Walki o Damaszek (bądź też Oblężenie Damaszku) – walki pomiędzy siłami II wyprawy krzyżowej i Królestwa Jerozolimy a wojskami damasceńskimi w okolicach Damaszku, trwające od 24 do 28 lipca 1148 roku. Zakończyły się porażką i wycofaniem chrześcijan do Palestyny.

Narada krzyżowców w Akce

W połowie kwietnia 1148 roku, do portu w Akce zawinął król Niemiec Konrad III ze swoimi wojskami, a miesiąc później dotarł tam król Francji Ludwik VII. Obaj monarchowie zostali przyjęci w Jerozolimie z największymi honorami. Następnie król Baldwin III zaprosił ich na uroczysty zjazd w Akce, na którym mieli się zjawić wszyscy możni krzyżowcy oraz baronowie jerozolimscy. Spotkanie odbyło się 24 czerwca. Prócz królów Francji i Niemiec, licznych feudałów krucjatowych i palestyńskich, zjawił się patriarcha Jerozolimy Fulk, arcybiskupi Cezarei i Nazaretu, a także wielcy mistrzowie zakonów Templariuszy i Joannitów. Dokładny przebieg spotkania nie jest znany; wiadomo jedynie, że po długiej naradzie postanowiono, iż wojska krzyżowe dokonają ataku na Damaszek.

Postanowienia zjazdu akkańskiego spotykają się z ogromną krytyką ze strony współczesnych historyków. Steven Runciman pisze, że "decyzja ta była kapitalnym głupstwem". Damaszek był bogatym emiratem, do tego bardzo strategicznie położonym. Jego opanowanie przez łacinników odcięłoby muzułmanów z Afryki od ich współwyznawców na Wschodzie. Jednak było to także jedyne państwo muzułmańskie pragnące zachować przyjazne stosunki z chrześcijanami. Panujący tam władcy z dynastii Burydów prowadzili politykę profrankijską, odnosząc się wrogo do panującego w Syrii Nur ad-Dina. Wypowiedzenie wojny Damaszkowi oznaczało utratę silnego sojusznika. Jednakże przybyłym z Europy krzyżowcom, którzy nie rozumieli sytuacji na Wschodzie, znany z Pisma Świętego Damaszek wydawał się być świetnym celem agresji. Zdobycie tego biblijnego miasta z pewnością rozniosłoby się echem na całym Zachodzie, przynosząc chrześcijanom ogromną chwałę.