Nafpaktos - Polski Serwis Naukowy

Dimos Nafpaktos w nomosie Etolia i Akarnania

Na mapach: 38°24′N 21°50′E / 38.4, 21.833

Nafpaktos, (nowogr.: Ναύπακτος, w okresie panowania weneckiego: Lepanto, tur. İnebahtı) - miasto portowe w Grecji Zachodniej, stolica dimosu w zachodniej Lokrydzie Ozolskiej nad Zatoką Koryncką. W 2001 liczyło 18 231 mieszkańców.

Grecka nazwa miasta oznacza "miejsce służące do budowy okrętów". Zgodnie z legendą znajdowało się tu miejsce budowy floty, dzięki której Heraklidzi przeprawili się na Peloponez. W trakcie I wojny peloponeskiej, w roku 454 p.n.e., nad miastem zapanowali Ateńczycy, osiedlając tu ekspatriantów uprzednio wygnanych przez Spartan z Mesenii po III wojnie meseńskiej. Port stał się ważną bazą operacyjną Aten by po ich klęsce u ujścia Ajgospotamoj powrócić do Lokrydy, a wkrótce potem paść łupem Achajów. W roku 338 p.n.e. Filip II Macedoński odebrał miasto Achajom, zmusił ich do ukarania śmiercią własnej załogi wojskowej i przekazał polis Etolom, którzy wcielili ją do swojego związku, w którym odgrywało rolę największego portu i niejako drugiej, obok Thermon, stolicy. Za czasów Republiki Weneckiej znane jako twierdza Lepanto (także Zatoką Lepanto zwano obecne zatoki Patraską i Koryncką). W 1571 r. w pobliżu miała miejsce największa w dziejach bitwa morska okrętów poruszanych wiosłowo (60 km na zachód-południowy zachód, Morze Jońskie u wylotu Zatoki Patraskiej) między Świętą Ligą a Turcją. Miasto Wenecja oraz kilka państw ufundowało tablice upamiętniające liczny udział ich obywateli w tej bitwie. Umieszczono je w parku kultury zlokalizowanym przy zachodniej części basenu portowego, tuż obok pomnika hiszpańskiego pisarza M. de Cervantesa (1547-1616), autora Don Kichota, także uczestnika bitwy pod Lepanto. W niektóre z rocznic u wejścia do portu Nafpaktos organizowana jest impreza typu światło i dźwięk z udziałem kilku żaglowców, odtwarzająca sceny bitwy i promująca w ten sposób posezonowy ruch turystyczny.

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.
E65 - trasa europejska wiodąca z północy na południe Europy. Łączy miasto Malmö w Szwecji, będące ważnym ośrodkiem gospodarczym i portowym, z południem Europy, a dokładniej z miejscowością Chania w Grecji.

Nad miastem góruje zamek bizantyjsko-wenecki. W aktualnym kształcie zbudowany jest na 6 poziomach obronnych, choć z fragmentami murów i wież pochodzącymi także z okresów znacznie wcześniejszych, w tym wczesnej starożytności. Dochodził do tego jeden poziom obrony portu i miasta, wspomagany z zamku i chroniony również artylerią zamkową. Dodatkowo, wejście do portu blokowane było bastionami działowymi, z artylerią skierowaną zarówno w stronę morza, jak i wzdłuż linii bastionów - główek wejścia do portu.

Bitwa morska u ujścia Ajgospotamoj (tur. Incelimen) rozegrała się 1 września 405 p.n.e. pod koniec wojny Aten ze Spartanami. Spartanami dowodził Lizander, który na czele 200 okrętów wpłynął na wody Hellespontu i schronił się w porcie Lampsakos.
Pomnik – dzieło rzeźbiarskie lub rzeźbiarsko-architektoniczne, posąg, obelisk, płyta itp., wzniesione dla upamiętnienia osoby lub zdarzenia historycznego.

Przez Nafpaktos prowadzi droga krajowa "GR-48"/E65 (Rio - Antirio - Nafpaktos - Trikorfo - Delfy - Liwadia). 10 km na południowy zachód - most Rio-Antirio (oddany do użytku w 2004), który znacznie ułatwił podróż między kontynentem a Peloponezem.

Nafpaktos, widok z portu, w stronę zamku bizantyjsko-weneckiego. Widoczne sa fragmenty czterech, spośród sześciu, poziomów obronnych zamku.

