministerstwo utworzone zostało w dniu 26 października 1999 roku, z mocą od dnia 10 listopada 1999 roku. W okresie od dnia 23 października 2001 roku do dnia 31 października 2005 roku funkcjonowało pod nazwą Ministerstwo Kultury.
Ściana kurtynowa – elewacja budynku nie posiadająca funkcji konstrukcyjnej, stanowiąca jedynie przegrodę klimatyczną i funkcjonalną (ściana osłonowa).

Remont i adaptacja na potrzeby muzeum były prowadzone w latach 1976-1986. Zachowano wszystkie elementy zabytkowego obiektu wraz z pierwotnym układem i wystrojem. Do starego budynku dobudowano część przeznaczoną na magazyny, pracownie i mieszkania pracownicze wraz z podwórzem gospodarczym oddzielonym od dziedzińca ażurową ścianą arkadową. Tak rozbudowany kompleks budynków zajmuje połowę jednego kwartału miasta. Jego powierzchnia użytkowa wynosi ok. 4000 m², a kubatura ok. 20 000 m³. Na wewnętrznym dziedzińcu urządzony jest miniogród i lapidarium kamiennych rzeźb i detali pochodzących ze zniszczonych kamienic kłodzkich.

Lapidarium (łac. lapidarius – kamienny) – miejsce przechowywania i prezentowania zgromadzonych okazów kamieni naturalnych i kamiennych fragmentów rzeźb, nagrobków, pomników, elementów pochodzących z zabytkowych budowli. Ekspozycja może znajdować się na wolnym powietrzu lub w zamkniętym pomieszczeniu (muzeum, galeria, park, dziedziniec). Pierwsze lapidaria powstały w okresie renesansu, upowszechniły się w XIX wieku.
Refektarz (łac. refectorium od reficere – odnawiać) – w budynkach klasztornych, seminariach duchownych duże pomieszczenie służące jako jadalnia. Refektarze umieszczane były najczęściej przy krużganku, w skrzydle oddalonym od kościoła (najczęściej było to skrzydło południowe lub północne). Była to sala najczęściej przykryta sklepieniem krzyżowym, oświetlona dużymi oknami.

Warte uwagi są również zabytkowe wnętrza:

biblioteka, dawny refektarz,

dwukondygnacyjna sala koncertowa, dawniej kaplica św. Alojzego,

Salon Złoty,

sala konferencyjna,

barokowa klatka schodowa,

kawiarenka w dawnej kuchni,

średniowieczne labirynty piwnic.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)