Nicolas Gombert - Polski Serwis Naukowy

Nicolas Gombert (ur. ok. 1500 w Brugii – zm. ok. 1556 w Tournai) - flamandzki kompozytor epoki renesansu, przedstawiciel szkoły franko-flamandzkiej.

Biografia

Prawdopodobnie był uczniem Josquina des Prés. Pracował w kapeli cesarza Karola V, od roku 1526 jako śpiewak, później jako nauczyciel. Działał także w katedrze w Tournai. Z cesarską kapelą podróżował po Hiszpanii, Włoszech i Niemczech.

Twórczość

Styl Gomberta cechuje gęsta polifonia i częste używanie techniki przeimitowania, zarówno w mszach jak i motetach. Kompozytor stosował technikę cantus firmus, ale w ograniczonym zakresie. Większość kompozycji ma 5 lub 6 głosów. Gombert pisał również świeckie, wielogłosowe pieśni a cappella, najczęściej również imitacyjne.

Josquin des Prés (Desprez, Jodocus Pratensis) (ur. 1450-1455, zm. 27 sierpnia 1521) – kompozytor i śpiewak flamandzki, dyrygent chórów kościelnych w Mediolanie, Rzymie, Ferrarze i Modenie.

Kwestia określenia ram chronologicznych renesansu zaistniała na początku XIX w., czyli od momentu, w którym zaczęto interesować się tym okresem. Pojawiały się nawet koncepcje niewyodrębniania w muzyce takiego okresu jak renesans.

Zachowane utwory:

160 motetów

10 mszy (w większości missa parodia)

8 magnificatów

ok. 60 pieśni (chanson)

1 madrygał (w stylu włoskim)

Kompozycje Gomberta były wielokrotnie drukowanie za jego życia. Współczesne wydanie dzieł zebranych ukazuje się w zeszytach od 1951 r.: Corpus Mensurabilis Musicae, t. 6, Nicolai Gombert opera omnia, Joseph Schmidt-Görg, Rzym 1951-?

Magnificat – kantyk śpiewany w czasie nieszporów. Nazwa pochodzi od pierwszych jego łacińskich słów: „Magnificat anima mea Dominum” („Wielbi dusza moja Pana”). Jest to radosna pieśń dziękczynna, oparta na tekstach ze Starego Testamentu, którą wg Ewangelii św. Łukasza (1, 46-55) wypowiedziała (lub zaśpiewała) Maryja podczas spotkania ze świętą Elżbietą, krótko po Zwiastowaniu.

Motet (franc. le mot - słowo) – forma muzyczna, wokalna a cappella lub wokalno-instrumentalna, trwale obecna w muzyce od XIII do XIX wieku, pomimo zmian stylistycznych. Największą rolę odegrała w okresach średniowiecza i renesansu, gdy była głównym polem rozwoju polifonii. W wiekach późniejszych wchłaniała techniki wykształcone w innych formach, lub była używana jako archaizm.

Zobacz też

muzyka renesansu

Źródła/Bibliografia

ABC historii muzyki, Małgorzata Kowalska, Musica Iagellonica, Kraków 2001, ISBN 83-7099-102-5

Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6

Linki zewnętrzne

Utwory Nicolasa Gomberta w Werner Icking Music Archive

Polifonia (gr. πολυφωνία polyphonia - "wiele głosów") – rodzaj faktury muzycznej, w której równocześnie dwa lub więcej głosów prowadzonych jest niezależnie od siebie. Szczytowym osiągnięciem polifonii jest twórczość Jana Sebastiana Bacha.

Madrygał wokalna forma muzyczna – jest to utwór wokalny wielogłosowy zwykle poruszający treści o tematyce świeckiej. Popularny w okresie XIV–XVI wieku.

Nicolas Gombert – nuty tego kompozytora dostępne w bibliotece cyfrowej Choral Public Domain Library (ChoralWiki)