Nagła śmierć sercowa (łac. mors subita cardialis; ang. sudden cardiac death) – nieoczekiwany zgon, poprzedzony nagłą utratą przytomności, do którego dochodzi w okresie 1 godziny od początku objawów, u osoby ze znaną wcześniej lub utajoną chorobą serca.
U podłoża zaburzeń patofizjologicznych nagłej śmierci sercowej leżą: migotanie komór, częstoskurcz komorowy, asystolia i rozkojarzenie elektromechaniczne.

Definicja i klasyfikacja

Definicja nagłej śmierci sercowej i zaliczenie danego zgonu do tej grupy mogą niekiedy budzić kontrowersje i wymagają dalszych wyjaśnień. Poprzednio istniały wątpliwości kiedy niespodziewana śmierć powinna być uznana za nagłą oraz w jaki sposób stwierdzić sercowe podłoże zgonu.

Cechy nagłej śmierci sercowej: naturalna  śmierć powstała w toku procesów biologicznych, a nie z przyczyn zewnętrznych czy urazowych nagła  od początku objawów do zgonu upływa nie więcej niż 60 minut sercowa  w odróżnieniu od innych przyczyn nagłych zgonów np. masywnego zatoru tętnicy płucnej lub udaru mózgu przyczyna wynika z patologii sercowej i ma w zdecydowanej większości podłoże arytmiczne nieoczekiwana  osoba uprzednio nie chorowała "na serce" lub jeśli chorowała to jej stan był na tyle stabilny, że nie zapowiadał zgonu

Należy zauważyć, że nie każda nagła śmierć ma podłoże sercowe (np. udar mózgu, pęknięcie tętniaka aorty, czy masywny zator tętnicy płucnej) oraz że nie każdy zgon sercowy jest nagły (np. śmierć we wstrząsie z powodu częstoskurczu komorowego)

Epidemiologia

Na podstawie przeprowadzonych dotychczas badań epidemiologicznych ocenia się że, zgony spowodowane nagłą śmiercią sercową występują z częstością od 0,36 do 1,28 na 1000 mieszkańców.

Dane ze Stanów Zjednoczonych podają, że rocznie notuje się tam ponad 300 tys. przypadków nagłej śmierci sercowej co daje ok. zapadalność 1/1000 mieszkańców/rok.