Naong Hyegŭn (ur. 1320, zm. 15 maja 1376) – wyróżniający się koreański mistrz sǒn późnego okresu Koryǒ (고려).

Biografia

Urodził się w Yǒnghae, jego nazwiskiem było A.

Gdy miał 20 lat zobaczył zmarłego sąsiada i zaczął pytać ludzi w wiosce "gdzie idzie osoba po śmierci?" Nikt nie potrafił mu odpowiedzieć. Było to jednak dla niego tak ważne, iż udał się do klasztoru na górze Kongdǒk i powiedział, że chce zostać mnichem u mistrza sǒn Yoyǒna.

Po tej rozmowie Naong udał się w pielgrzymkę do każdego znanego klasztoru, wytrwale i z samozaparciem praktykując do 1344 r. W tym roku w klasztorze Hoeam w Yangju na górze Ch'ǒnbo osiągnął oświecenie.

W 1347 r. Naong udał się do Chin, gdzie spotkał indyjskiego mistrza chan Zhikonga (Dhyānabhadra) (zm. 1363) z klasztoru Fayuan. Mistrz Zhikong właśnie przybył z Indii. Naong był jego uczniem przez 2 lata i otrzymał od niego przekaz Dharmy. Później udał się do klasztoru Quinhui, w którym przebywał mistrz chan Pingshan Chulin, 19 spadkobierca jednej z linii przekazu linji.

Gdy Naong wszedł do jego pokoju, mistrz akurat siedział w medytacji. Naong zrobił kilka kroków w kierunku wschodnim, a następnie – w kierunku zachodnim przed siedzącym.

Po kilku miesiącach mistrz Pingshan przekazał Naongowi Dharmę. Oprócz tego otrzymał on także w maju 1351 r. potwierdzenie do mistrza Jigonga razem z szatą, kijem i listem pisanym w sanskrycie.

W 1355 r. na życzenie cesarza Shundiego przebywał w klasztorze Gunagji jako misjonarz. Otrzymał wtedy od księcia brokatową szatę i kij wykonany z kości słoniowej.

W 1358 r. Naong powrócił do Korei i wprowadził – niezależnie od mistrza sǒn T'aego Poŭ oraz Paeguna Kyǒnghana – gong'anowy chan szkoły linji. Chociaż sam Chinul używał już wcześniej metod mistrza chan Dahui Zonggao, to jednak ograniczało się to tylko do praktyki w klasztorze Songgwang i po śmierci Chinula nie były już one stosowane. Dlatego też obu koreańskich mistrzów T'aega i Naonga uważa się za założycieli koreańskiego odpowiednika chińskiej szkoły linji – imje.

W Koryǒ mistrz przebywał w wielu klasztorach i świątyniach, m.in. w Sangdu am (pustelni) na górze Odae. W 1361 r. na życzenie króla Kongmina rozpoczął działania propagujące buddyzm i przebywał w takich klasztorach jak Singwang, Ch'ǒngpyǒng i Hoeam. Przewodniczył także jednemu ze Zgromadzeń Dharmy dla dyskusji o medytacji. Pod jego kierunkiem przywrócono także egzaminy dla mnichów sǒn, co pomogło w rewitalizacji buddyzmu i ożywiło ducha sanghi.

W 1371 r. został wyniesiony do godności królewskiego mnicha i służył jako opat klasztoru Susǒn (później Songgwang-sa). Następnie został opatem Hoeam sa i przyczynił się do jego odnowienia.

W 1376 r. podczas przenosin (na życzenie króla) do klasztoru Youngwǒn w Milsǒng (obecnie Miryang) (밀양), mistrz zmarł w klasztorze Sillŭk w Yǒju 15 maja.

Wśród ponad 2000 jego uczniów byli tak wybitni później mistrzowie sǒn jak Hwanam Honsu (1320–1392) i Muhak Chach'o (1327–1425).

czytaj dalej: [2], [3]