|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Kobiety, u których pojawia się tkliwość piersi w związku ze stosowaniem hormonalnej terapii zastępczej są znacznie bardziej narażone na raka piersi niż kobiety bez takich objawów - wynika z pracy na łamach pisma "Archives of Internal Medicine".
Naukowcy z Uniwer... Zazwyczaj malowidła, pismo czy przedmioty artystyczne pozostawione przez naszych antenatów i odkrywane przez archeologów przywodzą na myśl hieroglify lub malowidła naskalne wykonane rękami pierwszych ludzi. Prawdopodobnie rzadziej kojarzymy te rzeczy z brytyjskimi grupami punkowymi lat 70. XX... Skuteczna terapia dzieci z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego może usunąć ten deficyt, choć wymaga dużych nakładów pracy - podkreślali uczestnicy VI Ogólnopolskiej Konferencji Logopedycznej, która odbyła się 28 maja w Katowicach. Central... 90 proc. chorych na astmę może w pełni panować nad jej objawami, ale w Polsce udaje się to osiągnąć co najwyżej połowie pacjentów, u których zdiagnozowano tę chorobę - alarmują lekarze z okazji Światowego Dnia Astmy. Jest on obchodzony od 1998 r. w pier... Po hasłem "Woda a bezpieczeństwo żywnościowe" po raz pierwszy na Dolnym Śląsku obchodzony jest przypadający 22 marca Światowy Dzień Wody. W programie dwudniowej, rozpoczętej w środę imprezy, znalazły się dyskusje, wykłady, z...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Ożaglowanie gafloweCzy wiesz że...? Ożaglowanie bermudzkie, ożaglowanie marconi – rodzaj ożaglowania skośnego z trójkątnym żaglem przymocowanym do masztu i bomu. Obecnie najpopularniejsze, ze względu na łatwość obsługi i dobre parametry na wszystkich kursach. Na kursach ostrych (bajdewind) pozwalają na najlepsze wykorzystanie aerodynamiki żagla, na kursach pełnych (baksztag i fordewind) nie pozwalają na osiągnięcie tak dobrych parametrów aerodynamicznych jak np. ożaglowanie rejowe. Barkentyna (inaczej szkunerbark) - żaglowiec posiadający trzy lub więcej masztów, niosący na pierwszym od dziobu ożaglowanie rejowe, a na pozostałych ożaglowanie skośne - przeważnie gaflowe, rzadziej bermudzkie. 
 Ożaglowanie gaflowe – rodzaj ożaglowania skośnego z czworokątnym żaglem rozpiętym pomiędzy masztem, bięgnącym skośnie drzewcem - gaflem i opcjonalnie bomem. Żagiel do masztu przymocowany jest w sposób umożliwiający jego swobodne przesuwanie, podczas stawiania lub zrzucania, np. segarsami. Rezygnacja z bomu umożliwa pracę żagla z dłuższym likiem dolnym niż odległość między masztami. Bom – drzewce ruchome w omasztowaniu żaglowca z ożaglowaniem przymasztowym - skośnym bermudzkim lub gaflowym. Jest to pozioma belka oparta jednym końcem (piętą) o maszt. Jej drugi koniec zwany nokiem, jest wolny. Do bomu mocowany jest dolny lik żagla na całej jego długości.
Olinowanie – na żaglowcu jest to system lin, najczęściej znajdujących się powyżej poziomu pokładu jednostki. Olinowanie stanowi obok omasztowania i ożaglowania część takielunku. Dzieli się na: Żagiel gaflowy wyewoluował z żagla łacińskiego, poprzez stopniowe skracanie przedniej części rejki, aż do ostatecznego oparcia jej o maszt. Najczęściej stosowany główny żagiel skośny na szkunerach, brygantynach i barkentynach, na barkach i fregatach używany jako żagiel dodatkowy na ostatnim maszcie. Dawniej bardzo popularny na jednomasztowcach, obecnie niemal wyparty przez żagiel bermudzki. Odmianą ożaglowania gaflowego jest guari, w którym gafel biegnie niemal pionowo. Segars to najczęściej pierścień lub lina z kuleczkami, opasająca maszt, do której przymocowany jest żagiel, aby mógł swobodnie przesuwać się po maszcie podczas stawiania lub zrzucania.
Bark – żaglowiec co najmniej trzymasztowy (rzadziej z większą liczbą masztów), niosący na wszystkich masztach (prócz ostatniego) ożaglowanie rejowe, a na ostatnim ożaglowanie skośne gaflowe lub (rzadziej) bermudzkie. W porównaniu do żagla bermudzkiego, przy tej samej powierzchni ma niżej położony środek ożaglowania, dzięki czemu powoduje mniejsze przechyły, ale jego wadą jest mniejsza sprawność na ostrych kursach. Pozwala na postawienie topsla - dodatkowgo żagla nad gaflem. Zazwyczaj uniemożliwia zastosowanie achtersztagu i w związku z tym przy większym żaglu wymusza montowanie baksztagów. Sprawność - skalarna bezwymiarowa wielkość fizyczna określająca w jakim stopniu urządzenie, organizm lub proces przekształca energię występującą w jednej postaci w energię w innej postaci.
