Nerw językowy (łac. n. lingualis) – jedna z gałęzi czuciowych grupy tylnej gałęzi n. żuchwowego. Unerwia czuciowo dno jamy ustnej, dziąsła wewnętrznej powierzchni części zębodołowej żuchwy, język, śliniankę podjęzykową oraz smakowo (przez dołączające się do niego włókna n. pośredniego) brodawki grzybowate przedniej części języka.

Zwój uszny (łac. ganglion oticum) - zwój prowadzący gałęzie przywspółczulne, związany z nerwem żuchwowym. Leży w dole podskroniowym pod otworem owalnym, przylegając do przyśrodkowej powierzchni nerwu żuchwowego. Przyśrodkowo do niego leży część chrzęstna trąbki słuchowej a za nim biegnie tętnica oponowa środkowa.

Nerwy czaszkowe (łac. nervi craniales) – 12 par nerwów rozpoczynających się, w przeciwieństwie do nerwów rdzeniowych, na obszarze mózgowia i przebiegających głównie w obrębie głowy. Odpowiadają za odbiór różnorodnych wrażeń zmysłowych, pracę kilku ważnych grup mięśni oraz funkcje wydzielnicze gruczołów (ślinowych, łzowych, błon śluzowych, itp.). Tradycyjnie oznacza się je za pomocą cyfr rzymskich od I do XII, pomimo istnienia innych włókien, również odpowiadających definicji nerwu czaszkowego.

Gruczoł łzowy - (łac. glandula lacrimalis) - to owalny, wielkości około 20 na 12 mm gruczoł, leżący w przednio-górnym kącie oczodołu, w zagłębieniu zwanym dołem gruczołu łzowego (łac. fossa glandulae lacrimalis). Dzieli się na dwie części:

Żucie – czynność fizjologiczna, polegająca na rozdrabnianiu pokarmu i mieszaniu go ze śliną. Żucie występuje powszechnie u ssaków, które mają po temu odpowiednie, zróżnicowane zęby. U innych kręgowców (gady, ptaki, płazy, ryby) czynność ta nie jest powszechna.

Kość skroniowa (łac. os temporale) - parzysta, silnie spneumatyzowana kość wchodząca w skład mózgoczaszki. Jest położona pomiędzy kością potyliczną a kością klinową i poza funkcją strukturalną pełni dodatkowe role. W jej wnętrzu zawarty jest błędnik kostny, który stanowi jamę złożoną z kanalików i komórek, w których mieści się błędnik błoniasty, stanowiący narząd słuchu i równowagi za sprawą zawartych w nim receptorów słuchu i nacisku. Ponadto współtworzy staw skroniowo-żuchwowy stanowiąc panewkę dla stawu. Podczas żucia amortyzuje ruchy żuchwy i przenosi ciśnienie na sąsiednie kości czaszki. W dolnej powierzchni kości, która stanowi część podstawy zewnętrznej czaszki (łac. basis cranii externa) znajdują się miejsca przyczepów więzadeł i ścięgien mięśni szyi oraz powięzi gardłowo-podstawnej (łac. fascia pharyngobasalis). Za pomocą tych struktur, a także za pośrednictwem żuchwy kość skroniowa dźwiga trzewia szyi (gardło, przełyk, tchawicę i krtań).

Staw skroniowo-żuchwowy, SSŻ (łac. articulatio temporomandibularis, ang. temporomandibular joint – TMJ) jest parzystym, kulistym i dwujamowym stawem twarzoczaszki, jedynym sprzężonym czynnościowo w organizmie człowieka. Staw leży ku przodowi od ujścia przewodu słuchowego zewnętrznego i zewnętrznie osłonięty jest przez łuk jarzmowy. Mięśniami wpływającymi na ruchy w stawie są wszystkie mięśnie żucia.