Oblężenie Bostonu trwało w dniach 19 kwietnia 1775 do 17 marca 1776 i było początkową fazą wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, w której milicjanci z Nowej Anglii - a później żołnierze Armii Kontynentalnej - otoczyli Boston leżący w ówczesnej kolonii Massachusetts i uniemożliwili działanie armii brytyjskiej skoszarowanej mieście. Oblężenie nie odniosło pełnego sukcesu jednak odegrało istotną rolę w stworzeniu Armii Kontynentalnej i wzmacniało jedności trzynastu kolonii.

Najważniejszym epizodem oblężenia była bitwa pod Bunker Hill.

Początek oblężenia

Oblężenie rozpoczęło się późnym wieczorem bitwą pod Lexington i Concord, gdy siły rebeliantów podążające za wycofującymi się do Bostonu Brytyjczykami zajęły przewężenie u wejścia na półwysep, na którym stało miasto. Początkowo generał Artemas Ward, jako głównodowodzący milicji Massachusetts, dowodził oblężeniem. Swoją główną kwaterę założył w, położonym na zachód od Bostonu, Cambridge a swoje oddziały rozmieścił na półwyspie Charlestown (na północ od Bostonu), w Roxbury (na południe od Bostonu), i na wzgórzach Dorchester położonych na południowy wschód od Bostonu. Początkowo rebelianci w sile 6 do 8 tysięcy ludzi mieli naprzeciw siebie około 4000 żołnierzy brytyjskich pod dowództwem generała Thomasa Gage’a i zablokowali ich w mieście.

Działania wojsk kolonistów nie były pełnym oblężeniem, gdyż Royal Navy nadal kontrolowała port i dostarczała zaopatrzenie zarówno wojsku jak i mieszkańcom. Mimo to jednak ceny dość szybko wzrosły. Kolejnym czynnikiem obniżającym morale lojalistów był fakt braku jakiegokolwiek wywiadu na temat ruchów milicji oblegającej miasto, podczas gdy milicjanci znali niemal każdy ruch Brytyjczyków i znali sytuację w mieście.