Nagrobek Władysława III Warneńczyka na Wawelu

Fragment symbolicznego grobowca króla

Nagrobek z baldachimem

Nagrobek Władysława III Warneńczyka znajduje się w Katedrze Wawelskiej pomiędzy filarami oddzielającymi nawę główną od północnej.

Szczerbiec - miecz koronacyjny królów Polski, jeden z najcenniejszych zabytków i unikatowe świadectwo polskiej historii. Jedyne zachowane insygnium koronacyjne dynastii piastowskiej.

Godło Polski - Zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (art. 28) "Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego w koronie w czerwonym polu.". Korona została przywrócona 31 grudnia 1989 r. ustawą z dnia 29 grudnia 1989 r. o zmianie Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (art. 1 p. 19)). Jednakże nowy wzór godła został wprowadzony dopiero 22 lutego 1990 r. ustawą z dnia 9 lutego 1990 r. o zmianie przepisów o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej.

Nagrobek króla jest symbolicznym grobowcem, ponieważ ciała poległego w 1444 pod Warną monarchy nigdy nie odnaleziono.Umowę na jego wykonanie podpisał 10 stycznia 1903 kardynał Jan Puzyna,wykonał go w Rzymie z czerwonego marmuru i brązu Antoni Madeyski.W kwietniu 1906 został on umieszczony w Katedrze Wawelskiej,a jego oficjalne odsłonięcie nastapiło 7 lipca 1906.Jest jednym z najlepszych w Polsce przykładów historyzującej rzeźby nagrobnej.Nawiązuje do gotyckich tumbowo-baldachimowych sarkofagów królewskich z Katedry. Na wierzchu tumby postać młodego króla w pełnej zbroi jako rycerza i obrońcy chrześcijaństwa ze Szczerbcem w rękach.Pod nogami monarchy figura młodego lwa jest atrybutem siły i męstwa, brak innych atrybutów władzy królewskiej z wyjątkiem korony wskazuje na chęć podkreślenia nie tyle godności monarszej co gloryfikacji zmarłego jako rycerza. Na bokach tumby widoczny jest fryz z herbów Polski i Węgier.

Jan Maurycy Paweł Puzyna książę herbu Oginiec (ur. 13 września 1842 w Gwoźdźcu, zm. 8 września 1911 w Krakowie), kardynał, sufragan lwowski, biskup krakowski.

Marmur (z gr. μάρμαρος marmaros) – skała metamorficzna powstała z przeobrażenia wapieni, rzadziej dolomitów. Składa się głównie z krystalicznego kalcytu lub dolomitu (marmur dolomitowy). Niewielka część geologów definiuje jako marmur wyłącznie skały węglanowe przeobrażone w warunkach głębokiego metamorfizmu strefy kata (temperatury 500-700 st. C, wysokie ciśnienie), skały przeobrażone w strefach niższego metamorfizmu (epi i mezo) nazywając wapieniem krystalicznym. Przeważnie jednak terminu "wapień krystaliczny" używa się w przypadku skał metamorficznych jako synonimu marmuru dla każdej skały węglanowej poddanej metamorfizmowi.

Bibliografia

Krzysztof J Czyżewski "Królewska Katedra na Wawelu" wyd. Kraków 1999

Angela Sołtys "Pomniki Antoniego Madeyskiego na tle problemu restauracji Katedry Wawelskiej" [w] "Studia Waweliana t.III wyd. Kraków 1994