Niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc

Niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc (ang. nonspecific interstitial pneumonia, NSIP) – rzadka choroba zaliczana do idiopatycznych śródmiąższowych zapaleń płuc występująca u dorosłych i u dzieci. Objawia się dusznością, kaszlem i gorączką. W badaniu przedmiotowym stwierdza się palce pałeczkowate, podczas osłuchiwania stetoskopem trzeszczenia nad płucami. W badaniu rentgenowskim i tomokomputerowym płuc widoczne są zmiany o charakterze "mlecznego szkła" i siateczkowate (lokalizacja zmian w tym drugim badaniu – na obwodzie płuc). W diagnostyce wykorzystuje się również badanie histopatologiczne tkanki pobranej w czasie biopsji płuca. W leczeniu stosuje się kortykosterydy i leki immunosupresyjne.

Biopsja (gr. βίος /bios/ - w znaczeniu: życie biologiczne, odnoszący się do życia i żywych organizmów + gr. ό̉ψις /opsis/ - obserwowanie, patrzenie) - rodzaj specjalnego zabiegu diagnostycznego, będącego inwazyjną metodą pobrania materiału biologicznego z przypuszczalnie zmienionych chorobowo tkanek, który następnie jest oceniany morfologicznie z użyciem mikroskopu świetlnego (badanie histopatologiczne). Niekiedy materiał pobrany metodami biopsyjnymi (tzw. bioptat) jest wykorzystywany do badań innych niż morfologiczne (np. wirusologicznych, biochemicznych itp.).

Stetoskop (z gr. στήθος, stēthos = pierś, wnętrze i σκοπή, skopein = oglądać), rzadziej nazywany fonendoskopem, to medyczny przyrząd diagnostyczny służący do osłuchiwania chorego, głównie jego klatki piersiowej, serca i jamy brzusznej.

Bibliografia

Rowińska-Zakrzewska Ewa, Bestry Iwona: Choroby śródmiąższowe płuc. W: Andrzej Szczeklik: Choroby wewnętrzne : podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM, [T. 1]. Cz. II: Choroby układu oddechowego. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2005, s. 572, 574. ISBN 83-7430-031-0.
American Thoracic Society/European Respiratory Society International Multidisciplinary Consensus Classification of the Idiopathic Interstitial Pneumonias. „Am. J. Respir. Crit. Care Med”. 165 (2), s. 277-304, 2002 Jan 15 (ang.).

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Pałeczkowatość palców (ang. clubbing, clubbed fingers, określane również jako palce Hipokratesa lub pałeczki dobosza) – objaw chorobowy polegający na zwiotczeniu łożysk paznokci i pogrubieniu dystalnych paliczków. Wiąże się z występowaniem tzw. paznokci zegarkowych (nazwanych tak z powodu wypukłości i zaokrąglonego kształtu przypominającego szkło chroniące tarczę zegarka). Bezpośrednią przyczyną palców pałeczkowatych jest zazwyczaj niedotlenienie peryferyjnych części ciała (w tym paliczków). Pośrednie przyczyny pałeczkowatości palców obejmują:

RTG - technika obrazowania wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie (promieniowanie X). Często stosowana w medycynie, głównie w diagnostyce układu kostnego. W metodzie tej wykorzystane jest zjawisko różnego pochłaniania promieniowania rentgenowskiego przez różne tkanki ciała. Szczególnie duża różnica jest między pochłanianiem tkanek miękkich i kości. Przechodzące przez ciało promieniowanie powoduje zaczernienie kliszy fotograficznej w stopniu zależnym od natężenia tego promieniowania. Kość wykazuje znacznie większą zdolność absorpcji (pochłaniania) promieniowania niż otaczające ją tkanki miękkie, dzięki czemu widoczna jest na kliszy jako miejsce niezaczernione. Promieniowanie jonizujące, jakim jest promieniowanie rentgenowskie, ulega rozproszeniu comptonowskiemu. Zjawisko to zmniejsza kontrast obrazu, zacierając granicę między tkanką miękką a kością.