Nina Andrycz - Polski Serwis Naukowy

Nina Andrycz (ur. 11 listopada 1915 w Brześciu Litewskim) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, recytatorka oraz poetka i pisarka. Autorka tomików poezji To teatr (1983), Róża dla nikogo (1989) oraz kryptobiograficznej powieści My rozdwojeni (1992), w której opisała drastyczne początki swojej kariery.

Studiowała prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie i historię na Uniwersytecie Warszawskim. Studiów tych nie ukończyła. Absolwentka warszawskiego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej (1934).

Dama kameliowa (fr. tytuł oryg. La dame aux camèlias) – powieść społeczno-obyczajowa autorstwa Aleksandra Dumasa (syna) napisana w 1848 (pl. tłumaczenie w 1870). Powieść jest oparta na autentycznej biografii kurtyzany Marie Duplessis i historii jej romansu z pisarzem.
Kordian (tytuł właściwy: Kordian: Część pierwsza trylogii. Spisek koronacyjny) – dramat romantyczny autorstwa wieszcza - Juliusza Słowackiego. Utwór napisany został w Szwajcarii w 1833 roku, ukazał się anonimowo w Paryżu w 1834.

Bohaterka filmu dokumentalnego Już nie mogę przestać być damą (1996). 8 marca 2009 został wyemitowany reportaż o Ninie Andrycz w programie Uwaga - Kulisy sławy.

Teatr

W teatrze zadebiutowała 16 listopada 1934. W latach 1934–1935 pracowała w Teatrze na Pohulance w Wilnie. Aktorka warszawskiego Teatru Polskiego (od 1935 do 2004 – z przerwą w latach 1939–1945). W czasie II wojny światowej nie pracowała jako aktorka. Była wówczas kelnerką.

W dramatach klasycznych i romantycznych odtwórczyni głównych ról, m.in.: Solange w Lecie w Nohant (1935), Lukrecji Borgii w sztuce Cezar i człowiek (1937), Szimeny w Cydzie Corneille'a (1948), tytułowej w Marii Stuart w dramacie Słowackiego (1958), Elżbiety w Don Carlosie Schillera (1960), Królowej Małgorzaty w Ryszardzie III Shakespeare'a (1993), Starej w Krzesłach Ionesco (1995), Klary Zachanassian w spektaklu Wizyta starszej pani Dürrenmatta (1998).

Express Wieczorny - dziennik popołudniowy o charakterze sensacyjnym założony przez Rafała Pragę. Do momentu powstania PZPR w 1948 gazeta należała do PPS.
Intryga i miłość (tytuł oryginalny Kabale und Liebe) - tragedia mieszczańska niemieckiego dramaturga Friedricha Schillera. Po raz pierwszy została wystawiona we Frankfurcie nad Menem 15 kwietnia 1784 r., a dwa dni później w obecności autora w Mannheim. Sztuka ukazała się drukiem w 1784 roku w Mannheim.

Jej nazwisko przywołuje głównie pamięć o rolach królowych (Maria Stuart u Słowackiego, Elżbieta w "Marii Stuart" Schillera, Królowa w "Don Carlosie") lub arystokratek i heroin (Szimena w "Cydzie", Lady Milford w "Intrydze i miłości", Izabela Łęcka w "Lalce"). Decyduje o tym sposób jej gry, pełen patosu i arystokratycznej maniery.

Medal 10-lecia Polski Ludowej – polskie odznaczenie cywilne ustanowione dekretem Rady Państwa z dnia 12 maja 1954 roku z okazji dziesiątej rocznicy powstania Polski Ludowej, jako odznaczenie jubileuszowe.
Helmut Kajzar (ur. 18 sierpnia 1941 r. w Bielsku-Białej, zm. 21 sierpnia 1982 r. we Wrocławiu) – dramaturg, reżyser teatralny, teoretyk teatru. Twórca koncepcji "teatru metacodziennego" (lub "metacodzienności"). Reżyser wielu sztuk Tadeusza Różewicza.

W 2011 roku wystąpiła w pierwszej dotąd produkcji teatralnej realizowanej w technologii 3D. Będzie to musical opowiadający losy Poli Negri. Reżyserią spektaklu zajmie się Janusz Józefowicz. Główną rolę zagra Natasza Urbańska, a Nina Andrycz wcieli się w postać Sarah Bernhardt..

Ciekawostki

W lutym 2010 roku Nina Andrycz podarowała Nataszy Urbańskiej naszyjnik wysadzany perłami, który przed laty otrzymała od indyjskiej premier Indiry Gandhi. Do prezentu dołączyła kartkę z życzeniami:"»Odznaczam« Panią na Gwiazdę moim klejnotem i życzę zdrowia".