Don Kichote z La Manchy (pełny tytuł: Przemyślny szlachcic Don Kichote z Manchy; hiszp. El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha) – powieść Miguela de Cervantesa. Pierwsza część utworu została opublikowana w 1605, natomiast druga – w 1615 roku. Powieść opowiada o losach szlachcica, który wpada w obłęd pod wpływem romansów rycerskich i wyrusza w świat jako błędny rycerz, niesiony nieodłączną szczytną chęcią pomagania ludziom i bronienia najsłabszych.
Święta Liga – związek państw katolickich organizowany przez papieży w Europie w okresie od końca XV do początku XVIII wieku przeciw niektórym państwom katolickim (np. Francji), islamskiej Turcji lub krajom protestanckim.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Etolia i Akarnania (nowogr.: Αιτωλοακαρνανία, Etoloakarnania) - nomos w Grecji Zachodniej, ze stolicą w Missolungi. Nomos ograniczony jest od północego zachodu Zatoką Ambrakijską, od zachodu Morzem Jońskim, a od południa Zatoką Patraską. Od wschodu graniczy z nomosami Fokida i Eurytania (obydwa w regionie Grecja Środkowa), od północy z Artą w Epirze i Karditsą w Tesalii. Nomos zamieszkuje 223 188 osób (stan z roku 2005), a jego powierzchnia wynosi 5 461 km², co czyni go największym nomosem w Grecji.

Miasto (od prasłow. *městьce, *mě́sto "miejsce", łac. civitas) – historycznie ukształtowana jednostka osadnicza charakteryzująca się dużą intensywnością zabudowy, małą ilością terenów rolniczych, ludnością pracującą poza rolnictwem (w przemyśle lub w usługach) prowadzącą specyficzny miejski styl życia.

Mesenia, Messenia (gr. Μεσσηνία - Messinia)– kraina geograficzna w starożytnej Grecji w południowo-zachodniej części Półwyspu Peloponeskiego. Słynie z żyznej ziemii oraz ze swej marki oliwek Kalamatas, najwyższej jakości. W starożytności, jej stolicą było rozległe miasto Messini (gr. Μεσσήνη), z zachowanymi do dziś dużymi fragmentami fortyfikacji.

Język nowogrecki, język grecki nowożytny, albo greka nowożytna, również: demotyk(a), po grecku: Νεοελληνική – język indoeuropejski, używany współcześnie w Grecji (ok. 11 mln mówiących) i na Cyprze (ok. 750 tys.). Jest on jednocześnie językiem urzędowym tych państw (na Cyprze obok tureckiego).

Peloponez (Półwysep Peloponeski, gr. Πελοπόννησος Pelopónisos, w średniowieczu znany pod nazwą Morea (gr. Μωρέας lub Μωριάς) - półwysep i region administracyjny w Grecji, stanowiący najdalej na południe wysuniętą część Półwyspu Bałkańskiego. Znajduje się między Morzem Jońskim a Egejskim, połączony jest z lądem Przesmykiem Korynckim (gdzie przebiega Kanał Koryncki). Od północy Peloponez ograniczony jest Zatoką Koryncką i Patraską. Silnie rozczłonkowana linia brzegowa tworzy liczne mniejsze półwyspy: Argolidzki, Lakoński, Mani, Mesyński i zatoki: Sarońską, Argolidzką, Meseńska, Kiparysyjską. Powierzchnia Peloponezu wynosi 21,4 tys. km².

Republika Wenecka (wł. Serenissima Repubblica di Venezia) – północnowłoska republika kupiecka istniejąca od VIII wieku do 1797. Najdłużej nieprzerwanie istniejące państwo o ustroju republikańskim w historii. W średniowieczu jedna z największych potęg handlowych i politycznych w basenie Morza Śródziemnego.

Region Grecja Zachodnia (nowogr. Δυτική Ελλάδα, trl. Dytikī́ Elláda) – jeden z 13 regionów administracyjnych Grecji położony w środkowo zachodniej części kraju. Leży nad Morzem Jońskim po obu stronach Zatoki Patraskiej (częściowo nad Zatoką Koryncką i na Peloponezie). Graniczy od południa i południowego wschodu z regionem Peloponez, od północy z regionem Epir, od wschodu z regionem Grecja Środkowa. Od zachodu region ograniczony jest Morzem Jońskim, na północy granica z regionem Epir przebiega częściowo wzdłuż Zatoki Ambrakijskiej.