Nizina Mandżurska - Polski Serwis Naukowy

Nizina Mandżurska (chin. upr.: 东北平原; chin. trad.: 東北平原; pinyin: Dōngběi Píngyuán; dosł. „Nizina Chin Północno-Wschodnich”), także Nizina Songliao (chin. upr.: 松辽平原; chin. trad.: 松遼平原; pinyin: Sōngliáo Píngyuán) – nizina w północno-wschodnich Chinach, w dorzeczu Sungari i Liao He, nad Zatoką Liaotuńską. Otoczona Górami Wschodniomandżurskimi oraz Wielkim i Małym Chinganem. Rozciąga się na długości ok. 1000 km i szerokości 300–400 km. Zajmuje obszar zapadliska tektonicznego wypełnionego osadami aluwialnymi i lessami o powierzchni ok. 350 tys. km². Wznosi się maksymalnie na wysokość 300 m n.p.m..

Zatoka Liaotuńska (chiń. Liaodong Wan) – zatoka u wybrzeży północno-wschodnich Chin na Morzu Żółtym, stanowi część Zatoki Pohaj. Wcina się na ok. 220 km w głąb lądu, szerokość do 175 km, głębokość do 50 m. Uchodzi do niej rzeka Liao He. Największe miasto i port nad zatoką to Yingkou.

Nizina - wielka forma ukształtowania terenu, obszar leżący na wysokości od 0 do 300 m n.p.m.. Stanowią 1/3 procentowej powierzchni wszystkich kontynentów. Rozległe obszary nizinne noszą nazwę niżu. Na mapie hipsometrycznej oznaczone są jasno-zielonym kolorem.

Rozległe obszary czarnoziemów stepowych umożliwiły rozwój rolnictwa. Na Nizinie Mandżurskiej uprawia się pszenicę, soję, buraki cukrowe, kukurydzę, jęczmień, proso, sorgo, ziemniaki, len, na południu także ryż i konopie. Ponadto rozpowszechniona jest hodowla koni i owiec oraz pszczelarstwo. Ważny region przemysłowy i górniczy z bogatymi złożami rud żelaza, węgla kamiennego i ropy naftowej. Główne miasta to Shenyang, Anshan, Changchun i Harbin.

Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.

Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.

Zobacz też

Dongbei

Przypisy

东北平原 (chiń.). 中国科学院地理科学与资源研究所, 2007-04-24. [dostęp 2011-08-12].
↑ Northeast Plain (ang.). Britannica Online Encyclopedia. [dostęp 2011-08-12].
Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, s. 78. ISBN 83-01-00952-7.
Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, s. 133–138. ISBN 83-01-00952-7.
Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, s. 141–142. ISBN 83-01-00952-7.