Wojskowy Sąd Okręgowy IV został utworzony w 1921 roku w Łodzi. Mieścił się przy ulicy Moniuszki 2. Był sądem wojskowym drugiej instancji, właściwym miejscowo dla obszaru Okręgu Korpusu nr IV. Oficerowie sądu pełnili takie stanowiska jak Szefa Sądu, sędziów orzekających, sędziów śledczych dla spraw szczególnej wagi, sędziów śledczych, czy sekretarza sądu. Dą sądu przydzielani byli także oficerowie korpusu sądowego bez funkcji sądowych.

Tadeusz Marian Jan Nepomucen Petrażycki (ur. 15 sierpnia 1885 we wsi Bereżanka, w pow. kamienieckim, zamordowany wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik audytor Wojska Polskiego, prawnik, dowborczyk, senator RP.

Tadeusz Zachariasiewicz (ur. 13 lutego 1872 w Cieszanowie - zm. 28 lutego 1953 w Krakowie) - podpułkownik audytor Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał brygady Wojska Polskiego.

Sądownictwo wojskowe jest jednym z rodzajów sądownictwa szczególnego, czyli sądów wyłączonych z sądownictwa powszechnego ze względu na szczególne kategorie podmiotowe (sprawcy) lub przedmiotowe (określone sprawy). Sądownictwo wojskowe wyodrębnia się w wielu systemach prawnych świata ze względu na specyfikę wymiaru sprawiedliwości w siłach zbrojnych, szczególnie podczas wojny. Sądownictwo wojskowe jest z reguły ograniczone do spraw karnych, przy czym zakres spraw podlegających rozpoznaniu sądów wojskowych od kilkudziesięciu lat stale się kurczy. Jeszcze po II wojnie światowej uznawano za rzecz naturalną, że sądy wojskowe rozpoznają sprawy osób cywilnych oskarżonych o przestępstwa przeciwko państwu i obronności. Dziś właściwość sądów wojskowych w czasie pokoju jest z reguły ograniczona do przestępstw (ewentualnie także wykroczeń) popełnionych przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, ponadto podlegają one nadzorowi orzeczniczemu sądów najwyższych. Jak wykazują doświadczenia historii, zwłaszcza krajów komunistycznych, sądownictwo wojskowe bywało często wykorzystywane jako instrument prześladowań politycznych i ideologicznych (zobacz: Najwyższy Sąd Wojskowy, Sekcja Tajna Sądu Wojewódzkiego w Warszawie).

Polskie Siły Zbrojne – zorganizowane formacje wojskowe, utworzone jesienią 1939 poza granicami Polski, na podstawie międzysojuszniczych umów podpisanych przez Wielką Brytanię i Francję. Polskimi Siłami Zbrojnymi dowodził Naczelny Wódz.

Tadeusz Antoni Porębski (ur. 13 sierpnia 1894 w Przemyślu, zm. 24 maja 1970 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor prawa, prezes Najwyższej Izby Kontroli na Uchodźstwie (1967-1970).

Stanisław Cięciel (ur. 2 listopada 1885 w Krościenku nad Dunajcem, zamordowany w kwietniu 1940 w Katyniu) – doktor praw, pułkownik audytor Wojska Polskiego.

Ludowe Wojsko Polskie (LWP) – nieoficjalna nazwa używana dla określenia części Wojska Polskiego utworzonej podczas II wojny światowej w latach 1943–1944 na terytorium ZSRR, a następnie wywodzących się z niej sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 1944–1952 i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1952–1989.