Nevermore - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy amerykańskiej grupy muzycznej. Zapoznaj się również z: Queen II, płyta zawierająca piosenkę pt. Nevermore.

Nevermore – amerykańska grupa muzyczna wykonująca szeroko pojętą muzykę heavy metalową. Powstała w 1991 roku w Seattle w stanie Waszyngton z inicjatywy byłych członków zespołu Sanctuary: wokalisty Warrela Danea, basisty Jima Shepparda i gitarzysty Jeffa Loomisa. W początkowym okresie działalności muzyka prezentowana przez zespół zaliczana była do nurtu power i thrash metalu. Następnie grupa zwróciła się w stronę metalu progresywnego, metalu alternatywnego czy też groove metalu.

Annihilator – kanadyjska grupa muzyczna wykonująca thrash metal. Powstała w 1984 roku w Ottawie z inicjatywy gitarzysty Jeffa Watersa, który do współpracy zaprosił wokalistę Johna Batesa, basistę Davea Daviesa i perkusistę Paula Maleka. Do 2007 roku ukazało się dwanaście albumów studyjnych zespołu oraz szereg pomniejszych wydawnictw. Mimo częstych zmian personalnych zespół utrzymał łatwo rozpoznawalny styl oparty na kompozycjach i wirtuozerskiej grze gitarzysty Jeffa Watersa, który pozostał jednym członkiem oryginalnego składu.
This Godless Endeavor – szósty album amerykańskiego metalowego zespołu Nevermore, wydany 26 lipca 2005 roku przez Century Media Records. Producentem płyty jest Andy Sneap.

Pomimo zmian stylistycznych Nevermore wypracowało łatwo rozpoznawalny styl oparty na wokalizach Warrela Danea i wirtuozerskich partiach wieloletniego gitarzysty Jeffa Loomisa, który opuścił formację w 2011 roku. Do 2010 roku ukazało się osiem albumów studyjnych grupy pozytywnie ocenianych zarówno przez fanów jak i krytyków muzycznych.

Chris Broderick (ur. 6 marca 1970 w Lakewood w stanie Kolorado) – amerykański muzyk, kompozytor i gitarzysta. Broderick znany jest z występów w grupach muzycznych Jag Panzer, Nevermore oraz Megadeth. Absolwent University of Denver i Lamont School of Music w klasie gitary klasycznej.
Arch Enemy - szwedzki zespół muzyczny wykonujący melodic death metal, założony w 1996 roku przez Michaela i Christophera Amottów i Johana "Liiva" Axelssona. Liiva występował w zespole do 2000 roku. Zastąpiła go niemiecka wokalistka Angela Gossow.

Historia

Od lewej: Warrel Dane, Tim Johnston i Chris Broderick podczas koncertu na festiwalu Summer Breeze w Dinkelsbühl 17 sierpnia 2007 roku

Jeff Loomis podczas koncertu na festiwalu Summer Breeze w Dinkelsbühl 17 sierpnia 2007 roku

Grupa Nevermore powstała w 1991 roku w Seattle w stanie Waszyngton z inicjatywy byłych członków zespołu Sanctuary: wokalisty Warrela Danea, basisty Jima Shepparda i gitarzysty Jeffa Loomisa. W 1992 roku nakładem zespołu ukazało się pierwsze wydawnictwo zespołu pt. Utopia. W 1994 roku ukazało się drugie demo pt. 1994 demo. 1 stycznia 1995 roku nakładem Century Media Records ukazał się debiutancki album grupy zatytułowany Nevermore. 28 maja 1996 ukazał się minialbum In Memory. 23 lipca 1996 został wydany drugi album Nevermore pt. The Politics of Ecstasy. 6 stycznia 1999 ukazał się trzeci album formacji pt. Dreaming Neon Black. We wrześniu 2000 roku został wydany czwarty album formacji zatytułowany Dead Heart in a Dead World. Wydawnictwo ukazało się również we wzbogaconej wersji zawierającą teledysk do utworu "Next In Line". Nagrania odbyły się w studiu Village w El Paso, w stanie Teksas we współpracy z producentem muzycznym Andym Sneapem. W ramach promocji zespół odbył trasę koncertową w Stanach Zjednoczonych wraz z In Flames i Shadows Fall.

Dreaming Neon Black - trzeci długogrający album zespołu Nevermore, wydany 26 stycznia 1999. W odróżnieniu od poprzedniego poprzedniego (The Politics of Ecstasy) jest bardziej emocjonalny, zawiera wiele wolniejszych, balladowych utworów.
Seattle – miasto w stanie Waszyngton. Leży pomiędzy Zatoką Puget a jeziorem Waszyngtona z ujściem na Pacyfik, prawie 108 mil (174 km) na południe od granicy z Kanadą.