Wizyta starszej pani (niem. Der Besuch der Alten Dame) – to tragikomedia w trzech aktach szwajcarskiego pisarza Friedricha Dürrenmatta. Premiera z Therese Giehse w roli głównej odbyła się 29 stycznia 1956 roku w Zurychu. Sztuka okazała się światowym sukcesem i przyniosła Dürrenmattowi finansową niezależność. Pomysł na napisanie utworu Wizyta starszej pani przyszedł pisarzowi podczas pobytu w Ins w gminie Berno w regionie Seeland.
Eugène Ionesco (rum. Eugen Ionescu; ur. 26 listopada 1909 w Slatinie, zm. 28 marca 1994 w Paryżu) – awangardowy francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego, współtwórca teatru absurdu.

Spektakle (wybór)

Przed II wojną światową

1934 Nigdy nie można przewidzieć jako Gloria

1934 Hamlet jako Ofelia

1935 O Zmartwychwstaniu jako Maria Magdalena

1935 Ptak jako Burmistrzanka

1935 Król Lear jako Regana

1935 Kordian jako Strach / Wioletta

1936 Niedobra miłość jako Mania

1936 Tessa jako Antonina Sanger

1936 Lato w Nohant jako Solange

1937 Cezar i człowiek jako Lukrecja Borgia

1937 Szczygli zaułek jako Blanka

1938 Noc listopadowa jako Joanna

1938 Maskarada jako Aleksandrine

1939 Koleżanki jako Hela

Spektakle powojenne

Premier (z franc. premier - pierwszy, od łac. primus, pierwszy) – w wielu krajach szef rządu. W Polsce oficjalnie nazywany Prezesem Rady Ministrów (w okresie II Rzeczypospolitej w użyciu były również terminy: Prezydent Ministrów oraz Prezes Ministrów). W innych krajach nazywany: Pierwszy Minister (Wielka Brytania - Prime Minister), Kanclerz (Niemcy, Austria - Kanzler), Prezydent Ministrów (Ministerpräsident) – landy niemieckie, Minister Stanu (Statsminister) - kraje skandynawskie.
IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza aktorów i filmów. Zawiera informacje o artystach i produkcjach z wielu części świata (w tym także polskich). Z bazy możemy się dowiedzieć między innymi o dorobku aktorów (reżyserów, scenarzystów, muzyków i innych osób związanych z produkcją i tworzeniem filmu), przeczytać krótkie syntetyczne biografie (przy niektórych osobach). Baza pozwala również sprawdzić informacje o filmach, serialach i produkcjach telewizyjnych (nawet tych w produkcji), jak również o nagrodach filmowych. Mankamentem bazy jest nieuwzględnianie charakterystycznych znaków diakrytycznych niektórych języków, w tym języka polskiego.

1946 Papuga jako Marta (reżyseria Juliusz Osterwa)

1946 Szkoła obmowy jako Dorymena (reż. Karol Frycz)

1947 Oresteja jako Kasandra (reż. Arnold Szyfman)

1948, wznowienie 1954 Cyd jako Szimena (reż. Edmund Wierciński)

1948 Zakon krzyżowy jako Ryngałła (reż. Janusz Warnecki)

1949 Wieczór Puszkinowski (reż. J. Warnecki)

1949 Ostatnie dni jako Natalia (reż. Józef Wyszomirski)

1950 Tai Yang budzi się jako Tai Yang (reż. zespołowa)

1951 Intryga i miłość jako Lady Milford (reż. Aleksander Bardini)

1952 Lalka jako Izabela Łęcka (reż. Bronisław Dąbrowski)

1955 Miesiąc na wsi jako Natalia Pietrowna (reż. Władysław Krzemiński)

1955 Intryga i miłość jako Lady Milford (reż. Aleksandrowicz Gąssowski) – gościnnie w Teatrze Polskim w Poznaniu

1956 Cyd jako Szimena (reż. Ryszard Sobolewski) – gościnnie w Teatrze Polskim w Poznaniu

1956 Święta Joanna jako Joanna (reż. Bohdan Korzeniewski)