Odmiana ożaglowania gaflowego, z gaflem prawie pionowym, co daje (w stosunku do tradycyjnego ożaglowania gaflowego) większą smukłośc. Żagiel jest usztywniony pełnymi listwami. 
Zobacz teżOmasztowanie - część osprzętu żaglowego służąca do podnoszenia, rozpinania i ustawiania żagli. Przez całe wieki drzewca były wykonywane z drewna. Obecnie produkowane są ze stopów metali lekkich (głównie glinu), oraz (rzadziej) materiałów kompozytowych, takich jak laminaty i włókna węglowe, oferujące dużą wytrzymałość przy jednoczesnej redukcji masy. Początkowo przekrój masztu był okrągły, obecnie stosuje się przekroje obłe, przypominające symetryczne profile lotnicze, które zapewniają większą sprawność układu maszt-żagiel. Z tego powodu w żeglarstwie regatowym używa się także masztów obrotowych.
Takielunek – termin żeglarski oznaczający tę część osprzętu żaglowego na statku wodnym o napędzie żaglowym, która jest aktualnie rozmieszczona na jednostce w celu użytkowania. Termin ten stosowany jest w kilku zakresach:
Czy wiesz że...? beta Ożaglowanie łacińskie – rodzaj ożaglowania z trójkątnym żaglem przymocowanym do długiej ukośnej rejki. Rejka zamocowana jest do masztu niesymetrycznie: jej przednia - krótsza - częścią umocowana jest w okolicach dziobu.
Achtersztag - lina olinowania stałego, biegnąca od topu lub górnej części masztu w kierunku rufy, a tam zamocowana na pokładzie. Stabilizuje maszt przeciwdziałając siłom pochylającym go do przodu. Achtersztag biegnie w płaszczyźnie symetrii żaglowca, jeśli jednak do masztu zamocowany jest gafel, to zamiast achtersztagu stosowana jest jedna lub więcej par baksztagów aby gaflem można było manewrować. Na dawnych żaglowcach achtersztagiem nazywano linę łączącą topy masztów.
Brygantyna inaczej szkunerbryg – historyczna klasa okrętów żaglowych, używanych w służbie czynnej od XVI do XIX wieku. Początkowo brygantyna posiadała zarówno żagle, jak i wiosła. Ze względu na szybkość i zwrotność była ulubionym okrętem piratów śródziemnomorskich, a nazwę swą zawdzięczała włoskiemu słowu "brigantino" (zbójecki).
Gafel (rożec) - drzewce będące najbardziej charakterystycznym elementem w ożaglowaniu gaflowym, które wzięło od niego nazwę. Jest jednym z nielicznych drzewc stosowanych na żaglowcach, które nie są zbliżone ani do pionu, ani do poziomu. Jeden z końców gafla opiera się pod kątem o maszt w jego górnej części, a sam gafel jest skierowany skośnie do góry. Do gafla przylega górny lik czworokątnego żagla gaflowego. Zadaniem gafla jest usztywnienie tego liku w linii prostej, co umożliwia stosowanie większych żagli (szerszych w górnej części) niż w podobnym typie ożaglowania, zwanym ożaglowaniem bermudzkim. Gafla podnosi się i opuszcza razem z żaglem.
Ożaglowanie skośne (suche) – rodzaj ożaglowania, gdzie przednia krawędź żagli przymasztowych usytuowana jest w pobliżu płaszczyzny symetrii jachtu. W najpopularniejszych typach (ożaglowanie bermudzkie, gaflowe) jest ona przymocowana do masztu, ale w mniej popularnych może być przyczepiona do rejki (np. łacińskie), lub może pozostawać wolna (np. lugrowe). Żagle te mogą być wychylane po około 90° na każdą burtę. Mogą też być wybierane nieomal równolegle do diametralnej jednostki i przekraczać ją. Zdecydowanie odmiennym systemem ożaglowania jest ożaglowanie rejowe.
Drzewce - ang. spar - element składowy takielunku w żeglarstwie. Materiał, z którego obecnie wykonywane są drzewca jest wbrew nazwie dowolny, najczęściej: stopy aluminium, kompozyty).
Topsel – żagiel zaliczany do żagli dodatkowych. Jest górnym żaglem przymasztowym. Jest on rozpinany pomiędzy gaflem, a stengą masztu. Ze względu na krój oraz sposób rozpinania rozróżnić można trzy rodzaje topsla: topsel trójkątny stawiany za pomocą dwóch rejek, topsel trójkątny stawiany bezpośrednio do stengi masztu (bez rejek) oraz topsel czworokątny stawiany na jednej rejce (rejka nad likiem górnym – patrz lik). Żagle górne (w tym topsel) jako podnoszone w zasadzie tylko przy dość słabych wiatrach wykonuje się z cieńszej tkaniny niż żagle dolne (fok, grot, bezan). Do obsługi topsla służą trzy liny: fał topsla, hals topsla oraz szot topsla. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
