Homer (st.gr. Ὅμηρος, Hómēros, nw.gr. Όμηρος) (VIII wiek p.n.e.) – grecki aojda (rapsodas). Uważa się go za ojca poezji epickiej. Najstarszy znany z imienia europejski poeta, który zapewne przejął dziedzictwo długiej i bogatej tradycji poezji heroicznej (której istnienie jest wszakże czystym domysłem).

Adrastea (Nieodwracalna, Nieunikniona, Nieuchronna) – w mitologii greckiej córka Ananke, bogini sprawiedliwości i opiekunka gór. Zamiennie spotyka się też pisownię: Adrastia, Adrasteja, Adrestea, Adastreia. Jej kult wywodzi się z Azji Mniejszej, w szczególności z Frygii. Jego początków należy szukać w kulcie bogini Nemezis albo Kybele już w czasach archaicznej Grecji. Zbieżność postaci jest tak duża, że w wielu wypadkach są one nie do rozróżnienia. Zdobyła też sobie dużą popularność w Tracji. Jej imię jest wyprowadzane od imienia Adrastus. Według Strabona, Adrastus, syn Meropa pierwszy zbudował nad rzeką Asopus świątynię Nemezis, co zostało upamiętnione w jej nazwie akcentującej budowniczego. Miejsce to obecnie identyfikuje się z górę Kyzikos w Myzji. Góra znajduje się około 4 km na zachód od Bandırma w Turcji. Nazwę bogini wyprowadza się też od greckiego czasownika διδράσκειν (didraskein) co tłumaczy się jako bogini, której nikt nie umknie Długotrwała tradycja kultu bogini zaowocowała obecnością wielu różnych historii jej życia, wzbogacanych, często sprzecznymi, szczegółami. Przede wszystkim można spotkać różne dane na temat jej rodziny. Może być więc córką Okeanosa, Zeusa i Temidy albo córką Zeusa i Ananke. Zwykle jednak z Zeusem nie jest spokrewniona, jest opiekunką wyznaczoną przez jego matkę Reę do opieki nad niemowlęciem, które należy ukryć przed ojcem chcącym je zabić. Adrastea ukryła Zeusa w grocie (en:Psychro Cave). W swej Mitologii Imre Trencsényi-Waldapfel pisze wprost, że Zeus urodził się w grocie kreteńskiej góry Dikte i został oddany pod opiekę dwóch nimf na tej górze mieszkającym. Inne źródła potwierdzają, że nie tylko Adrastea opiekowała się Zeusem. Pomagała jej siostra o imieniu Ida (Idaja). Hyginus Mitograf w Hyginus Fabulae wymienia nawet trzy siostry. Miały to być znane nam już Ida (Idothea), Adrastea (Adrasta) oraz Althaea. Siostry karmiły Zeusa mlekiem oraz nektarem i ambrozją od kozy o imieniu Amaltea. Kallimach z Cyreny w Hymnie do Jowisza podaje, że towarzyszyli im bracia, którzy jako korybanci (kureci) bijąc mieczami o tarcze robili hałas, przez który Kronos nie mógł usłyszeć płaczu dziecka. Opiekunowie Zeusa, Adrastea i jej pomocnicy byli dziećmi króla Krety Melisseusa i jego żony Amaltei (zależnie od opowiadania Amaltea jest kozą albo żoną króla Krety) Adrastea dała Zeusowi do zabawy piłkę. Dowiadujemy się o tym z relacji Apoloniosa z Rodos. Afrodyta chciała tą piłką przekupić Erosa, aby ten rozkochał córkę Ajetesa w Jazonie. Afrodyta przedstawia Erosowi zalety piłki: dostaniesz piłkę, która należała do Zeusa, ojca bogów i ludzi, kiedy był jeszcze dzieckiem. ... Mogę ci powiedzieć, że tak pięknej zabawki nie podarował nikomu nawet mój pan i małżonek, Hefajstos. Wymalowana jest w złote kółka i pasy koloru nieba, a kiedy będziesz się nią bawił, zobaczysz, że ciągnie za sobą błyszczącą smugę, niby spadająca gwiazda. Mit o Adrastei i dzisiaj obecny jest w świadomości. Dostępna jest gra Rhesus, oparta na tragedii Eurypidesa o Rhesusie z Tracji. Występuje w niej Adrastea, córka Zeusa, opiekująca się chorym ojcem. Lukian z Samosat opisuje Adrasteę/Nemezis, w swoim IX dialogu morskim, słowami Posejdona zwróconymi do Nereid, określając ją jako dużo silniejszą od Nefele, niezdolnej do uchronienia swej córki Helle od upadku z barana złotego runa podczas ucieczki.