1958 Maria Stuart jako Maria Stuart (reż. Roman Zawistowski)

1960 Don Carlos jako Elżbieta Valois (reż. Władysław Hańcza)

1961 Pożądanie w cieniu wiązów jako Abbie Putnam (reż. R. Zawistowski)

1962 Mariana Pineda jako Mariana Pineda (reż. W. Hańcza)

1963 Borys Godunow jako Maryna (reż. Henryk Szletyński)

1963 Kleopatra jako Kleopatra (reż. Roman Niewiarowicz)

1964 Makbet jako Lady Makbet (reż. Otto Axer)

1964 Pies ogrodnika jako Diana de Belfior (reż. R. Niewiarowicz)

1965 Balladyna jako Balladyna (reż. W. Krzemiński)

1967 Nawrócenie kapitana Brassbound jako Lady Cecylia Waynflete (reż. Andrzej Szafiański)

1968 Wariacje na temat jako Rose (reż. Jan Kulczyński)

1969 Intryga i miłość jako Lady Milford (reż. Wanda Laskowska)

1971 Rzymska wiosna jako Małgorzata Fuller (reż. Jerzy Rakowiecki)

1973 Gwiazda jako Gwiazda (reż. Helmut Kajzar) – gościnnie w Teatrze Stara Prochownia w Warszawie

1973 Moralność pani Dulskiej jako Pani Dulska (reż. Krystyna Meissner)

1976 Maria Stuart jako Elżbieta, królowa Anglii (reż. August Kowalczyk)

1979 Profesja pani Warren jako Pani Warren (reż. K. Meissner)

1980 N.Andrycz przedstawia siebie... (widowisko poetyckie) – w Teatrze Stara Prochownia w Warszawie

1981 Karnawał jako Małgorzata (reż. Józef Para)

1983 Maestro jako Ksena (reż. Kazimierz Dejmek)

1985 Biesiada u hrabiny Kotłubaj jako Hrabina Maria Kotłubaj (reż. Romuald Szejd) – w Teatrze "Scena Prezentacje" w Warszawie

1986 Baba-Dziwo jako Valida Vrana (reż. Mariusz Dmochowski)

1988 Lokaj jako Starościna (reż. Andrzej Łapicki)

1990 Tango jako Eugenia (reż. K. Dejmek)

1993 Ryszard III jako Małgorzata (reż. Maciej Prus)

1994 Popołudnie kochanków jako Katarzyna II (reż. Jan Bratkowski)

1995 Krzesła jako Ona (Stara; reż. M. Prus)

1997 Cocktail Party Julia (Pani Shuttlethwaite; reż. M. Prus)

1998 Wizyta starszej pani jako Klara Zachanassian (reż. Zdzisław Wardejn)

2000 Lustro jako Aktorka (reż. Tomasz Zygadło)

2001 Królowa i Szekspir jako Elżbieta I, królowa Anglii (reż. Marcel Kochańczyk) – w Teatrze na Woli im. Łomnickiego w Warszawie

Teatr Telewizji

1958 Dama kameliowa (reż. Adam Hanuszkiewicz)

1959 Pani Bovary (reż. Jerzy Gruza)

1960 Judyta (reż. Stanisław Wohl)

1961 Anna Karenina (reż. A. Hanuszkiewicz)

1962 Pies ogrodnika jako Hrabina Diana de Belfor (reż. Konrad Swinarski)

1963 Panna bez posagu jako Larysa (reż. Jerzy Antczak)

1964 Rosmersholm jako Rebeka West (reż. Henryk Szletyński)

1965 Dym (reż. Bogdan Trukan)

1965 Pierścień wielkiej damy jako Hrabina Maria Harrys (reż. Andrzej Szafiański)

1966 Dzikie palmy (reż. Ludwik René)

1966 Oszukana jako Róża (reż. L. René)

1966 Powrót do Lizbony jako Donna Catherin (reż. B. Turkan)

1967 Miesiąc na wsi jako Natalia (reż. B. Turkan)

1969 Burza jako Katierina (reż. J. Kulczyński)

1969 Wachlarz lady Windermere jako Pani Erlynne (reż. B. Turkan)

1970 Safona jako Safona (reż. Henryk Drygalski)

1973 Dom nad Loarą jako Marie Requier (reż. H. Drygalski)

1976 Terrarium jako Ona (reż. Anna Minkiewicz)

1976 Wiersze (reż. Wojciech Siemion)

1977 Przed burzą jako Lady Astor (reż. Roman Wionczek)

1988 Bez kurtyny (reż. Zdzisław Wardejn)

1991 Pępowina jako Matka (reż. Piotr Szulkin)

1993 Mgła jako Gwiazda (także autorka scenariusza, reż. Mirosław Gronowski)

1995 Siostra jako Dama w czerni (reż. Edward Dziewoński)

1995 Słowik Warszawy jako Patrycja (reż. Ryszard Ber)

Tomasz Zygadło (ur. 23 grudnia 1947 w Warszawie) — polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta. Brat Jacka Zygadły, operatora filmowego. Absolwent Wydziału Reżyserii PWSFTviT w Łodzi (absolutorium 1970, dyplom 1976; pierwotnie studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim). Znany jako twórca filmów o ludziach niepogodzonych ze swoim życiem.
Andrzej Łapicki (ur. 11 listopada 1924 w Rydze) – polski aktor i reżyser teatralny, profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, poseł na Sejm X kadencji.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)