|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Na stronie internetowej Muzeum Historii Polski www.1920.muzhp.pl można śledzić codziennie informacje prasowe, jakie ukazywały się w polskich gazetach latem 1920 roku, w czasie konfliktu polsko-bolszewickiego. Przytacza je stylizowany na ówczesną gazetę "... Z 17 plansz, przedstawiających tytuły i fragmenty artykułów prasowych oraz afisze i plakaty propagandowe, składa się wystawa dot. wojny polsko-bolszewickiej 1919-21. Ekspozycja będzie prezentowana od 12 sierpnia do 15 września przed Urzędem Dzielnicy Warszawa Żol... Plakaty, rysunki, ulotki, odezwy, czasopisma można m.in. zobaczyć na otwartej 12 sierpnia w Łodzi wystawie "Polska i sowiecka propaganda w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921".Ekspozycję przygotowało łódzkie Muzeum Tradycji Niepodległościowych i związana j... Co jadły dinozaury, dlaczego wyginęły i czy zamieszkiwały obszar obecnej Polski - tego m.in. dowiedzą się goście kolejnego spotkania Śląskiej Kawiarni Naukowej (ŚKN). Wykład pt. "Dinozaury - pradawne smoki" odbędzie się 7 stycznia w katowick... Najlepsze warunki do oglądania zaćmienia Słońca były w centrum i południowej Polsce. Gorzej było na północy kraju - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Zjawisko można było obserwować we wtorek w godzinach porannyc...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 O wojnie afrykańskiejCzy wiesz że...? Aulus Hirtius (ur. ok. 90 p.n.e., zm. 21 kwietnia 43 p.n.e.) - oficer rzymski, szef sztabu Juliusza Cezara w czasie wojny galijskiej i jeden z jego najbliższych współpracowników. Uczestniczył w większości wypraw wojennych Cezara, za wyjątkiem wypraw afrykańskich. Pretor w r. 46 p.n.e., w r. 43 p.n.e. konsul. Zginął w bitwie przeciwko Markowi Antoniuszowi pod Mutiną (obecnie Modena). Gaius Iulius Caesar, Gajusz Juliusz Cezar, Cezar, ur. 12 lipca 100 p.n.e. (13 lipca 102 r. p.n.e. – koncepcja Mommsena i Diona) w Rzymie, zm. 15 marca (idy marcowe) 44 p.n.e. w Rzymie – rzymski polityk, wódz, dyktator i pisarz. Jeden z członków stronnictwa popularów, spowinowacony z Cynną i Mariuszem. Po ich śmierci piastował kolejno urzędy kwestora, edyla, pretora, konsula i dyktatora. Sławę zdobył dzięki namiestnictwu w Galii i dzięki pomocy swych żołnierzy udało się mu pokonać opozycję, skupioną wokół senatu i Pompejusza – tzw. optymatów, aby następnie, po wieloletnich walkach, przejąć pełnię władzy w Rzymie. Zamordowany w dniu id marcowych przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza. Przed śmiercią adoptował Oktawiana Augusta (wtedy jeszcze Gaiusa Octaviusa), wyznaczając go na swego spadkobiercę. O wojnie afrykańskiej (łac. De Bello Africo) – niewielki objętościowo utwór wchodzący w skład tzw. Corpus Caesarianum, kontynuujący narrację dziełka O wojnie aleksandryjskiej. Składający się z 98 krótkich rozdziałów utwór opisuje działania wojenne prowadzone przez Juliusza Cezara przeciwko pompejańczykom w północnej Afryce w latach 47-46 p.n.e. Autor dzieła pozostaje nieznany. Swetoniusz za autora wszystkich apokryfów z Corpus Caesarianum uważa Aulusa Hircjusza lub Opiusza, ten pierwszy zginął jednak na początku 43 p.n.e. i nie zdążyłby zredagować po śmierci Cezara wszystkich przypisywanych mu utworów, zaś drugi nie brał udziału w wojnie afrykańskiej. Autorstwo to wyklucza również styl utworu, pisanego znacznie gorszym, zbliżonym do codziennego językiem, wskazującym na niezbyt wysokie wykształcenie autora. Przypuszcza się, iż rzeczywistym twórcą pamiętników O wojnie afrykańskiej był młody, niedoświadczony jeszcze żołnierz jednego z legionów Cezara, nieznany z imienia. O wojnie aleksandryjskiej (łac. De Bello Alexandrino) – niewielkie objętościowo dzieło nieznanego autorstwa, wchodzące w skład tzw. Corpus Caesarianum, opisujące wydarzenia z roku 47 p.n.e. i w zamierzeniu stanowiące kontynuację pamiętników O wojnie domowej Juliusza Cezara.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Przypisy
BibliografiaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