Pod koniec 2001 roku zespół opuścił gitarzysta Curran Murphy, który dołączył do Annihilator. 29 lipca 2003 roku ukazał się szósty album grupy pt. Enemies of Reality. Płyta została zarejestrowana w rodzinnym mieście zespołu Seattle we współpracy z producentem muzycznym Kelly Grayem, który wcześniej poprzednio m.in. z Dokken i Queensrÿche. We wrześniu i październiku odbyło się europejskie tournée. Koncerty Nevermore poprzedziła szwedzka grupą death metalowa Arch Enemy. W kwietniu 2004 roku do zespołu dołączył gitarzysta Steve Smyth. Muzyk, który występował poprzednio w formacji Testament.

Zespół muzyczny – grupa wykonawców muzycznych wspólnie wykonujących muzykę z wykorzystaniem głosów (z. wokalny), instrumentów muzycznych (z. instrumentalny) lub jednocześnie głosów i instrumentów (z. wokalno-instrumentalny).
In Flames – szwedzki zespół muzyczny założony w 1990 roku w Göteborgu przez gitarzystę oraz jej lidera Jespera Strömblada. In Flames wraz z grupami Dark Tranquillity oraz At the Gates zapoczątkował nowy gatunek w muzyce znany obecnie jako melodic death metal. Grupa zaczęła zdobywać popularność po wydaniu w 1995 minialbumu Subterranean, uzyskując kontrakt z wytwórnią Nuclear Blast. Do tej pory zespół wydał 9 albumów studyjnych, ostatni z nich zatytułowany A Sense of Purpose, wydany 4 kwietnia 2008 zadebiutował na 28 miejscu listy sprzedaży Billboard 200 w Stanach Zjednocznonych. Łączny nakład sprzedanych albumów grupy przekroczył 2 000 000 egzemplarzy.

26 lipca 2005 roku ukazał się siódmy album grupy pt. This Godless Endeavor. Utwory z przeznaczeniem na płytę zostały zarejestrowane w Backstage Studios we współpracy z producentem muzycznym Andym Sneapem. Okładkę wydawnictwa przygotował Hugh Syme, który współpracował poprzednio z zespołami autora Rush i Megadeth. W ramach promocji wydawnictwa został zrealizowane teledyski do utworów "Final Product" i "Born". We wrześniu Nervemore odbyło trasę koncertową w Europie. Koncerty zespołu poprzedziły grupy Mercenary i Dew-Scented. W 2006 roku Chris Broderick zastąpił borykającego się z problemami zdrowotnymi Stevea Smytha. Broderick wziął udział m.in. w występach zespołu podczas letnich festiwali Gods of Metal, Rock Hard, Sweden Rock i Rock Fest Belfast.

Groove metal (również neo-thrash, half-thrash, post-thrash, power groove) - podgatunek muzyki metalowej, który wyewoluował z thrash metalu na początku lat dziewięćdziesiątych XX w.
The Obsidian Conspiracy – siódmy album amerykańskiego metalowego zespołu Nevermore, którego premierę zapowiedziano na 31 maja 2010 roku przez Century Media Records.

W kwietniu 2008 roku został wydany debiutancki album solowy wokalisty zespołu Warrela Danea pt. Praises to the War Machine. Na płycie ukazało się trzynaście kompozycji w tym dwie interpretacje z repertuary The Sisters of Mercy i Paula Simona. Gościnnie w nagraniach wziął udział m.in. James Murphy, który zagrał na gitarze w utworze tytułowym. Natomiast 30 września ukazał się solowy debiut gitarzysty Jeffa Loomisa zatytułowany Zero Order Phase. W nagraniach wziął udział był perkusista Nevermore Mark Arrington, który występował w zespole w latach 1993-1994. 20 października ukazało się pierwsze wydawnictwo DVD zespołu pt. The Year of the Voyager. Na wydawnictwie znalazły się koncert zespołu zarejestrowany 11 października 2006 roku w klubie Zeche w Bochum w Niemczech. Biletowany do 666 miejsc występ został zarejestrowany siedmioma kamerami w systemie Dolby Surround 5.1. 2 marca 2009 roku ukazała się pierwsza kompilacja nagrań zespołu pt. Manifesto of Nevermore. 8 czerwca 2010 roku ukazał się ósmy album studyjny zespołu zatytułowany The Obsidian Conspiracy. Na potrzebny wydawnictwa oprócz autorskich kompozycji zespołu muzycy zarejestrowali interpretacje z repertuaru The Doors i The Tea Party. Również w 2010 roku stanowisko drugiego gitarzysty objął Attila Vörös. W 2011 roku formację opuścili perkusista Van Williams oraz gitarzysta Jeff Loomis.

Enemies of Reality piąty album amerykańskiego zespołu Nevermore grającego progresywny metal, wydany w 2003 roku przez Century Media Records. Zawiera intensywne neo-klasyczne gitarowe solówki wykonane przez gitarzystę Jeffa Loomisa.
Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)