|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Holenderska badaczka odkryła, że wystawienie bezkręgowców glebowych i dennych takich jak dżdżownice i skoczogonki na działanie toksycznych środków chemicznych może zapewnić precyzyjniejszy test na skażenie gleby. Dr Miriam León Paumen z Uniwersytetu Amst... Państwo przylądkowe (Capensis) na południowo-zachodnim krańcu Afryki od dawna opisywane jest jako miejsce bujnie rozwijających się kwiatów i roślin, a teraz międzynarodowy zespół finansowanych ze środków unijnych naukowców odkrył powód takiego rozkwitu flory w tym re... Uczniowie szkół ponadgimnazjalnych z całej Polski mogą wziąć udział w II edycji projektu warszawskiej SGH pt. "Kafeteria edukacyjna dla licealistów - Akademia Edukacji Menedżerskiej". Oferta programowa obejmuje aż 50 różnorodnych wyda... Nowych możliwości terapii schizofrenii będzie szukać w Hiszpanii dr Agnieszka Kaczor z Katedry i Zakładu Syntezy i Technologii Chemicznej Środków Leczniczych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Badaczka otrzymała prestiżowe stypendium z... Instytut Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk zainaugurował cykl otwartych seminariów i konferencji mających doprowadzić do sformułowania Strategii Innowacji dla Polski. Ich celem jest integracja środowisk społecznych, instyt...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp.
7
odp. Reklama:
 Nizina SępopolskaCzy wiesz że...? Pierwsze poglądy na fizycznogeograficzną regionalizację Polski pojawiły się w dziele Jana Długosza, które przez wiele następnych stuleci jako jedyne było źródłem wiedzy geograficznej. Wyraźne ożywienie w tej dziedzinie nastąpiło dopiero na przełomie XIX i XX w., ponieważ większa była już znajomość warunków naturalnych kraju. W okresie tym publikowało wielu geografów, m.in.: Stanisław Staszic, Wincenty Pol, Antoni Rehman, Wacław Nałkowski, Stanisław Lencewicz czy Ludomir Sawicki. Każdy z nich miał własną koncepcję podziału Polski na regiony fizycznogeograficzne. Łyna (ros. Лава, Ława, niem. Alle, prus. Alna) – rzeka w północno-wschodniej Polsce (województwo warmińsko-mazurskie) i Rosji (Obwód kaliningradzki). Lewy dopływ Pregoły. Płynie przez Pojezierze Olsztyńskie i Nizinę Sępopolską. Nizina Sępopolska (841.59) - część Niziny Staropruskiej. Jest to rozległa niecka z głęboko wciętą doliną Łyny, przylegającą od wschodu do Wzniesień Górowskich. Na jej powierzchni zalegają miejscami tłuste iły czerwone pochodzenia polodowcowego, na których wytworzyły się urodzajne gleby brunatne. Ił – skała osadowa, drobnoziarnista, zbudowana jest głównie z minerałów ilastych (najczęściej kaolinit i illit) z domieszką łyszczyków oraz pyłu kwarcowego. Iły zawierają nie mniej niż 50% frakcji ilastej (ziarna o średnicy do 0,002 mm) i nie więcej niż 10% frakcji piaskowej (ziarna o średnicy od 0,05 mm do 2,0 mm). Grunty ilaste należą do gruntów spoistych. Ich wytrzymałość na obciążenie zależy przede wszystkim od wilgotności gruntu.
Gleby brunatnoziemne - powstają w klimacie umiarkowanym, przede wszystkim pod roślinnością lasów liściastych i mieszanych. Powstają z utworów różnego pochodzenia geologicznego i uziarnienia, zasobnych w zasady lub skał kwaśnych (np. zwietrzeliny granitów, gnejsów), a także utworów pyłowych (lessów i utworów lessopodobnych). Odczyn tych gleb jest silnie kwaśny lub kwaśny. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
